เกะ
ช่วงปีใหม่ปีนี้ทำอะไรคล้ายๆปีที่แล้วอยู่อย่างคือ ไปเกะ ปีที่แล้วไปสามรอบ ปีนี้ไปมาสองในช่วงเวลาใกล้ๆกัน จะพูดถึงแต่รอบสองละกัน เพราะเจ๊ทที่ไปด้วยคือเจ๊ทเจ้าประจำ คือกลุ่มฟิลอส ที่กลายเป็น เอกซ์คลูซีฟฟิลอส ไปแล้ว กลุ่มฟิลอสเป็นกลุ่มที่แสดงละครด้วยกันตอนปีหนึ่ง ในวิชาฟิลอสโซฟี ซึ่งเป็นพวกรหัสท้ายๆ ชื่อขึ้นด้วย อ กันหมด และมักจะโดนตัดห้องไปรวมกับคณะอื่น เลยอาจะทำให้สนิทกันเป็นพิเศษ แต่ไปๆมาๆ ก็เริ่มเกลียดกันบ้าง จาก 11 หรือ 13 คนเน่ียแหละ ตอนนี้เหลืออยู่ 5 คนที่ยังอยากสุงสิงกันเอง (อาจจะเป็นคนอื่นเกลียดเราแทน) ซึ่งตอนทำละครเสร็จแล้ว ก็นัดไปเกะกันหลายรอบอยู่ ซึ่งก็เป็นเกะครั้งแรกของหลายๆคนด้วย ก็เลยเป็นที่รู้กันว่า ถ้านัดกลุ่มฟิลอสต้องไปเกะ
อยากอ่านต่อก็ คลิก!
สิ่งที่เหมือนๆกันของกลุ่มฟิลอสนี้ และทำให้อยากไปเกะด้วยกันบ่อยๆคือ เสียงห่วย หลง เพี้ยน ไม่ถูกจังหวะ ร้องไม่เป็น เพลงอะไรก็ไม่รู้ไม่เคยได้ยิน (ในขณะที่คนทั้งประเทศคงเคย แต่พวกเรา...ไม่เคย) แต่ก็พร้อมใจจะหัดร้องเดี๋ยวนั้น (หลายๆเพลงไม่เคยได้ยินเพลงของจริงเลยจนบัดนี้ แต่ร้องเป็น) ทำเพลงให้สนุกกว่าความเป็นจริงได้ และก็พร้อมจะเต้น โดยเฉพาะเพลงอาร์เอส เช่น UFO ของราฟฟี่แนนซี่ ซึ่งมีรูปเป็นหลักฐานอยู่ ในห้าคนที่เหลืออยู่นี้ มี เอก ที่ร้องได้มากที่สุดแล้ว เสียงก็ดี (เคยร้องโชว์ในงานอะไรซักอย่างด้วย) และสามารถร้องท่อนคอรัสที่ไม่ขึ้นเนื้อเพลงได้ด้วย (จากการฟังมามากกว่าร้อยรอบ) เพราะฉะนั้นถึงจะร้องไม่ได้ ก็มีเอกคอยช่วยดำน้ำเสมอมา แต่ที่นัดเมื่อวาน เอกอยู่เวร แถมอยู่อุบลนู่น เลยต้องดำน้ำกันสี่คนที่เหลือ
ปกติร้านเกะที่ไปแรกๆ จะเป็นแถวซีรี่ ซึ่งบ้านมาก มีผู้หญิงอย่างนั้น หรือมีโชว์สตริปทีสก็เคยเจอ พอโตขึ้นก็เริ่มอัพเกรด ด้วยการไปร้องเกะหยอดตู้เพลงละสิบบาท (นี่เรียกว่าอัพแล้ว) จนเมื่อคืนที่ดูอัพดีสุดแล้ว ด้วยการไปที่ ใบไม้ร่าเริง ร้านเกะชื่อดัง ซึ่งต้องจองล่วงหน้ากันเป็นอาทิตย์ เพราะเค้าว่ากันว่าคนเยอะมาก ห้องเข้าได้สิบคน (แต่ไปกันสี่คน ก็หาใครมาไม่ได้เลย) เข้าได้ตั้งกะ 6 โมงเย็นถึงตี 1 ในราคา 1000 บาทต่อห้อง ราคาก็โออยู่นะ อาหารก็กินไปก่อน จะได้ไม่สั่งมาก แต่สงสัยกินน้ำเยอะ เลยได้บวกเข้าไปอีก 700 บาทได้
