Wednesday, November 30, 2005

สับสนในชีวิต

กำลังงงๆ เบลอๆ อยู่

จากที่เห็นที่เขียนๆมา เราเตรียมตัวจะออกจากซัปโปโรศุกร์นี้ ซึ่งก็เหลืออีกไม่ถึงสองวันแล้ว ก็ร่ำลาทุกคนเรียบร้อย ปาร์ตี้ก็นัดกันเยอะแยะ ว่ายังไงก็ไม่อยู่แล้ว คืนนี้ก็มีอีกเนี่ย ของต่างๆ เราก็ทิ้งไปเยอะแล้ว เพราะคนไม่ไหว เสื้อผ้าก็เหลือไว้ไม่กี่ตัว ที่เหลือยัดลงกระเป๋าหมดแล้ว เรื่องแลบ เราก็ปั่นสุดขีด เพราะเดี๋ยวถึงเมืองไทยจะได้มีอะไรรายงานอาจารย์ทันที ช่วงก่อนที่จะถึงจะได้เที่ยวอย่างสบายใจ พวกที่อยู่โตเกียว ก็นัดกันดิบดีแล้ว ว่าเดี๋ยวจะเที่ยวอะไรยังไงกันวันไหนบ้าง นั่งตบตีกันทุกคืนว่าจะไปไม่ไป ส่วนในใจเราก็ดีใจมากๆ ที่ไม่ต้องมาเจอหิมะแล้ว แต่แบบว่าอาลัยอาวรณ์ซัปโปโรอยู่ทีเดียว

ปกิส วันนี้ มี kit ทำแลบเจ๊ทนึงมาส่ง ซึ่งเป็นเจ๊ทสำคัญมาก แต่คาดว่ามันอีกนานกว่าจะมา แล้วถ้ามา คุณครูจะทำให้ แต่มันมาวันนี้ เราผลแลบที่เราทำวันนี้ดีมากๆ แสดงถึงว่าเซลล์พร้อมที่จะเจอคิทใหม่แล้ว ซึ่งถ้าใช้คิทนี้แล้วเป็นไปอย่างที่คาด มันจะพรูฟ (proove) ทุกอย่างที่ทำมาทั้งหมดได้อย่างดี

ก็ตอนแรกว่า จะใช้คิทนั้นวันนี้ พรุ่งนี้ก็ได้ทำเลย แล้วก็ได้เดต้าคร่าวๆก่อนกลับลาสท์มินนิท แต่พอมานั่งสตัดดี้ (study) วิธีทำกับคุณครู ถึงเสียกว่า มันใช้เวลาสองถึงสามวัน ซึ่งก็ไม่ทัน เราก็เลยพูดเล่นๆว่า ถ้าอยู่ต่ออีกหน่อยก็ดีเนอะ คุณครูก็บอกว่า ก็ใช่น่ะสิ จากพูดเล่นๆ เลยเริ่มเครียดว่า มันควรจะอยู่ต่อสิ อยู่อีกแค่นิดเดียวก็จะได้พิสูจน์ทั้งหมดแล้ว โดยที่เราทำเองนี่แหละ (ทุกอย่างควรมาจากคนๆเดียวกันทำ เพื่อคอนโทรลทุกอย่าง)

แต่ปัญหาคือ เรื่องบ้าน เพราะที่ตัดสินใจกลับก็เพราะว่า ไม่อยากรบกวนบ้านเค้าอีก น้องฮารูจะสอบเอนทรานซ์เร็วๆนี้แล้ว เดี๋ยวไม่ผ่านแล้วจะมาเป็นความผิดเรา แต่ก็อาจจะลองถามฮารูดู ว่าอยู่ต่ออีกหน่อยได้มั้ย หรืออีกอย่างคือ ย้ายไปอยู่กับโฮสท์ แต่ข้อเสีย คือไกล อยู่ดีๆ คุณครูก็นึกได้ว่ามี student exchange center ของมหาวิทยาลัยอยู่ ซึ่งอยู่ได้ แต่มักจะไม่ว่าง ก็จะรู้ผลพรุ่งนี้ว่าว่างไม่ว่าง ซึ่งถ้าว่าง เราก็คงอยู่ต่ออีกซักเกือบสองอาทิตย์

ตอนนี้เลยงงๆในชีวิต ทุกอย่างเกิดขึ้นภายใน 10 นาที แล้วที่เตรียมๆมาทั้งหมดล่ะ แล้วพวกที่เลี้ยงๆส่งไว้ล่ะ ดิสนีย์อาทิตย์หน้าล่ะ แล้วเราต้องทำอะไรยังไงบ้างเนี่ย งงแล้วนะ

Categories: ,

2 Comments:

Anonymous Anonymous said...

จะโดนพรสรรด่าไม๊เนี่ย
แต่สำหรับเรา ชอบๆๆ มาสักช่วงปิดคริสมาสต์ยิ่งดี โรงเรียนเราปิดยี่สิบสามล่ะ อยู่ต่อสามอาทิตย์เลยๆๆๆ
เอ

6:12 PM

 
Blogger DeeDee said...

สะกด prove ผิด ช่างมัน

ทำไงดี เครียดๆ

12:14 AM

 

Post a Comment

<< Home

โคอิซูมิและสาวแกร่ง

อาทิตย์สุดท้ายก่อนออกจากซัปโปโร ฮารูทำตัวให้ว่างสุดขีด ปกติเธอยุ่งมาก วันๆแทบไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เผอิญเธอมาว่างช่วงนี้ด้วย เลยออกจากบ้านไปแรดกันทุกวัน แล้วก็ได้นั่งคุยอะไรกันมากๆ เรารู้สึกได้เลยว่า ภาษาอังกฤษฮารูพัฒนาขึ้นมากๆเมื่อเทียบจากตอนเจอกันแรกๆ เธอเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ โดยใช้ศัพท์ไม่บ้าน และไม่มีการติดขัดนึกคำเท่าไหร่ ในขณะที่เรากลับโง่ลง

เรื่องที่คุยมีหลายประเด็น แต่ที่อยากเอามาเล่าต่อ คือ เรื่องที่นายกโคอิซูมิของญี่ปุ่น ต้องไปไหว้ศาลเจ้ายะสุคุนิเป็นประจำทุกปี ซึ่งรู้กันว่า เป็นที่ฝังศพของทหารสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง และเวลาไปไหว้ ก็จะโดนจีนเกาหลีประท้วงทุกปี เพราะสองประเทศนี้ เจอญี่ปุ่นรุกรานแบบโหดร้ายมากตอนสงครามน่ะ ซึ่งเราก็ไม่ชอบเหมือนกัน จากที่ เคยบ่น ไปเล็กน้อย คือโคอิซูมิจะไปไหว้เพื่อเคารพบรรพบุรุษก็โออยู่ แต่ทำไมต้องทำเปิดเผยอย่างนั้นด้วย มันเหมือนไประลึกความทรงจำเลวร้ายนั้นกลับมา และก็ทำให้เหมือนว่า ทหารเหล่านั้นกลายเป็นบุคคลน่ายกย่องมาก เราก็จำไม่ได้ว่าทำไมมาเปิดประเด็นนี้กับฮารู แต่เราก็เถียงกัน (ด้วยเหตุผล) อยู่นาน แต่ฮารูก็อธิบายอะไรให้เราฟังมากขึ้น จนตอนนี้เราเข้าใจแล้วล่ะ คือที่ศาลเจ้านั้น ไม่ได้มีแค่ทหารสงครามโลกครั้งที่สอง แต่มีศพทหารหรือข้าราชการตั้งแต่สมัยโบราณ ถูกฝังที่นี่ด้วย ส่วนทหารสมัยสงครามโลก มีที่เป็นระดับทอปๆอยู่ 4-5 ศพ แต่ที่เหลือส่วนใหญ่ เป็นทหารไม่มีญาติ ขาดคนเหลียวแล เลยเอามาฝังรวมๆกัน เพราะฉะนั้น การที่โคอิซูมิไปไหว้ ก็เท่ากับไปไหว้บรรพบุรษที่ไม่ใช่แค่ทหารที่โหดร้ายเหล่านั้น และก็มีคนเคยถามโคอิซูมิว่าทำไมถึงต้องไปไหว้อย่างเปิดเผย ก็ได้คำตอบว่า เพื่อเป็นการเตือนความทรงจำ ให้คนญี่ปุ่นด้วยกันนี่แหละ ระลึกว่า จะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก จะไม่สร้างสงครามให้เกิดผลแบบนี้อีก พอเราฟังถึงตรงนี้ ก็เลยเข้าใจมากขึ้น มันไม่ได้แย่อย่างที่ตอนแรกคิด ก็แสดงว่าโคอิซูมิก็เคยให้สัมภาษณ์ไว้แล้ว แต่ก็ไม่มีใครประโคมข่าวเรื่องนี้เท่าไหร่ ก็แหงสิ ขายไม่ได้

เราว่าคนที่ประท้วงๆกัน เค้าต้องไม่รู้อย่างที่เรารู้อยู่ตอนนี้แน่เลย แต่ข่าวก็บอกมาแค่แง่เดียว ก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา ฮารูบอกว่า ลึกๆแล้ว คนญี่ปุ่นก็ไม่ชอบคนจีนและเกาหลีเท่าไหร่ ทั้งๆที่คนญี่ปุ่นโดยปกติออกจะเป็นคนดีมีน้ำใจมารยาทงาม แต่เหตุผลก็คือ คนจีนและเกาหลีมาเกลียดก่อน ก็เลยเกิดเป็นการตอบสนองโดยธรรมชาติว่าไม่ชอบกลับไป ซึ่งเราว่าก็สมควรอ่ะนะ ที่คนจีนเกาหลีจะเกลียด แต่มันก็เป็นเรื่องของคนในยุคนั้นที่โดน คนยุคนี้ ควรจะลืมไปซะ (แต่ก็อย่างที่โคอิซูมิบอก จำไว้ด้วยว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก) แล้วมารักกันดีกว่า และการไปไหว้ศาลเจ้านี่ เค้าทำกันมาทุกนายก เพราะฉะนั้นจะมาประท้วงให้อยู่ดีโคอิซูมิไม่ไปไหว้ก็เป็นไปไม่ได้หรอก เราว่าพวกสื่อน่าจะสื่อให้คนเข้าใจมากกว่านี้ อาจจะมีพวกขวา (ถูกทิศมั้ย) จัดหลงเหลืออยู่บ้างที่ไม่เห็นด้วย แต่ก็น่าจะดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

