ขอเม้าท์หน่อยเถอะ

เรื่องที่จะเมาท์เป็นเรื่องที่เมาท์ได้รายวันเลยแหละ แต่วันนี้ไม่มีใครให้เมาท์ด้วย เลยเขียนลงบลอกก้ได้

เอาตั้งแต่เช้า กลับมาซัปโปโรคราวนี้ อากาศต่างกับคราวที่แล้วราวฟ้ากับเหว แต่ก็แต่งตัวไม่ถูกอยู่ดี อุณหภูมิประมาณ 16-24 C แต่ในเมืองเค้าใส่สายเดี่ยว กระโปรงสั้นกันแล้ว อะไรกัน ชั้นยังหนาวจะตายอยู่เลย ตอนเช้ามาเราก็จะแต่งตัวไม่ถูก เพราะแถวบ้านเรามันบ้านนอก ลมแรงมาก หนาว ตรงใกล้มหา'ลัยก็ด้วย แต่ถ้าเดินเยอะๆไปซักพัก หรือตอนอยู่ในรถไฟ หรือตามห้าง หรือแม้แต่ในแลบ มันจะร้อน แอร์ไม่เปิดกันรึไงนะ เสื้อคลุมที่ใส่มาจะอยากถอดมากๆ รองเท้าผ้าใบที่ใส่ก็ร้อนอีก เราก็เลยว่าจะไปหาถุงเท้าคู่สั้นๆ หรือถุงน่องสั้นๆใส่ เผื่อลดความร้อนลงได้หน่อย พอดีเจอร้านถูก ก็เลยเอามา 2 คู่ ซึ่งเป็นคนละแบบกันอย่างสิ้นเชิง แต่เป็นคู่เล็กๆเหมือนกัน คู่แรกเปิดมาก็ดูดีอยู่ พอคู่ที่สองเปิดมา กรี๊ดดดด ทำไมมันมีข้างเดียว ประเทศไหนเค้าขายถุงเท้ากันข้างเดียวบ้าง แล้วชั้นจะรู้มั้ยเนี่ย มันอาจจะบอกไว้ แต่เราก็อ่านไม่ออกนี่ และถ้าซื้อทีละข้างในราคาเท่านี้ มันก็แพงน่ะสิ เซ็ง ต้องไปซื้ออีกข้างหรือนี่ เห็นราคาเสื้อผ้าที่นี่ รู้สึกอยากกลับไปฮ่องกงใหม่ (แต่ก็ดีแล้วล่ะ ไม่งั้นหมดตัวที่ฮ่องกงชัวร์) ขนาดลดราคาแล้วยังพันกว่าบาทอยู่เลย และมันเป็นเสื้อผ้าหน้าร้อน เห็นแล้วรู้สึกว่าซื้อ 199 ก็ได้ แค่ได้ผ้าและดีไซน์ที่ดีกว่า (แต่กว่ามากๆ) ไม่ได้เป็นตลาดนัดเกร่อแบบเมืองไทยเท่านั้นเอง

พอมาที่แลบ คุณครูก็เปิดแต่เพลงไทย (ตามหาอ่านว่าคุณครูบ้าเพลงไทยขนาดไหนได้ที่นี่) ซึ่งสั่งให้เราขนไปให้น่ะ แต่เราหา เบิร์ด แฟนจ๋า ให้ไม่ได้ ไปกี่ร้านๆ คนขายก็บอกว่าหมด คุณครูบอกว่าอยากได้มาก เลยสัญญาว่าเดี๋ยวจะหามาให้ ท่าทางจะชอบตรงที่มีจินตรา พูนลาภ แต่เพลงที่คุณครูเปิดบ่อยมากๆคือ มะเหมี่ยว to be loved ไม่รู้จักกันล่ะสิ... เพราะเราก็ไม่รู้จัก ของค่ายเรดบีท ตอนไปซื้อนี่อายมาก เพราะคนขายก็นึกอยู่นานว่าใคร เพลงก็โคดปัญญาอ่อนเลย (เช่น ไม่อยากเป็นตุ๊กตาบาร์บี้) อยากให้คุณครูฟังออกมากๆว่าร้องอะไรน่ะ (จิงๆเพลงญี่ปุ่นท่ีเราฟังอยู่อาจจะไร้สาระอย่างนี้ก็ได้นะ แต่เราฟังไม่ออก) นี่ ถ้าคุณครูเปิด pop angels เมื่อไหร่ เราคงต้องระเห็จไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดแน่นอน ปัจจุบันนี้ก็ไปเหมือนกัน ทำเป็นว่าไปหาเปเปอร์ จิงๆแล้วทนฟังเพลงพวกนี้ไม่ได้ตะหาก ตอนนี้รู้สึกเสียดายว่าน่าจะซื้อ ทิวา ฮูลา ฮูล่า มาด้วย ท่าทางจะชอบ คุณครูเพิ่งได้ ทาทา Reat TT จากเรา ก็บอกว่าชอบเพลง อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนมาก ชอบเมโลดี้ แต่รู้สึกว่าเนื้อเพลงควรโดนแบน (อุตส่าห์รู้คำแปลอีก มันมีรวมอยู่ใน thank you edition ที่ขายที่ญี่ปุ่นน่ะ)

ตอนเย็น สังสรรกับโฮสท์เหมือนเดิม มีรายการสอนดูลายมือ เค้าบอกว่าถ้านิ้วก้อยยาวจนเลยรอยพับบนของนิ้วนาง ชีวิตแต่งงานจะดี โฮสท์เค้าดีกันทั้งบ้านเลย มีเราไม่ดีอยู่คนเดียว โฮสท์เลยบอกให้เราพยายามดึงนิ้วก้อยทุกวัน และก็มีสอนอย่างอื่นอีก แต่เราก็พอดูลายมือเป็นบ้าง (น่าจะรู้กันนะ) เลยสอนๆเค้าไป อันไหนที่มีแล้วดี แต่เค้าไม่มีกัน ก็พยายามพับมือให้มีกันใหญ่เลย เห็นบอกว่าเดี๋ยวเอาเชือกมามัดมือให้รอยมันค้างดีกว่า อือ ไร้สติกันดี ชอบๆ ตอนที่สังสรรกันเป็นเวลา 2 ทุ่มครึ่ง ลูกสาวโฮสท์ (high school ปี 3 หรือม. 6 อายุ 17) นั่งดูทีวีไป ทำตาสองชั้นไป ซักพักก็นั่งปัดมาสคาร่า ก๊ดี เราก็นั่งดู ก็ตาโตขึ้นจิงๆนะ เราเห็นที่ทำตาสองชั้นตามร้านขายยาเหมือนกัน มีน้ำยา เหมือนกาว แล้วก็มีที่ดันๆให้เป็นรอยพับ แต่ไม่คิดว่าจะได้ผลจิง และก็ไม่คิดจะซื้อด้วย เลยตื่นเต้นอ่ะที่เห็นลูกโฮสท์มาใช้ให้เห็น แถมเวิร์คด้วย มีใครสนใจมะ ราคาไม่รู้นะ แต่ไม่น่าแพง

จบละชีวิตวันนี้

Categories: personal, japan, thailand