คุณภาพเกะ ก็โออยู่ อิ๋น และ หนุ่ม บอกว่าเพลงใหม่อยู่ ถ้าเพลงไทย แต่เพลงฝรั่งมีแต่โบๆทั้่งนั้นเลย บรรยากาศก็ดี เป็นห้องแยกๆกัน ท่ามกลางต้นไม้ใบหญ้า แต่ กระจกเป็นกระจกใส เต้นอะไรปัญญาอ่อนก็อายน่ะสิ แต่ก็เต้นอยู่ดี เห็นว่าห้องข้างๆมีหัวเราะเป็นระยะ เข้าไปถึงตอนเกือบทุ่ม ก็คิดว่าคงอยู่ไม่ถึงตีหนึ่งหรอก เพราะผ่านไปแค่สองชม. ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ปกิส พอตีหนึ่งแล้ว ยังรู้สึกว่าร้องต่อได้อีกนะ เสียงก็ไม่ค่อยหายมาก ทั้งๆที่แหกปากไปตั้งเยอะ คิดว่าเป็นเพราะไมค์ดี และที่คิดว่าจะหาเพลงร้องกันจนครบเวลาไม่ได้ เพราะเอกไม่อยู่ แต่ถึงเวลาก็สรรหาจนได้ บางเพลงชอบมาก ก็ซ้ำไปหลายรอบอยู่ อย่าง บอดี้แสลมกับทาทาแทบจะหมดอัลบั้ม แล้วก็มีเพลงโบๆ เช่น ปรากฎการณ์กับดีมากเลย ของมิสชั่นโฟร์โปรเจค ที่เหมือนเป็นเพลงประจำที่ต้องร้องทุกครั้งที่มา ละก็อีกหลายเพลงของเจอาร์วอย ไจแอนท์ ซึ่งไม่เคยฟังเพลงจริง แต่ร้องได้ มีดีทูบีด้วยนะ ซึ่งร้องไปก็อนาถใจกับเนื้อร้องไป ส่วนเพลงแกรมมี่คุณภาพดีก็ตัดทิ้งไปเลย จะร้องทำไมกัน แต่อย่าง ป๊อป แองเจิล หรือ ทิวาฮูลาฮูล่า ที่ เคยด่า ไว้ ถึงเวลาก็ร้องและเต้นตามกันใหญ่เลย
มีหลายเพลงมากๆที่เราร้องได้ อย่างไม่น่าเชื่อ ขนาดอีฟอยู่เมืองไทยตลอด ยังไม่รู้จัก จนไม่เชื่อกันว่าเราไปญี่ปุ่นมาจริงเหรอ ก็คงเพราะผลบุญจากการที่คุณครูเปิดทุกวันในแลบ เลยร้องเป็นหมดเลย อย่างไทรอัมส์เนี่ย ร้องได้หมดเลย ซึ่งเพลงของค่ายโดโจนี่ก็ดีนะ ร้องง่ายมากๆ ไม่ต้องใช้ความสามารถอะไร ร้องให้ถูกจังหวะง่ายมาก ไม่เหนื่อยด้วย เพราะไม่ต้องแหกปากเลย ละก็มีเพลงล่าสุดของแคทรียา อิงลิช เราก็ฟลุกร้องได้อีก ก็มันเอามาจากเรื่องฟูลเฮาส์นี่ เราก็เพิ่งดูนี่ แต่ที่สำคัญกว่าคือ เราเพิ่งซื้ออัลบั้มนี้ก่อนไปเกะเอง (คุณครูจะเอาน่ะ) แต่ตอนนี้อยากร้องเพลงญี่ปุ่นอ่ะ ตั้งแต่อ่านตัวฮิรากานะเชี่ยวๆ ยังไม่ได้ไปลองวิชาเลย
อ่านๆแล้วอยากไปเกะด้วยมั้ย
Categories: music, thailand

1 Comments:
จิงๆแล้วรอบแรกก็คือไป SF มาบุญครองแหละ แต่ไม่ได้พูดถึง แพงอยู่ แต่เพลงใหม่ดี มี hung up ของมาดอนน่าให้เต้นตามได้ด้วย แต่ไม่ว่าที่ไหนๆก็ไม่มี คาถาขอใจ โกดๆ เลยเปิด สะใภ้นายก แทน
นัดกันสิ อยากไปอยู่ (แต่ขอเว้นช่วงหน่อยนะ)
2:37 AM
Post a Comment
<< Home