เปลี่ยนเรื่องมั่ง เป็นเรื่องการ์ตูน เรื่อง สาวแกร่งแรงเกินร้อย หรือถ้าในแบบทีวี ก็ F4 ไงล่ะ ซึ่งฮารูบอกว่า เรื่องนี้เธอมั่นใจว่า ผู้หญิงญี่ปุ่นทุกคนต้องรู้จัก ถึงไม่เคยอ่านก็ต้องเคยได้ยิน รู้จักแบบการ์ตูนนะ ไม่ได้รู้จัก F4 ของไต้หวัน ซึ่งชื่อเรื่องนี้ในภาษาญี่ปุ่นแปลไทยเนี่ย เราก็เคยได้ยินมา คือ ผู้ชายดีกว่าดอกไม้ แบบว่า อย่างบ้านอ่ะ คิดได้ไงเนี่ย จนมาฟังฮารูอธิบายบวกกันความรู้ญี่ปุ่นที่เรามีบ้างแล้ว เลยเกท ชื่อญี่ปุ่นคือ hana yori dango แปลตรงๆว่า ขนมดังโกะดีกว่าดอกไม้ ขนมดังโกะเป็นขนมจากแป้งข้าวเหนียวหนืดๆ ปั้นเป็นกลมๆ เสียบไม้ แล้วจุ่มซอส ออกหวานๆเค็มๆ ซึ่งเวลาเทศกาลดูซากุระเนี่ย คนก็มักจะไปนั่งใต้ต้นดูดอกไม้ แล้วก็กินเหล้า กินหนม และก็หนมดังโกะ ก็เลยมีคำพูดว่า ดังโกะดีกว่าดอกไม้ แต่คำว่าดังโกะ เวลาเขียนคันจิ (ตัวภาษาจีน) สามารถอ่านแบบแสลงๆได้ว่า ดันชิ ซึ่งแปลว่าผู้ชาย ก็เลยกลายเป็นว่า ผู้ชายดีกว่าดอกไม้ ดูการเป็นการเล่นคำที่ดีทีเดียว และในการ์ตูนเรื่องนี้ หรือละครเรื่องนี้ ถ้าได้ดูกัน ผู้ชายพวกนี้ก็เป็นอะไรที่ผู้หญิงในโรงเรียนวอนท์มาก ตอนนี้ก็มีเวอร์ชันล่าสุดของญี่ปุ่นฉายทีวีอยู่ ซึ่งแต่ละคนหน้าตาไพร่มาก ขอกลับไปชอบเต้าหมิงซื่อ ฮว้าเจ๋อเล่ย จะดีกว่า

ฮารูก็ถามเราว่าในบรรดา 4 คน (อ้างจากการ์ตูนนะ) เราชอบใครมากสุด เราก็บอกไป (แต่ไม่บอกที่นี่) และเราก็ถามว่าจริงเหรอ ที่รูอิ (หรือฮวาเจ๋ยเล่ย หรือ วิค F4) เป็นแบบที่ผู้หญิงญี่ปุ่นชอบมากที่สุด ซึ่งจะเงียบๆ ขรึมๆ ไม่ค่อยพูด แต่เป็นที่ปรึกษาได้ดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจ และใจดี (แต่ไม่ได้ดูแมนแต่อย่างใด) ซึ่งเราก็เห็นพระเอกในการ์ตูนผู้หญิงส่วนใหญ่ก็อย่างนี้แหละ ฮารูบอกว่า เวลาให้โวทว่าชอบใครมากสุด รูอิ ก็มักจะได้ที่หนึ่งประจำ ก็แสดงว่าผู้หญิงญี่ปุ่นชอบแบบนี้จิงๆ (อ่ะเป็นข้อมูล สำหรับคนจะหาแฟนญี่ปุ่น (อีก 1 เดือนเองนะ))

รูปขโมยจาก www.time.com, www.hanadan.net

Categories: , ,

4 Comments:

Blogger Phang-sang said...

ดีนะ คุยกันก็ได้เข้าใจมากขึ้น
เราก็ไม่เคยได้อ่าน(หรือฟัง)เหตุผลของนายกโคอิซูมิตามสื่อเช่นกัน ทั้งๆที่ ถ้าพูดกันดี หลายๆคนที่ประท้วงอยู่ก็น่าจะเข้าใจมากขึ้น

พูดถึงเรื่องนี้ แล้วนึกถึงที่เคยคุยกับนักเรียนเยอรมัน ตอนนั้นอยู๋อเมรีกาแล้วเค้าให้ไปพิพิธภัณฑ์ Holocaust(ไม่แน่ใจว่าสะกดงี้นะ) ซึ่งเป็นเรื่องราวยิวที่ถูกทำลายล้าง เค้า(เยอรมัน)บ่นว่า เซ็งมากๆ เวลาคนพูดเรื่องนี้ เค้าไม่เห็นด้วยกับการกระทำที่เกิดขึ้นแน่ๆ แต่เค้า(ซึ่งเป็นคนรุ่นหลัง)ทำอะไรไม่ได้แล้วแต่ก็ต้องทนฟังถ้าไม่ฟังก็จะโดนว่าอีก พอฟังแล้วก็เห็นใจนะ ถึงจะว่าคนเยอรมันในอดีต แต่เวลาพูดกันก็พูดว่าคนเยอรมัน(เฉยๆไม่ระบุยุค)เลวร้ายยังงั้นยังงี้

แต่ตอนนี้เยอรมันก็ไม่ได้มีปัญหากับประเทศใดๆทั้งสิ้นเพราะตอนนั้นก็ยอมรับผิดไปเต็มๆ

ถามอะไรซึ่งไม่เกี่ยวกับเรื่องเลยหน่อยนะ
ถ้าจะเพิ่มแรมให้โน้ตบุคแมค ซึ่งความเร็วบัสของแรมตัวที่ใส่อยู่กับตัวที่ใส่เพิ่มไม่เท่ากันเป็นอะไรมั้ย รอบๆเราไม่มีคนใช้แมคเท่าไหร่ คิดว่าดีดี้อาจจะรู้ :)

1:44 AM

 
Blogger พรสรร/ポンサン/Pornsan/펀산 said...

แก้นิดนึง
คำว่า ดันชิ ที่แปลว่าเด็กผู้ชายน่ะ มันมีอยู่ก่อนแล้ว
แล้วมันก็เขียนคนละตัวกับ ดังโกะ
แต่ในที่นี้ เขาเอาคำว่า ดันชิ มาบังคับอ่านว่า ดังโกะ แบบถูๆไถๆมาก
เพื่อเอามาเล่นเสียงกับสุภาษิตที่ว่า ฮานะ โยริ ดังโกะ (ดังโกะดีกว่าดอกไม้)
ที่แปลเป็นไทยได้ความเท่ากับ สวยแต่รูปจูบไม่หอม (ดอกไม้กินไม่ได้ เอาดังโกะดีกว่า)

ทำไมรอบตัวที่เขาคุยกันเรื่องนี้มีแต่คนชอบ โดเมียวจิ วะ
มีแบบคลั่งภาคเอฟ 4 ด้วยนะ (มีฉายตามทีวีท้องถิ่น)

2:53 AM

 
Blogger DeeDee said...

จะรีบคอมเมนท์กันทำมายยยยย ยังอัพไม่เสร็จเลย เมื่อคืนเราว่าเราเซฟดราฟไว้นะ สงสัยง่วงจัด เผลอโพสท์

8:39 AM

 
Blogger DeeDee said...

อ่ะ อัพสวยงามแล้ว มาตอบใหม่

ตอนแรกว่าจะมาเขียนเพิ่มก่อนโพสท์ด้วยว่า เดี๋ยวพรสรรต้องมาแก้อะไรเราอีกแน่ๆเลย แล้วก็มาจริงๆ -_-" แต่ดีฮ่ะ มีการเทียบเวอชั่นไทยให้อีก แต่การ์ตูนญี่ปุ่นของผู้หญิงส่วนใหญ่ พระเอกก็มาแนวรูอิ หรือที่เค้าชอบๆโดเมียวจิกัน เพราะของแปลกเหรอ

พรรณ ใช้แมคแล้วเหรอ ดีๆ เดี๋ยวจะออนไลน์ให้ถาม ถามตอบทางนี้ลำบาก (เรางงๆด้วย)

3:48 PM

 

Post a Comment

<< Home

Tuesday, November 29, 2005

เลี้ยงถีบส่ง: นามิ

อันนี้นัดลำบากอยู่ เพราะโทรไปก็ไม่ติด เมลล์ไปก็ไม่ตอบ สงสัยยุ่ง จนมีวันนึง วันที่ต้องออกไปซื้ออแดปเตอร์โน้ตบุคอันใหม่นี่แหละ ตอนกำลังจะกลับ ก็เลยลองโทรหาเธอเล่นอีกรอบ ปกิสว่า เธอว่าง เลยนัดเจอ แต่นัดไปเจอแถวบ้านแทน เราก็ถีบจักรยานแห่แทบตาย หนาวมากๆ แต่เหงื่อท่วมตัว ก็ไปกินคาเฟ่แรดๆแถวนั้น โดยที่ นามิสั่ง ทั้งๆที่เราก็อ่านออกแหละ แต่ไม่อยากสั่งเอง เขิน แล้วก็คุยไปเปิดดิคไปเหมือนเดิม นามิก็ถามเกี่ยวกับเมืองไทยหลายอย่าง เธอคงจะมาจริง แต่อีกซักสองสามปี ก็ดีแล้ว เรามีแนวโน้มว่าอยู่เมืองไทยแน่ๆ

พอกินเสร็จ (เราเลี้ยงนะขอบอก) เราก็ถามว่าไปไหนดี แบบว่าไปกะเด็ก คิดไม่ออกอย่างแรง ตอนแรกว่าจะไปสวนสัตว์หลังบ้านเราเอง ยังไม่เคยไปซะที แล้วให้เด็กพาไป แต่มันหน้าหนาวแล้ว สวนสัตว์ปิด ให้มันจำศีลมั้ง พอดีนามิถามเราว่ารู้จัก jidoukaikan มั้ย คำว่า kaikan อ่ะ รู้จัก แปลว่าอาคาร hall แต่ jidou นี่ใช่ที่แปลว่า ออโตเมติค รึป่าวนะ แต่หลังจากเปิดดิคกัน แปลว่า เด็ก แปลรวมกันได้ความว่า สถานท่ีเล่นของเด็ก แล้วเธอก็ชวนเราไป เราก็ยังงงๆว่า ใช่ที่ที่ควรไปเหรอ แต่เธอบอกว่า ureshii มีความสุขมากๆเลย ที่เราจะไปด้วย เราก็เลย ต้องไป

ไปถึง ก็มีแต่เด็กๆประถมนั่งเล่นนู่นเล่นนี่กัน ชอบจังเลยอ่ะ ทำไมเมืองไทยไม่มีอย่างงี้มั่ง แบบว่าเสาร์อาทิตย์ หรือหลังเลิกเรียนว่างๆ ก็มานั่งสังสรรค์กันที่นี่ ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนด้วย แต่ก็มานั่งเล่นอะไรกัน เช่น เล่นไพ่ เกมกล่อง หรือเกมโยนบอลทั้งหลาย เห็นแล้วอยากไปเล่นด้วย แต่โยนบอลนั่นรู้สึกว่าไม่ควร เดี๋ยวเด็กตาย นามิก็ชวนเราเล่น trump เราก็คิดว่าไพ่ทรัมป์แบบที่เคยอ่านเจอตามหนังสือแปล แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง ก็เลยให้เธอสอน ปกิส มันคือไพ่จับคู่อ่ะ (ไม่รู้เรียกชื่อทางการว่าไง) ไพ่ก็อันใหญ่มาก ลาย โตโตโระ (Ghibli Studio) น่ารักดี

DSC00081

พอเบื่อ ก็เปลี่ยนไปเล่น monopoly (เกมเศรษฐี) ซึ่งเมืองก็ญี่ปุ่น และภาษาทุกอย่างก็ญี่ปุ่น เมืองถูกสุด คือ ซัปโปโร แพงสุดก็ กินซ่า ในโตเกียว เราก็ลืมๆไปพอสมควร ว่าต้องซื้ออะไรถึงจะดี พวกไฟฟ้าประปารถไฟ แต่เห็นได้เงินเยอะดี พอตกที่ไหน ก็ซื้อหมด มีเด็กอีกสองคนมาเล่นด้วย เด็กผู้ชาย ไม่รู้จักกับนามิด้วย แต่ก็เล่นกันได้ ก็มีแต่เราที่ซื้ออลังการ ตอนหลัง มีคนนึงซื้อรถไฟได้สองอันแล้ว พออันที่สาม เราซื้อได้ ในราคา 2000 เด็กนี่เลยขอซื้อต่อ ในราคา 5000 ดี รวย เลยขายๆไป พออันที่สี่ เราก็ไปตกแล้วซื้อได้อีก เด็กคนเดิม มาขอซื้อต่อ โดยยกโฉนดและเงินทั้งหมดที่มีให้ จนเหลือเงินติดตัวอยู่ 10 บาท ไม่งั้นล้มละลาย เพื่อนที่เหลือไม่ยอมให้เราขาย เราก็ลืมไปแล้ว ว่าการมีรถไฟครบส่ีอันมันจะดียังไง ขณะที่กำลังลังเล เด็กนี่ก็นั่งคุกเข่าก้มหัว (พอนึกออกใช่มะ แบบในการ์ตูนเวลาขอร้องอะไรซักอย่าง) พร้อมกับบอกว่า ขอความกรุณาด้วย (เป็นญี่ปุ่นนะ) เราก็เลยนั่งขำอยู่นาน และก็เห็นแก่เงิน ขายๆไป ปกิสว่า หลังจากนั้น เด็กคนอื่นตกโดนรถไฟ ก็ต้องจ่าย 2000 (เท่าเงินเดือน) แต่เราไม่โดน แล้วแบบว่า หลังจากที่รวย (จากเงินคนอืิ่น) เราเลยซื้อบ้านซื้อโรงแรมใหญ่เลย เก็บค่าเช่าที่เป็นหมื่น ล้มละลายกันถ้วนหน้า เลยเลิกเล่น แล้วตอนต้องหยิบ chance หรือ challenge (การ์ดตรงกลางที่คว่ำอยู่อ่ะ) ก็ต้องให้เด็กนั่งแปลให้

แล้วเรากับนามิก็กลับ เด็กเจ๊ทเดิมก็เปลี่ยนไปเล่นซ่อนแอบแทน คิดถึงเวลาเด็กๆจัีงเลย อยากเล่นมั่ง ก็ถือว่าจบไปอีกหนึ่งมีท

1 Comments:

Blogger ShiNy JuNe said...

น่ารักจังเลย.. :)
ถ้าเป็นบ้านเรา เด็กที่ล้มละลายคงลุกขึ้นมาตีเพื่อนแทนแน่เลย (แบบลูกฉะเหลิ..) อิอิ

ดีแล้วล่ะได้ทำอะไรที่เป็นธรรมชาติๆ
ที่ไม่ต้องวุนวายบ้าง มีความสุขดี
(@^_^@)

10:45 PM

 

Post a Comment

<< Home

เลี้ยงถีบส่ง: พี่เลี้ยงคุมง

นัดเจอกับพี่เลี้ยงจากค่ายคุมง แบบว่าเราจะกลับเลยขอเจอ ซึ่งอันนี้นัดแต่เนิ่นๆ เนื่องจากมีบุคคลที่ใกล้ชิดกว่าเอาไว้นัดช่วงใกล้กลับจริงๆ ก็นัดกันมาได้จริงๆแค่ไม่กี่คน เนื่องจากติดงานติดนู่นติดนี่ ส่วนใหญ่ที่มาก็เป็นเจ๊ทบราซิลเลียนซะส่วนใหญ่ วันนั้นเลยกลายเป็นว่า ฟังแต่เรื่องบราซิล สงสัยกะเตรียมตัวให้เราเริ่มเรียนรู้อเมริกาใต้ไว้ก่อน

แต่ที่ประทับจิตคือ ปาร์ตี้สอง ซึ่งคุยกันมากกว่า คือมันเป็นสไตล์ญี่ปุ่นน่ะ ว่าไปกินอะไรก่อน ถือเป็นปาร์ตี้แรก หลังจากนั้น ถ้าใครว่าง ก็ไปต่อปาร์ตี้สอง ซึ่งปาร์ตี้สองอย่าได้คาดหวังผับบาร์เช่นเมืองไทย แต่คือการไปหาที่นั่งเย็นๆนั่งกิน (เหล้า) นั่งคุยกัน ซึ่งเราชอบแบบนี้มากกว่าไปเที่ยวผับบาร์แหละ ดู peaceful กว่า (เดี๋ยวนี้ใช้คำนี้บ่อย ใช้มันกะทุกเรื่องเลย) ซึ่งปาร์ตี้สองนี่ เหลือไปแค่ 4 คน รวมเรา เป็นญี่ปุ่นสอง เนปาลหนึ่ง ซึ่งเนปาลนี่ก็ญี่ปุ่นไฮโซ เวลาเล่าอะไรที ก็เล่าสองภาษาสลับกัน เราก็เลยดี ได้ฝึกฟังญี่ปุ่นไปด้วย แต่รู้สึกเอนจอยการคุยได้มากขึ้นเยอะเลย หลังจากงูๆญี่ปุ่นได้เนี่ย แล้วตอนนั่งเย็นเนี่ย เค้าสั่งคอกเทลกัน ซึ่งที่ๆไป มันร้านแรดๆอยู่บนตึกสูงๆ เห็นวิวซัปโปโร ของก็เลยแพงตาม คอกเทลแก้วนึงก็พันเยนอัพ (400-500 บาท) มีเจ๊ทนึง เป็นคอกเทลมาพร้อมตุ๊กตาหมี ซึ่งราคาก็ดับเบิล เค้าก็ทำท่าว่าจะสั่ง แล้วให้หมีแล้ว เราก็...นะ ไม่ได้อยากเท่าไหร่ แถมเพิ่มภาระให้น้ำหนักกระเป๋าอีก แต่เค้าก็จะสั่งให้ได้ ตอนนี้ก็เลยได้น้องหมีเพ่ิมมาตัวนึง ดูเป็นของที่ระลึกดี

วันนี้ที่ไปก็กินฟรีหมดเลยล่ะ เค้าไม่ยอมให้ออก แต่รู้สึกได้ว่า เราจะได้เจอกันอีกที่เมืองไทยยังไงไม่รู้ เพราะบางคนต้องมาเปลี่ยนไฟลท์เมืองไทยมั่ง บางคนต้องมาเยี่ยมศูนย์คุมงเมืองไทยมั่ง (คุณครูคุมงที่เมืองไทยดังมากเทียบกับประเทศอีื่น) และคาดว่าเราคงได้ตอบแทนกันถ้วนหน้า (คุ้มมั้ยเนี่ย)

Categories: ,

1 Comments:

Blogger ShiNy JuNe said...

เอ๊ะ peaceful นี่คุ้นๆ
แอบเข้าข้างตัวเอง เหมือนเราเคยบอกรึเปล่านะ
Miss You naaa
:)

10:47 PM

 

Post a Comment

<< Home

Sunday, November 27, 2005

Onsen with host family

นัดกับโฮสท์ไปออนเซนกัน ก็ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอเค้าด้วยแหละ แบบว่าเคลียร์ทุกอย่าง ว่ายังไงก็ต้องว่าง ก็มี โอโตซัง (พ่อ) และ โอคาซัง (แม่) ส่วนลูกเค้าสอบพรุ่งนี้ เลยไม่ได้มา อ่านประสบการณ์ออนเซนที่เราเคยไปมา ที่นี่

IMG_1698
อุณหภูมิน่าเกือบๆศูนย์ วันที่เราไปหิมะเพิ่งตกเสร็จไป เลยเห็นเป็นซากอย่างนี้ ก็ช่วยให้งามขึ้นมาหน่อย เพราะต้นไม้ไม่เหลือให้งามแล้ว ควันก็ขึ้นโขมงเชียว อันนี้เป็นด้านหน้าของออนเซน

ก็ไปใกล้ๆซัปโปโรน่ะ ชื่อเมืองว่า hoheikyo ขับรถไปครึ่งชั่วโมงก็ถึง เราก็นั่งเมาท์กับเค้าตลอดทาง หลังจากพูดได้รู้เรื่อง แถมมีเล่าเรื่องให้เค้าหัวเราะได้ด้วยนะ น่าภูมิใจอย่างยิ่ง ก็เลยไม่ได้หลับบนรถ ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติของเรา พอไปถึง หน้าปากซอยมีป้ายว่า อาหาร indo ก็นึกว่าอาหารอินโดนีเซีย อ่านแบบคนไทยไง พอถึงข้างหน้าออนเซน เราก็ว่าข้างหน้ามันคุ้นๆนะ พอเข้าไป เห็นร้านอาหารอินเดีย เลยนึกได้ว่า เราต้องอ่านเป็นคนญี่ปุ่นสิ อินโดะ คือ อินเดีย และร้านนี้เราเคยมากินแล้ว คุณครูเคยพามา แบบว่าคุณครูพาไปเที่ยวแล้วขากลับพามากิน แต่มันมีออนเซนข้างในด้วย ซึ่งตอนมาคราวนั้นก็ได้แต่กิน แล้วดูคนเข้าออนเซนไป ก็อยากเข้ามั่ง ไม่น่าเชื่อว่าจะได้มาฟูลฟิว

IMG_1699
หลังจากแช่เสร็จก็มานั่งกินที่ห้องนี้ ซึ่งถ้ามองผ่านกระจกออกไปเห็นฝั่งตรงข้าม มันเป็นออนเซนฝั่งของผู้หญิง ซึ่งกระจกจะฝ้าๆมองไม่เห็นอะไรหรอก แต่ขณะที่เรามองๆวิวอยู่ กลับเห็นผู้หญิงกำลังเช็ดตัวเต็มๆ ยังดียืนหันหลัง งั้นอย่างงี้มันก็เห็นหมดสิเนี่ย กรี๊ดดด

ขั้นตอนก็เดิมๆ แต่คราวนี้เข้าไปกับโอคาซัง เป็นครั้งแรกที่มีเพื่อนเข้าด้วย ก็ไปนั่งแช่กันนาน ต้องนั่งข้างนอกเท่านั้น ข้างในร้อนเกิน ข้างนอกเจออุณหภูมิเยียบศูนย์ พอกระทบน้ำ 42 C เลยช่วยให้ดีขึ้น เพิ่งรู้มาอย่างนึงว่า เวลาแช่ควรให้น้ำแค่ระดับอก เพราะมันจะแช่ได้นานกว่า ปกติเราแช่ท่วมตัวมาก แล้วก็จะอยู่ได้ไม่นานก็ฮาร์ทบีทแรงมากๆ แล้วก็ต้องรีบขึ้น แต่คราวนี้แช่ไปเมาท์ไป (พรสรร โดนถามถึงไม่รู้กี่รอบ โอคาซังก็อยากดู haru no yuki ด้วยนะ เดี๋ยวคงได้ในไม่ช้า) นานทีเดียว ส่วนที่เอกซ์โพส (expose) อากาศก็หนาว แต่ส่วนที่เอกซ์โพสน้ำก็ร้อน และมือก็เลยเหี่ยวมากกว่าปกติ แถมมือชาอีก ชาจริงๆนะ อยากรู้ mechanism เหมือนกัน ตอนขึ้นนี่ นิ้วแถบขยับไม่ได้ ตอนออกมานั่งพักก็ง่วงนอนเหมือนเดิม แต่กลิ่นอาหารอินเดียข้างล่างยั่วใจมาก เป็นความคิดที่ดีมากเลยนะ ที่เอาอาหารกลิ่นแรงๆมาไว้รวมกับออนเซน (อันนี้พูดจิง ไม่ประชด) เพราะคนที่แช่เสร็จก็มีอาหารมาล่อลวงให้ไปกินทันทีเลย ก็เลยเห็นขายดีทีเดียว

IMG_1701
อาหารอินเดีย ที่แม้กระทั่งพนักงานเสิร์ฟก็หน้าแขก แกงรสชาติงั้นๆแหละ จืดชืด แต่นานอร่อยมากๆ

หลังจากนี้ เราก็นั่งเมาท์บนรถได้ซักพัก แล้วก็หลับไม่รู้ตัว (อันนี้คือปกติ) ตื่นอีกทีก็หน้าบ้านแล้ว ก็ร่ำลากันเล็กน้อย เค้าอาจจะไปส่งเราวันที่กลับอีกที

ก็ตกลงกันว่าจะส่งเมลล์เป็นญี่ปุ่นไปหาเค้าบ้าง เค้าก็บอกว่า skype มาก็ได้ เราจะได้ไม่ลืมญี่ปุ่น (พรสรร โอคาซังบอกว่า อยากสไคป์หาเธอหลายรอบแล้ว แต่ไม่รู้ว่าว่างรึป่าว เราเลยยุไปว่า ว่างมากๆ โทรไปเลย) ตอนนี้เค้าก็มาดูบลอกเราใหญ่เลย (นินทาอะไรไม่ได้เลย) แต่อ่านไม่ออกหรอก ดูแต่รูปกับเดาภาษาอังกิดกัน

ถึง เอและพรสรร ไปออนเซนเหอะ อยากแบบว่าแช่เสร็จแล้วนอนอ่ะ

Categories: , ,

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

A Summary

กลายเป็น ปวร ว่าต้องบังคับตัวเองให้มาเขียนบลอก ทั้งๆที่เหนื่อย อยากนอน อยากลำไย แต่กลัวเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้จะลืมๆไปซะก่อน ที่ต้องจำ เพื่อจะได้รู้สึกซาบซึ้ง เผื่อมีโอกาสได้ตอบแทนในวันหน้า

เดี๋ยวจะมาสรุปปาร์ตี้ถีบส่งของเราอีกที ตอนนี้มาอัพคร่าวๆว่า
- ออกจากบ้านทุกวันเลย เจอคนนั้นคนนี้เต็มไปหมด มีแต่คนมาเลี้ยง (แต่ก็ไปเลี้ยงคนอื่นมาหนนึง)
- จะออกจากซัปโปโรศุกร์นี้แล้ว และไปอืดโตเกียวซัก 4-5 วัน อาจจะไม่ได้แตะเนท (แล้วแต่ว่าเจ้าของบ้านมันจะให้แตะมั้ย)
- พาวเวอร์ อะแดปเตอร์ ของ แอปเปิ้ล ห่วยมากๆ ขอด่า ไปอ่านแบบด่าเต็มๆได้ที่ Equipian ถ้าคร่าวๆก็ สายมันขาด ต้องไปซื้อมาใหม่ อันนึงไม่ใช่ถูกๆ และมีคนสายขาดกันเป็นว่าเล่นเลย พวกใช้ powerbook ibook ระวังกันหน่อยนะ (นานๆจะด่าแอปเปิล)
- อัพ interesting blogs ภาษาไทยเพิ่ม ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จักเลย แต่แอบไปอ่านจากลิงค์ไปเรื่อยๆอยู่บ้าง เห็นว่าเขียนรู้เรื่องดี เลยแอดใส่ซะเลย เอาไว้อ่านเวลาเซ็งๆ
- แลบตอนนี้ก็ดีอยู่ ต้องสรุปผลอีกที เลยยังไม่อยากบอกมากว่า โอ หรือ ไม่โอ
- หิมะตกมาได้สองครั้งแล้วไม่ตกอีกเลย เย้ๆๆ
- ภาษาญี่ปุ่นโง่ไปพอสมควร ไม่ได้แตะการบ้านเลย ไม่ได้ใช้เท่าไหร่ด้วย กลับไปโง่แน่ๆ (จากที่โง่อยู่แล้ว)

พอละ เดี๋ยวต้องเขียนอะไรอีกยืดยาว

For ibook and powerbook's user, I just reviewed the power adapter in Equipian. Be careful on the cord!!

Around this week, before leaving Sapporo, I would write mostly in Thai. Because I want to write all my memories before going back and it would be too long to translate again.
Sorry! Well, the photos maybe enough to tell the story.

Categories: , , ,

2 Comments:

Blogger Tik said...

power adaptor ของเธอก็พังเหรอ
ของเราก็เจ๊งๆ อยู่เหมือนกัน
ใช้ไปใช้มา ร้อนจี๋เลย จับแทบไม่ได้ แล้วไฟมันจะไม่เข้า เดี๋ยวนี้เวลาใช้คอมต้องคอยถอดเข้าถอดออก

4:24 PM

 
Blogger DeeDee said...

แต่ของเรา ร้อนมานานแล้วนะ เรื่องร้อนไม่เคยใส่ใจ แต่อาการแบบของเธอก็แปลกๆอยู่

4:30 PM

 

Post a Comment

<< Home

Thursday, November 24, 2005

Last time: Kumon Student

ทำไมเดี๋ยวนี้รู้สึกว่าตัวเองเซนซิทีฟ

วันนี้ไปเรียนคุมงวันสุดท้ายมา ไม่ได้บอกเซนเซ (คุณครู) ไว้ก่อนว่าจะวันสุดท้ายแล้ว พอทำชีทเสร็จ เค้าถามว่าเอาการบ้านกี่ชุด เราบอกว่า วันนี้จะมาวันสุดท้ายแล้วอ่ะ แต่ขอของถัดจากนี้ไป ไปอ่านเล่นๆได้มั้ย เค้าก็เลยให้มา แล้วก็มีหนมให้ตามเคย ไม่เคยมีอาทิตย์ไหนที่จะไม่ได้ของติดไม้ติดมือกลับมา ขากลับเราก็เลยมีเรื่องให้ยิ้มทุกอาทิตย์เวลาขี่จักรยานกลับมา ไม่ใช่เพราะว่าชอบของฟรี อย่างที่คนอื่นอาจจะกำลังเดาอยู่ แต่เพราะรู้สึกถึงความใจดีของเค้า เราก็คิดว่าคงให้แค่ครั้งแรกๆ แต่นี่ให้ทุกอาทิตย์เลย ของก็ดี ถ้าวันไหนเค้าไม่ได้เตรียมไว้ก็ต้องไปคุ้ยตู้เย็นมาให้ มีทั้ง ขนม ขนมฝรั่ง ขนมญี่ปุ่น ผลไม้ น้ำผลไม้ หลากหลายมาก ซึ่งเราไม่คิดว่าเค้าให้เด็กคนอื่นด้วยนะ ให้เฉพาะเราที่เป็นเด็ก (ที่ไม่เด็ก) ต่างชาติอยู่คนเดียว ไม่เข้าใจเหมือนกัน และอีกอย่าง เราก็คุยกันไม่รู้เรื่องอยู่ดี แต่เราก็พยักหน้าเข้าใจไป หรือถ้างง เค้าก็อธิบายสุดขีด แบบว่า ใจดีมากๆอ่ะ

มีอีกอย่าง จริงๆแล้ว ศูนย์คุมงมีอยู่เยอะแยะมากมาย ใกล้ๆบ้านเรา เดินไปนิดเดียวก็มี แต่เค้าไม่บอกว่ามีภาษาญี่ปุ่นสำหรับคนต่างชาติ ซึ่งเซนเซที่เราเรียนอยู่ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะพูดอังกิดได้ แล้วตกใจมากขึ้นตอนไปทำคุมงแคมป์ เพราะมีสตาฟที่เป็นครูสอนศูนย์คุมงด้วย อังกิดก็งูๆได้ และสอนแถวบ้านเราเอง แล้วทำไมมันไม่เห้นบอกตอนเราสมัครเลยว่าสาขาน้ีก็ได้ ดูซิเราเลยต้องแห่ไปตั้งไกล ถ้าวันไหนพยากรณ์อากาศว่า ฝนตก หิมะตก ก็ต้องลุ้นทุกวันว่าจะไปได้มั้ย แต่ก็รอดไปได้ทุกครั้ง ซึ่งหนทางที่ไปนี่ เราก็หาแผนที่เอง จนเป็นความภูมิใจอย่างนึง และเซนเซก็ใจดีอีก ไม่รู้ว่าถ้าไปเรียนแบบใกล้บ้าน เซนเซนจะเป็นงี้ป่าว หรืออาจจะเป็นโชคชะตาอะไรซักอย่าง

วันนี้ก็เลยขอที่อยู่ก่อนกลับ กะว่าจะส่งจดหมาย และส่งของจากเมืองไทยมาให้ ก้เค้าให้เรามาตั้งขนาดนี้ ตอนจะกลับก็ซาโยนาระกันหลายรอบอยู่ เราก็แอบเศร้าๆจะร้องไห้ (อีกแล้ว) ตอนขี่จักรยานกลับมา ปกติต้องหยอดน้ำตาเทียมบ้าง เพราะตอนนี้หนาว เวลาถีบจักรยานลดจะแรง ความแห้งก็มากขึ้น แต่วันนี้ไม่ต้อง น้ำตาคลอเชียว เศร้าอ่ะ จะไม่ได้กลับมาอีกแล้วก็ได้นะ ทางที่เราถีบจักรยานไปกลับนี่ ถึงจะไกลแต่เราชอบนะ และวันนี้ก็เหมือนจะวันสุดท้ายแล้วล่ะ เศร้าอ่ะ แง้...

(พิมไปกระซิกไป)

มาดูหนมวันนี้ดีกว่า ไฮโซที่สุดตั้งแต่ได้มา อร่อยด้วย (ว่าจะแอบเก็บไว้กินเองคนเดียว) อันนี้ที่ถ่ายรูปกะว่าอันสุดท้าย ขอเป็นที่ระลึก







IMG_1691

คาดว่าจะมีเรื่องเซนซิทีฟมาให้เล่าอีกก่อนกลับ นี่ว่าจะไม่เขียนบลอกชั่วคราวนะเนี่ย แต่ก็ทนไม่ได้

Categories: ,

6 Comments:

Blogger Paworn said...

นี่ เหลือมาฝากมั่งนะ ขนมดูไฮโซจัง

2:19 PM

 
Blogger Paworn said...

This comment has been removed by a blog administrator.

2:21 PM

 
Blogger Phang-sang said...

ขนมดูไฮโซจริงๆ
คนญี่ปุ่นชอบ แพคแกจจิ้ง กันมากเลย
ห่อมากี่ชั้นนี่

4:59 PM

 
Blogger Tik said...

ขนมไฮโซ (จะแอบเก็บไว้กินคนเดียว)--> สมกับเป็นดีดี้ไง

นี่ซื้อขนมไฮโซกว่า มาฝากมั่งนะ

1:23 PM

 
Blogger DeeDee said...

มีแต่คนสนใจขนม สมกับเป็นเพื่อนเราจริงๆนะ

ไม่ซื้อไปให้หรอก ขนสมบัติตัวเองยังไม่ไหวเลย

4:36 PM

 
Blogger ShiNy JuNe said...

ชอบความรู้สึกดีๆ แบบนี้เหมือนกันเลยอ่ะ
บางที รู้สึกน่ารักดี
ที่หลายๆครั้ง นึกถึงเรื่องราวดีดี แล้วต้องอมยิ้มคนเดียว

10:52 PM

 

Post a Comment

<< Home

Friday, November 18, 2005

Less than two weeks...Sapporo

ช่วงนี้ยุ่งจริงๆ ก็แค่มาเขียนสั้นๆให้เห็นว่ายังอยู่ดี จะกลับแล้ว เหลืออีกไม่ถึงสองอาทิตย์ งานก็เพิ่งเริ่มออก เลยฟิตใหญ่เลย ไม่ได้ไปแรดไหนด้วย อากาศก็เย็นลงทุกวัน เวลาทำแลบเบื่อๆเซ็งๆ ก็มีของล่อใจตัวเอง เช่น เย็นนี้จะไปกินอะไรแรดๆละกัน ตอนนี้ก็เลยอ้วนอืด หรือไม่ก็ล่อตัวเองด้วยการ ทนๆอีกหน่อย เดี๋ยวจะได้ไปดิสนีย์แลนด์แล้ว (ถ้าล่มจะโกดมากๆ)

ฝากลิงค์ไว้ให้อ่าน พอดีเพิ่งอ่านเจอแล้วน่าสนใจดี
อินเตอร์เนทบรอดแบนด์ ที่น่าจะเร็วมากๆในอนาคต และเกี่ยวกับสายไฟ ไม่ใช่สายโทรศัพท์หรือเคเบิล (และอาจจะเกี่ยวกับเรื่องหุ้น กฝผ)
แปรรูปไปรษณีย์ที่ญี่ปุ่น เทียบกับของไทย ทำไมประชาชนญี่ปุ่นถึงยอมเลือกให้นายกโคอิซูมิ กลับเข้ามาแปรรูปกันอย่างล้นหลาม

ไปละ อาจจะไปแวะเวียนบลอกคนอื่นบ้าง แต่คงอ่านผ่านๆ ไม่ได้คอมเมนท์มากนะ

I'm bloody busy now. Waiting for when to leave Sapporo, which is less than two weeks already. Everything about my labs just go well (but sometimes go wrong). So I put all of my effort on it. When I became so tired or bored, I just tried to think that...I'm going to Tokyo Disney in the next two weeks, I should work hard before getting a reward!

Categories:

3 Comments:

Blogger ShiNy JuNe said...

ง่ะ อย่าลืมคอยดู โปสการ์ดเราด้วยนะ
(@^_^@)

3:50 PM

 
Anonymous Anonymous said...

แวะมาเยี่ยมblogแก...
เพิ่งเคยมาครั้งแรก (หลังจากแกไปเยี่ยมของเฮา..ขอบคุณสำหรับคำชม)

ช่างขยันขันแข็งเขียนโคตร...
มีอะไรน่าสนใจเยอะดี (แต่ยังไม่มีเวลาอ่านหมดว่ะ)
ญีปุ่นก็ช่างงดงาม ไม่รู้สวยด้วยธรรมชาติ หรือว่าคนถ่ายมือดี...ฮ่า ฮ่า


ชั้นก็จะกลับปลายปีนี้เหมือนกัน...
คงได้เดินผ่านๆกันมั๊ง


(ไว้ว่างจะมาเยี่ยมอีก)

11:10 AM

 
Anonymous Anonymous said...

ถ้าทริปดิสนีย์ล่มต้องเจอกระทืบแน่เลย กลัวๆๆ ฮ่าๆ

แอบลงไปอ่านเกี่ยวกับ ช ญี่ปุ่นแต่งตัวล่อ ญ แล้วรู้สึกว่าทำไมว่างจัง เราอ่ะชอบผู้ชายใส่รองเท้าผ้าใบ ถ้าใส่บู๊ทมาหรอ เหอๆๆๆ ผ่านๆๆ

เราก็ยุ่งเหมือนกันฮือๆๆ

เอ

11:09 AM

 

Post a Comment

<< Home

Tuesday, November 15, 2005

Modern Male

English version, go to Time Magazine

มีเรื่องเล่าจากไทม์แมกกาซีนอีกแล้ว ฉบับเก่าแล้วล่ะ เฉพาะของไทมส์เอเชีย ดูแค่หน้าปกก็หน้าจะเดาได้ว่าเกี่ยวกับอะไร ก็เรื่อง metrosexual หรือผู้ชายจริงๆที่ไม่ใช่เกย์ แต่ต้องการการแต่งตัว โบ๊ะ ไม่ต่างกับผู้หญิง และคนกลุ่มนี้มักจะรายได้สูง จึงสามารถหมดเงินกับของพวกนี้ได้สบาย แต่ที่ลงในไทม์เน้นเฉพาะในเอเชีย ซึ่งเค้าก็ไม่ได้เรียกว่าเป็น metrosexual หรอก แต่ก็เอามาเขียนแนวว่าเป็นเทรนด์ของผู้ชายในสังคมเมืองไปแล้ว เค้าบอกว่าที่สังคมใหญ่ๆมีแบบนี้มากขึ้นนั่นก็เพราะ การเติบโตทางเศรษฐกิจ ทำให้มีเงินที่จะใช้สรุ่ยสุร่ายได้ การที่ผู้หญิงมีบทบาทมากขึ้นในสังคม และพวกบริษัทเครื่องสำอางค์อยากได้กลุ่มลูกค้าเพิ่มมากขึ้น ซึ่งจะหมายถึงผู้ชายจริงๆหรือเกย์ก็ได้ เราอ่านที่เค้าไปสัมภาษณ์มา ก็รู้สึกว่า เพื่อนรอบข้างเราก็อาการไม่ต่างอะไรกัน อ่านๆแล้วก็ตลกดีนะ

แต่คนญี่ปุ่นที่เห็นๆ ก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้วอ่ะ แบบว่าต้อง fashionable ไว้ก่อน เราเลยเดาว่าอาจจะเริ่มที่ญี่ปุ่นแล้วก็แพร่ไปทั่วเอเชีย ซึ่งเหตุผลของการทำตัวให้ดูดีแบบนี้ (จากไทม์นะ) ก็เพราะว่าจะได้ดึงดูดผู้หญิง และผู้หญิงจะชอบแบบนี้มากกว่า หรือในหน้าที่การงานติดต่อลูกค้า ซึ่งถ้าเรื่องว่าผู้หญิงชอบเนี่ย แล้วมาดูผู้ชายญี่ปุ่น พวกที่ดู fashionable เราเห็นแล้วเครียด ได้แต่มองแล้วนึกในใจว่า นี่มันตัวอะไร (คงไม่ต้องมีรูปประกอบ น่าจะเดากันได้ไม่ยาก) ยกตัวอย่างบ้างก็ได้ ที่เราแรกๆเห็นแล้วตกใจ แต่ตอนนี้ชินชาไปแล้ว เช่น นั่งอ่านหนังสือจะสอบในห้องสมุด แต่ต้องใส่หมวกคาวบอย เพื่ออะไรเนี่ย หรือใส่กางเกงขายาว แต่ข้างนึง ต้องม้วนชายกางเกงขึ้นมาถึงเข่า เท่ห์มากค่ะ และสีเสื้อผ้าที่ใส่ก็อินเทรนด์มากๆ ถ้าอยู่เมืองไทย คงไอเดน (identify) ว่าอย่างนี้เกย์ แต่ที่นี่ไม่ใช่ เช่น เสื้อม่วงแป๋น กางเกงลายทาง ลายดอก ซึ่งจากการสอบถามเพื่อนฝูงที่เป็นผู้หญิงญี่ปุ่น ก็ไม่ได้ชอบผู้ชายแห้งๆ และแต่งตัวเวอร์ๆแบบนี้กันหรอก ถ้าจะให้ดี ก็ควรแต่งแค่ในระดับนึงก็พอมั้ง แบบไม่ให้ดูโทรม และยังมีความเป็นตัวของตัวเองอยูบ้าง

เอาล่ะ จะเอาจากที่อ่านในไทมส์มาให้ดูกัน ว่าผู้ชายแบบนี้ต้องทำยังไงกันบ้าง อ่านแล้วก็เอาไปทำตามกันสิ

ผม
ตัดผมให้ดูดี โดยสไตลิสท์ดังๆจะออกแบบผมให้เข้ากับหน้าเราได้ เพราะฉะนั้นควรยอมเสียเงินไปร้านแพงๆ ทำไฮไลท์และซื้อแวกซ์ใส่ผมด้วยล่ะ

ตา
ในนี้ใช้ว่า ตาเป็นกระจกสะท้อนจิตวิญญาณ สิ่งที่ต้องมีคือ อายครีม เพื่อลดอาการตาบวมและตีนกา และอีกอย่าง เจ๊ทกันคิ้ว ชิเซโดรู้สึกจะทำขายเป็นเจ้าแรก (400-500 บาทเอ๊ง) ก็ไม่ต้องแปลกใจที่ผู้ชายญี่ปุ่นต้องกันคิ้วกัน

หน้า
ต้องมีทั้งสบู่ล้างหน้า สครับขัดผิวเพื่อกำจัดเซลล์ที่ตายแล้ว มอยซเจอไรเซอร์ให้ความชุ่มชื้น แต่ถ้ายังเยินอยู่ ก็ต้องเด้งจากภายนอก โดยรองพื้นและคอนซีลเลอร์

หลัง
ผู้ชายนะ ไม่ใช่ลิง เพราะฉะนั้นต้องกำจัดขนทั้งหลายออกไป อันนี้เราไม่เข้าใจว่าทำยังไง เค้าบอกแค่ว่า hair removal

เสื้อผ้า
ควรอ่านแมกกาซีนแฟชั่นต่างๆเพื่อให้ได้ไอเดีย แต่ให้เป็นตัวของเราเอง เสื้อผ้าทำให้มีความั่นใจขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้ดูน่าอาย เสื้อผ้าที่เค้าแนะนำ เช่น แจ๊กเก็ตหนังมีเฟอร์รอบๆ เสื้อเชิ้ตลายผ้าไหม และที่เหลือแปลตรงตัวไม่ค่อยถูก ทั้งหมดจากเวอร์ซาเช่ (เราว่าน่าอายมากๆ)

มือ
ต้องไปทำเล็บกันด้วยนะ หรือซื้อเจ๊ทแต่งเล็บก็ได้

เครื่องประดับ
สร้อยเงินและแหวน

เท้า
เค้าบอกว่าผู้หญิงจะตัดสินผู้ชายจากรองเท้า ถ้าใส่รองเท้าหนังวันทำงาน และรองเท้าผ้าใบในวันหยุด ก็ดูเป็นผู้ชายน่าเบื่อจริงๆ ต้องมีอะไรแปลกใหม่กันบ้าง เช่น บู๊ทสูงครึ่งแข้ง และก็ต้องมีเจ๊ทดูแลเท้าและเล็บเท้า

เรื่องดูแลตัวเองทั้งหลายไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าใส่เสื้อผ้าอย่างที่บอกมา เราเห็นแล้วคงรับไม่ได้ แค่แปลมาให้อ่านสนุกๆเล็กน้อย อยากอ่านเต็มๆก็ไปอ่านใน ไทมส์แมกกาซีน เอาเอง ส่วนเพื่อนผู้ชายทั้งหลาย ทั้งเกย์และไม่เกย์ ไม่ต้องทำตามหมดหรอกนะ จะรับไม่ได้ซะก่อน แต่ทำอย่างพอดี ก็น่าจะดูดีกันทีเดียว

Categories: , ,

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

Saturday, November 12, 2005

Sapporo in Autumn

ว่าจะเอารูปช่วงใบไม้ผลิมาลงนานแล้ว แต่ขี้เกียจ และก็ได้บ่นๆในบลอกล่างไปแล้วว่าช่วงนี้ไม่ว่าง เผอิญ เอ เพิ่งเอารูปไปดูใบไม้เปลี่ยนสีมาอวด และเห็นว่าจะเอาลงบลอก แต่บัดนี้ยังไม่ลงเลย เราก็เลยกะว่าอวดตัดหน้าเลยละกัน ที่นี่มันเปลี่ยนจนโกร๋นแล้ว ก็เลยเป็นรูปจากหลายอาทิตย์แล้ว และรู้สึกว่ารูปไม่งามเท่าอย่างที่คิด ไม่รู้เพราะความเป็นในเมืองรึป่าว ทำให้ไม่งามแบบบ้านนอก ดูรูปอย่างเดียวเลยละกันนะ รูปพวกนี้คลิกได้นะ ถ้าต้องการดูรูปใหญ่ (ดูซัปโปโรหน้าหนาว ที่นี่)
อยากดูก็ คลิก!

As promised in 'Nakajima Koen, The Three Seasons', here are the photos from there again only in Autumn. However, most of trees in Sapporo have no leaves already. These photos were taken few weeks ago. (Sapporo in Winter, click here)
Wanna see? click!
IMG_1528
เป็ดน้อยว่ายกันใหญ่เลย

IMG_1578
รูปที่ Nakajima Koen ที่เดิม เผอิญอยากไปถ่ายรูปต้นไม้ที่ไม่ร่วงอ่ะ เผอิญว่าที่นี่ยังเหลืออยู่บ้าง (จริงๆแล้วเพราะไปดูคอนเสิร์ตนามิตะหาก พอดีว่าคอนเสิร์ตฮอลล์อยู่ในสวนนี้)

IMG_1556
พวกคุณลุงคุณป้าว่างงาน ก็จะมานั่งวาดรูปกัน วาดเหมือนมากๆนะ อยากไปขอถ่ายรูป แต่เขิน เลยไปแอบถ่ายจากไกลๆ บางที่ก็เห็นเป็นเด็กๆมาเรียนวาดรูปก็มี

IMG_1595

IMG_1592

IMG_1550

IMG_1619


อันสุดท้ายเป็นสวนหลังบ้านเราเอง วันที่ไปจริงๆ มีแดด แต่ทึมๆหน่อย งามกำลังดี ดูบรรยากาศป่าเขาวังเวงมาก แต่รูปที่ออกมาไม่ได้ดั่งใจเลย กำลังโทษกล้องอยู่
The last one is from the garden behind my house (Haruka's house). It's in the center of Sapporo city but feel like in the deep forest.

และค้นพบแล้วว่า การจะถ่ายรูปให้สวยยังไงๆก็ต้องมีแดด เพียงแต่ถ้าหน้าร้อน ท้องฟ้าควรไม่มีเมฆ ต้นไม้สีเขียวจะได้ตัดกับสีฟ้าท้องฟ้าสะใจดี ถ้าตอนใบไม้ร่วงนี่ ต้นไม้จะสีแดงสีเหลือง ตัดกับสีฟ้าแล้วดูเสร่อไงไม่รู้ ควรจะได้บรรยากาศทึมๆมากกว่า เพียงแต่ต้องมีแสงแดดบ้าง ให้มีเงากระทบตามพื้นที่มีแต่ใบไม้เหลืองแดง

ปล. มีการเปลี่ยนแปลงที่ sidebar อีกแล้ว ที่ recommended blogs เปลี่ยนใหม่หลายอันและนานแล้ว แต่เผื่อไม่ได้สังเกตกัน ส่วนที่ friend's links ก็เพิ่มๆมาหลายอันอยู่ บางอันก็ขอก่อน บางอันก็เอามาแปะเลย แบบว่าขี้เกียจไปเยี่ยมเยียนผ่านบลอกคนอื่น

Categories: , ,

10 Comments:

Anonymous Anonymous said...

สวยอ่ะๆๆๆ ที่เราไปดูสีมันไม่สดมาก เหลืองๆน้ำตาลๆ ยังไงก็ไม่รู้ อยากเห็นแดงๆๆๆ

แต่ดีดี้ถ่ายรูปเก่งอ่ะ มาโตเกียวสอนฉันบ้าง
เอ

12:23 PM

 
Blogger ShiNy JuNe said...

งาม งาม ที่นี่ ทีอยู่ ธรรมดา
ต้องออกไปข้างนอกอ่ะ ถึงจะงาม

11:27 PM

 
Anonymous Anonymous said...

ทำไมหลังบ้านดู Hiso อย่างนี้หละ

1:10 AM

 
Blogger Grace said...

เห็นด้วยกับน้องที่บอกว่า Deedee ถ่ายรูปเก่งค่ะ ชอบรูปทางเดินที่สองข้างมีต้นไม้สีเหลือง ส้ม แดง และเขียว ครบเลย ดีจังค่ะที่ใบเปลี่ยนสีแล้วแต่ยังไม่ร่วง ที่เคมบริดจ์นี่ปีก่อน ๆ สวยเหมือนกัน แต่ปีนี้แปลก ๆ ค่ะ บางต้นใบร่วงหมดแล้ว บางต้นยังเขียวอยู่ พวกที่เปลี่ยนสีจะเป็นสีเหลืองน้ำตาลเท่านั้น ดู ๆ แล้วเหมือนใบไม้แห้งกรอบมากกว่า

1:25 AM

 
Blogger DeeDee said...

พี่มดเข้ามาชมแล้วดีใจจัง เพราะถ้าเอชม (หรือวาสนาด้วย) จะเฉยๆ เพราะเป็นพวกชมไปเรื่อย ^^

ก็ยังนับว่าเป็นความโชคดีที่ซัปโปโรยังมีต้นไม้เหลือให้บ้าง เพราะกว่าจะรู้ตัวว่าควรออกไปถ่ายรูปนี่ก็ค่อนข้างจะใกล้หน้าหนาวแล้ว แต่ที่นี่ก็ยังมีเหมือนกันที่บางต้นยังเขียวอยู่เลย แต่พอไปถนนอีกเส้น กลายเป็นเหลืองหมด พออีกเส้นกลายเป็นร่วงหมด ทั้งๆที่เป็นต้นไม้ชนิดเกียวกัน ไม่เข้าใจเหมือนกัน

หลังบ้านเป็นภูเขาอ่ะ มันก็เลยดูป่าเขาอย่างนี้แหละ

10:07 AM

 
Blogger พรสรร/ポンサン/Pornsan/펀산 said...

อย่างงี้แหล่ะ
อย่างที่โรงเรียนเรา ถนนสายเดียวกัน ต้นไม้ชนิดเดียวกันอยู่ห่างกันไม่กี่เมตรเอง ยังเปลี่ยนไม่พร้อมกันเลย ต้นนึงหมดต้นแล้ว ต้นนึงเพิ่งเหลือง
ก็คงเหมือนคนอ่ะนะ บางต้นใจง่าย เปลี่ยนสีเร็ว บางต้นก็ดื้อ เขาจะร่วงกันหมดแล้วไม่ยอมเปลี่ยนอยู่นั่นแหล่ะ

11:41 PM

 
Blogger Paworn said...

อันนี้เห็นด้วย ถ่ายรูปใช้กล้องดิจิตอลปัญญาอ่อน (เป็นกล้องที่พัฒนาจากกล้องปัญญาอ่อน) ต้องมีแสง มิเช่นนั้นรูปจะเบลอ ไม่คม

ถ้าไม่มีแสงแล้วยังอยากถ่าย ต้องมีขาตั้งกล้อง กันไม่ให้ภาพเบลอ

หายากนะบรรยากาศที่ใบไม่เปลี่ยนสีแล้วยังไม่ร่วง อากาศจะต้องคงที่ ค่อยๆ หนาว และไม่มีฝน ตอนนี้เราอยู่วอชิงตันดีซี ใบไม้ยังเขียวๆ อยู่เลย แต่ร่วงหมดแล้ว บรรยากาศเลยออกมาเยินๆ

1:28 AM

 
Blogger DeeDee said...

>>หายากนะบรรยากาศที่ใบไม่เปลี่ยนสีแล้วยังไม่ร่วง อากาศจะต้องคงที่ ค่อยๆ หนาว และไม่มีฝน

ซัปโปโร อากาศหนาวลงทุกวันๆ ไม่คงที่แต่อย่างใด กลางคืนกลางวันต่างกันมาก ฝนก็ตกบ่อยมากช่วงนี้ พอหยุดก็เห็นร่วงกันเป็นแถบ โชคดีที่มีพวกต้นความรู้สึกช้า

9:53 PM

 
Blogger kit said...

รูปสวยจังค่ะ ยังกะใครเอาสีมาป้ายเล่นเต็มไปหมด ชอบคะ แล้วก็ขอคอนเฟิร์มว่ารูปสวยจริงๆ แสงอาจช่วยแต่องค์ประกอบของรูปก็สำคัญ ซึ่งมาจากคนถ่ายรูป...

11:27 PM

 
Blogger ShiNy JuNe said...

กรี๊ดดดดด ใส่รูปตัวเองเป็นแล้ว
ไม่อยากเชื่อตัวเอง ทั้งที่เกลียดไร ไฮ-เทค
ปล.เกี่ยวกับเรื่องนี้ตรงไหนเนี่ย คอมเมนท์นี้

2:09 AM

 

Post a Comment

<< Home

Friday, November 11, 2005

ทำแลบหัวฟู/Lab all day all night

เหนื่อยอ่ะ งานเยอะอ่ะ ช่วงนี้ไม่มีอารมณ์มานั่งเขียนบลอกและโพสท์อะไรยาวๆ บลอกคนอื่นก็ไม่ค่อยได้เข้า หรือเข้าแต่ก็ไม่อ่าน นอกจากว่าเรื่องที่เขียนจะไร้สติพอที่จะดิสแทรคเราได้ (เช่น บลอกติ้งที่บ่นเรื่องชีวิตหมอ ทำเอาเรากว่าจะได้นอนก็ตีสอง เพราะงานไม่เสร็จ)

แต่เพิ่งมาพบว่าวิธีคลายเครียดของเรา คือ อ่านข่าวการเมือง มันควรจะเป็นเรื่องที่ทำให้เครียดยิ่งกว่าเดิมใช่มะ แต่เราพอเบื่อๆกลับมานั่งหาอะไรพวกนี้อ่าน รู้สึกได้หลุดพ้นจากเรื่องของตัวเองดี แถมข่าวการเมืองตอนนี้ใส่ไข่ (หรืออาจจะจริง) กันสนุกสนาน ยิ่งอ่านเวลาคนเถียงกันยิ่งสนุกดี

เราไม่ได้แอ๊บใช่มั้ย

I'm gonna leave Sapporo soon. I've been here for 4 months and a half already. But all experiments just become work this month!!! So I have to work like a sum of all 4 months to get data as much as possible. I've got muscles pain at the shoulder and arm now because of holding a pipette for several hours.

Well, I just found a relaxing way. It's to read the politics news. It's supposed to be more stressful but I feel that I can temporarily run away from my business.

Categories: ,

2 Comments:

Blogger ShiNy JuNe said...

ว่าแล้ว เงียบเชียบ..
ทำต่อไป..จ้ะ

11:38 PM

 
Anonymous Anonymous said...

สู้ๆๆ เหมือนกัน เราก็สภาพไม่ต่างกะดี้เลยล่ะ

ตอนนี้ พยายามไม่คิดว่าเหลืออีกเยอะมั้ย ไม่งั้นหมดกำลังใจ ทำไปเรื่อยๆ เลยดีกว่า

รูปหลังบ้านhi so ดีจัง

เราก็อ่านข่าวการเมืองคลายเครียดเหมือนกันเลย :D

อุ้ม

3:03 PM

 

Post a Comment

<< Home

Wednesday, November 09, 2005

First Snow

หิมะตกแล้ว แค่นี้แหละ
(เพ่ิงบ่นอยู่แหมบๆ ปีนี้เค้าว่าเริ่มตกช้ากว่าทุกปีด้วยล่ะ เพราะโลกร้อนขึ้น อ้อ หิมะตกเวลามีต้นไม้ใบหญ้าก็งามเหมือนกันนะ)

First snow of this year in Sapporo!
(Quite late than usual. But I wish it to be very lateeeeee....it's too cold! and I can't ride a bicycle anymore!)

Categories:

2 Comments:

Blogger ShiNy JuNe said...

ตกเร็วจัง..
ที Rochester ยังไม่ตกเลยอ่ะ เห็นว่าปลายเดือน
อ้าว ดี้เลยกลับไม่ทันก่อนหิมะเลยสิ
เรื่องต่อไปอีกสักเรื่องสองเรื่องใน plot
ที่จะเขียนกำลังจะลงรูปต้นไม้พอดี
เฮ่ย ไม่ได้เลียนแบบนะ
ไม่เป็นไร เพราะ Theme ของเรื่องต่างกัน..

11:08 PM

 
Anonymous Anonymous said...

ขอแสดงความยินดีด้วย
ได้ อี เมนแล้ว ขอบคุณหลาย แต่คงไม่สามารถ
เนื่องจากเป็นต้นธ.ค.ที่เทศกาลเยอะมาก และอยู่ศัลย์
เมื่อวันก่อนอยู่เวรออร์โธฯ วันนั้นมีหมอลำซิ่งพอดี
เยินเซ็งมาก
ดีใจที่ได้อี เมนจากยูมากๆ
ที่นี่ยังร้อนไหปลาร้าเดือดอยู่เลย
ปูสูง เอก ออยลูกหมู จอย ปรีชา ตุ๋ยเหมียว เอ สบายประมาณนึง
จบข่าว
คิดฮอดคือเก่า (คิดถึงเหมือนเดิมย่ะ)

11:10 PM

 

Post a Comment

<< Home

Tuesday, November 08, 2005

Confession on a Dance Floor

I just got Madonna's new album (not officially released yet ^^) I do recommend this album!! After Ray of Light, I was quite disappointed with Music and American Life album. But Confession on a Dance Floor is so great! I really like the music. Well, I still like Ray of Light the best, but this one is gonna become another most favourite one soon (need more time for confirmation).

มีบลอกที่เขียนเก็บไว้ในสตอคหลายอันอยู่ แต่มีเรื่องที่อยากจะเขียนคั่นก่อน ใจความสำคัญของบลอกนี้อยู่แค่พารากราฟแรก ถ้าไม่มีเวลาหรือขี้เกียจ อ่านแค่อันแรกพอ แล้วข้ามไป ปล. ได้เลย

เพิ่งได้อัลบั้มใหม่ของมาดอนน่ามา ซึ่งจริงๆยังไม่วางแผงเลย (กลางเดือนนี้แหละ) แต่หลุดกระจายในเนทมาได้หลายวันแล้ว หลุดทีทั้งอัลบั้มเลย ซึ่งเราก็จะเข้าพันทิพ ห้องมาดอนน่า อยู่เป็นระยะๆ ก็เลยได้รู้ไปด้วย แล้วก็ไปโหลดมาฟังเรียบร้อยแล้ว ฟังไปอยากจะกรี๊ดไป มันดีมากๆๆๆๆ recommend มากๆๆๆๆ
ถ้าอยากอ่านต่อก็ คลิก!

เราเริ่มชอบมาดอนน่าจริงๆก็ตอนอัลบัั้ม Ray of Light ที่มาดอนน่าเริ่มหลุดจากโลกมืด (มืดแบบที่เราก็ชอบอยู่ดี) แล้วหลงใหลโยคะ อินเดีย และจิตวิญญาณ มีเพลงเด่นๆคือ Frozen (คงเพราะ MV) กับ Ray of Light และอัลบั้มนี้ก็ได้เป็น Album Pop of the Year จากแกรมมี่ไป (พวกรางวัลใหญ่ๆเจอ My Heart Will Go On ดับหมด) ซึ่งเป็นอัลบ้ัมแรกและอัลบั้มเดียวสำหรับเรา ที่เราชอบจริงๆ ชอบทุกเพลงเลยนะ ลองถามตัวเองดูสิว่ามีอัลบั้มไหนมั้ย ที่ชอบจริงๆ ฟังเมื่อไหร่ก็ตามก็ยังชอบอยู่ ถึงแม้เค้าจะเลิกฮิตแล้ว และต้องชอบทุกเพลง (ไม่นับพวกอัลบั้มรวมฮิต เพลงแจ๊ซและคลาสสิค) มีอัลบั้มที่เคยเกือบได้คือ Exodus ของอูทาดะ เวอร์ชันโกอินเตอร์ ดนตรีดีมากๆ Yei Hui Mei ของเจย์ โจว์ และก็ Heaven Day Afternoon ของใหญ่ โมโนโทน อันหลังสุดชอบหลังจากมาญี่ปุ่น เพราะเพิ่งตั้งใจฟังเนื้อเพลงและเสียงร้อง ทุกอย่างเข้ากันมากจริงๆ แต่ยังเหลืออยู่เพลงสองเพลงที่ไม่ได้ชอบมาก (แต่ถ้าให้เพลงมาน้อยๆอาจจะชอบหมดก็ได้นะ)

กลับมาที่ Ray of Light ซึ่งอัลบั้มนี้เป็นอันแรกที่มาดอนน่าเปลี่ยนแนวมาเรียกว่า อิเลคโทรนิก้า ซึ่งไม่รู้ป้าเธอเรียกเองรึป่าว เราไม่รู้ว่ามันคืออะไรจริงๆอ่ะนะ แต่รู้สึกได้ถึง synthesizer เยอะๆ (เสียงสังเคราะห์) แต่ที่ทำให้เราชอบ ก็เพราะดนตรีออกแนวจิตวิญญาณนั่นแหละ และเราคิดว่าเราฟังไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง เนื่องจากต้องฟังก่อนนอนตอนอยู่หอศาลายา (รูมเมทนอนดึกมาก และเปิดแต่เพลง RS ทำให้นอนไม่ได้) เราก็เลยค่อนข้างซึมซับอัลบั้มนี้ทีเดียว แล้วก็ไปตามๆฟังมาดอนน่าเก่าๆด้วย ซึ่งก็ชอบอยู่ดี ถึงแม้จะคนละแนว (ก็มีแต่เพลงดังๆทั้งนั้นเลยนี่ แต่ก็ไม่ได้ชอบทั้งอัลบั้มหรอก)

หลังจากนั้น มาดอนน่าก็ออกอัลบั้มใหม่มาอีกสองอัน อันแรก คือ อันที่มีเพลง Music อันที่สองคือที่มี American Life ที่ตอนหลังมาดอนน่าต้องมาแบน MV ตัวเอง จนกลายเป็นอะไรง่อยๆไป และก็มี Die Another Day ที่ MV สู้กันกิ๊บเก๋มาก แต่สองอัลบั้มนี้ก็ไม่ประสบความสำเร็จแบบ Ray of Light เราก็ไม่ได้ซื้อด้วย ไปก๊อปๆมาแล้วก็ไม่ประทับจิต ชอบแค่เพลงโปรโมท

พอได้ข่าวว่ามาดอนน่าจะออกอัลบั้มใหม่ปีนี้ เราก็เฉยๆ คิดว่าคงอีหรอบเดิม และก็ได้ข่าวว่ายังคงความอิเลคโทรนิก้าเหมือนเดิม (เรียกเป็น 4th generation ได้มั้ยเนี่ย อย่างกะไอพอด) เราก็ไม่ได้ใส่ใจ ก็มีหลุดๆมาให้ฟังเป็นท่อนๆ ก็เฉยๆ จน MV Hung Up ออกมานี่แหละ เราก็กรี๊ดกร๊าดมาก (โหลดมา) ตอนดูรอบแรกยังเฉยๆ เพราะมัวแต่ ดู ไม่ได้ ฟัง ดูแล้วทึ่งในอายุ 47 ของป้า และก็ประทับจิตท่าชูมือขึ้นแล้วหมุนๆมาก สีเสื้อผ้า (ชมพูแจ๋นๆ เขียวตุ่นๆ) ก็น่าจะเป็นเทรนด์ในไม่ช้า หลังจากนั้น ก็มีอัลบั้มหลุดออกมาให้โหลด (พวกแฟนตัวจริงบางคนไม่ยอมโหลด รอซื้อเท่านั้น) ซึ่งตอนฟังรอบแรก เราทำงานส่งอาจารย์ไปด้วย ความตั้งใจฟังจะน้อย มักจะแค่ฟังผ่านๆ แต่ปกิส ฟังไปกรี๊ดไป ทำไมชอบทุกเพลงแบบนี้ คงเพราะเพลงติดหูง่ายด้วยแหละ ไม่งั้นไม่สามารถดึงให้เรามาใส่ใจได้หรอก แต่ดนตรีก็ดีมากๆ และกำลังจะเป็นอีกอัลบั้มที่ชอบทั้งอัลบั้ม (ยังไม่คอนเฟิร์ม เพราะต้องรอเวลาผ่านไปซักพัก)

ทั้งอัลบั้มมีแต่เพลงเร็ว มีคนให้ข้อสังเกตว่า ในคอนเสิร์ตถ้าป้ายังเต้นตามแบบใน MV Hung Up ป้าคงตายคาคอนเสิร์ต (ซึ่งก็คาดว่าจะเป็นเช่นนั้น) ตอนนี้เราก็ชอบ เพลงอาระเบียมากๆ ตอน Ray of Light มีเพลงอินเดีย คราวนี้มาอาระเบีย และชอบอีกหลายแทรค แต่ไม่อยากระบุ ไม่งั้นจะยาว เอาเป็นว่าชอบทุกอัน ที่ประทับจิตอีกอย่างคือ ความเป็นอัลบั้ม เพลงต่อเนื่องกันหมดเลย และการเรียงเพลงก็ต่อเนื่องด้วย เช่น ตอนจบ Hung Up (แปลได้อย่างนึงว่า วางหูโทรศัพท์ แต่ในเพลงก็แปลว่า ชั้นจะตัดขาดกับเธอ ด้วย) พอขึ้นเพลงต่อไป ก็มีเสียงโทรศัพท์โผล่มา แบบว่ามันมีลูกเล่นอ่ะ โดยส่วนตัวเราแล้ว เรายังชอบ Ray of Light มากกว่า แต่ความชอบอัลบั้มนี้ก็เกือบเทียบเท่าแล้ว (จากการฟังประมาณ 7 รอบ หลังจากโหลดมาได้ 4 วัน) และคาดว่าคงได้เสียตังค์ซื้อของจริงแน่ๆเลย

รูปเจอที่เค้าโพสท์ๆมาอีกที เลยไม่รู้จะอ้างที่ไหนดี เป็นรูปไม่นานนี้เอง ดูความเด้งของเจ๊สิ แถมใส่ชุดม่วงอินเทรนด์อีกนะ

เขียนมาตั้งยืดยาว แต่จุดประสงค์หลักก็แค่ ถ้าใครได้มาอ่าน ก็ไปลองหามาฟังหรือหา MV ดูกันนะ (จริงๆพร่ำพรรณนาความประทับจิตได้ยาวกว่านี้อีก พยายามตัดๆแล้วนะ)

ปล. ช่วงนี้ทำแลบหัวฟู กำลังเคานท์ดาวน์วันออกจากซัปโปโรอยู่ อีกอย่างพยากรณ์อากาศว่าหิมะจะตกเร็วๆนี้ (จริงๆแล้วพรุ่งนี้ แต่เปลี่ยนแล้ว) ได้แต่ภาวนาว่า อย่าเพิ่งตกเลย เราออกจากซัปโปโรแล้วอยากตกเมื่อไหร่ก็เชิญ จะไม่ว่าเลย (เผอิญไม่เคยเจอหิมะ แล้วมาโอเวอร์โดสอย่างหนัก ก็จะอาการอย่างนี้แหละ)

Categories: Categories: ,

2 Comments:

Blogger ShiNy JuNe said...

มาดอนน่า กับ ป๋าเบิร์ด
..เอาแรงมากไหนนะ..

11:10 PM

 
Blogger ShiNy JuNe said...

เอาเเรงมาจากไหน
โฮ่ยยยยย เขียนผิมเช็คก่อน .. ปาจำ

11:11 PM

 

Post a Comment

<< Home

Sunday, November 06, 2005

Nakajima Koen, The Three Seasons

วันนี้ไม่เขียนมาก ให้ดูรูปอย่างเดียวพอ เปรียบเทียบ หน้าหนาว หน้าร้อน และใบไม้ร่วง คราวนี้จงใจถ่ายให้เป๊ะๆ กะว่าจะได้เหมือนในเรื่อง นิเซโกะ (ซึ่งอันนั้นไม่ได้ตั้งใจ) แต่หารูปเหมือนน้อยมาก ก็ไปถึงจำไรไม่ได้เลยอ่ะ ต่างกันราวฟ้ากับดิน ตอนหน้าหนาวมีแต่โกร๋น พอกลับไปอีกที ตกใจ ว่าต้นอะไรโผล่มามากมาย เดี๋ยวจะรัวรูปฤดูใบไม้ร่วงให้ดูอีกที ตอนนี้ดูแบบเปรียบเทียบไปก่อน ซึ่งเราไปสวนนี้มาแค่ 3 รอบเอง ฤดูละรอบ เหมือนไกลมากใช่มะ แต่ถีบจักรยานไป 20 นาทีก็ถึง ก็ต้องรออาการศดีๆก่อนอ่ะ ไม่งั้นรูปไม่งาม
อยากดูต่อก็ คลิก!

Just want to show the photos from Nakajima Garden, Sapporo. I went there the first time in last winter. When I went back again in late summer, I was so surprised why there're so much changed! I tried to take a photo in the same scenario as I did in Niseko (but in Niseko, it was a coincidence that I got the very similar angles like that). However, it was so difficult to recall which area I took the photos in winter before. I also had a chance to go there again in autumn. Most of the trees have changed the color to yellow or red. This blog is just to compare each season. I will show the photos only from autumn again later. (This garden is actually 20 min far from my house by bike, but I have to wait for the fine weather to get there and take the photos)
Wanna see? click!

IMG_0554
รูปนี้มีตัวประกอบ จะจำตัวเองได้มั้ยเนี่ย

IMG_1517
IMG_1605
เหลืองสะใจมาก แต่ตอนนี้ข้างทางก็เป็นเหลืองอย่างนี้หมดแล้วล่ะ
It's my first time to see the yellow trees like this. Well, I'm quite used to it now...very easy to see along the street here.

IMG_0566
อุ้มจำอันนี้ได้มั้ย ทีเคยบรรยายว่าน่ารักมากๆ

IMG_1539
แต่พอไปอีกรอบ ก็จัสท์ บ้านทรงยุโรป ทำไมสีมันไม่ได้แบบนั้นแล้วก็ไม่รู้ หรือเพราะแดด

IMG_0556
IMG_1600
น้ำเป็นน้ำแข็งเลยอ่ะช่วงหน้าหนาว พอกลับไปตอนหน้าร้อน เห็นเป็ดว่ายเต็มเลย อยากรู้ว่าหน้าหนาวหายไปไหนกัน
Water turned to be ice during winter. When I was back again in summer, I saw a lot of ducks swimming. Just wondering where are they during winter.

ปล. มีคนสงสัยศัพท์แปลกๆที่ใช้ ขออธิบายตรงนี้ละกัน

เหหหหหหห = เป็นคำอุทานแบบว่าตกใจ ประหลาดใจ ของคนญี่ปุ่น เหสั้น เหยาว ก็ขึ้นอยู่กับความตกใจ เผอิญเห็นคนอื่นเค้าใช้กันแล้วตลกดี เลยเอามั่ง เลยติดเลยเนี่ย (ติดมานานแล้วด้วย)
ปกิส = ปรากฎว่า ปรากิสว่า ปะกิสว่า ปกิสว่า ปกิส
อาจี้ = agitate อาการกระสับกระส่ายของคนไข้ในศัพท์แพทย์ เลยเอามาใช้เวลาตื่นเต้นเกินเหตุก่อนสอบกัน (เพราะอ่านไม่่จบ) และเอามาใช้กับเหตุการณ์อื่นๆได้ที่ตื่นเต้นเกินเหตุ (ถ้าภาษาอังกฤษจริงๆน่าใช้คำว่า panic มากกว่าแหละมั้ง)

บอกแล้วอ่านบลอกนี้ต้องทำใจ แต่ถ้าสงสัยก็ถามได้ และคิดว่าภาษาเหล่านี้คงตายในไม่ช้า เนื่องจากคนที่สร้างสรรค์ได้กระจัดกระจายไปตามจังหวัดต่างๆ

Categories: ,

1 Comments:

Anonymous Anonymous said...

เราว่าแดดก็ส่วนหนึ่ง แต่องค์ประกอบสำคัญคือ หิมะ ^^ ตังหาก

อุ้ม

3:21 PM

 

Post a Comment

<< Home

Thursday, November 03, 2005

ทำธง

มีโจทย์ว่า ให้เอาธงไป เอาไปในคอนเสิร์ตที่มีเด็กร้องเพลง แล้วให้เด็กบนเวทีเห็นว่าเรานั่งอยู่ตรงไหน จะเอาธงหรือทำธงแบบไหนไป ลองคิดดูเล่นๆ แล้วลองจินตนาการดู แล้วค่อยอ่านต่อ มีคำใบ้ให้ สถานที่ที่ไปประมาณว่า ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย แต่เป็นงานโรงเรียนเด็กประถม (คำใบ้ช่วยให้คิดหนักกว่าเดิมใช่มะ)
อยากรู้ต่อก็ คลิก!



มีเรื่องนามิ มาให้เล่าอีกแล้ว ซึ่งคาดว่าจะยาว เร่ิมจาก อีเมลล์ ที่เราเคยโพสท์ไป ว่าเธอชวนเราไปดูคอนเสิร์ตที่เธอร้องเพลง ซึ่งตอนหลังได้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า เป็นการร้องรวมกันของทั้งชั้น แล้วร้องเป็นโรงเรียนๆ ตอนแรกก็ว่าจะส่งบัตรมาให้เราใช่มะ ปะกิสว่าลืมส่งไปรษณีย์ แต่พอเห็นที่อยู่เราแล้วตกใจมาก เพราะบ้านใกล้มาก และนามิต้องเดินผ่านแถวบ้านเราไปขึ้นรถโรงเรียนทุกวัน ก็เลยบอกว่างั้นนัดเจอแถวบ้าน แล้วจะเอาบัตรคอนเสิร์ตมาให้ นามิก็มากับแม่ ก็คุยกันกว่าจะรู้เรื่องนานอยู่ อังกฤษปนญี่ปุ่นนี่แหละ (ตรงนี้ให้เครดิตพรสรรหน่อย เพราะช่วยทำให้สื่อสารเข้าใจได้ว่า ตกลงต้องเจอกันยังไง) แล้วก่อนกลับนามิก็บอกว่า ให้เราเอา frag (ธง) ไปด้วย ซึ่งก็จะเห็นจากในเมลล์แล้ว แต่เรางง เราเลยถามว่าธงยังไง แม่เธอเลยบอกว่า ธงอะไรก็ได้ ให้นามิเห็นว่าเรามา สีแดงสีเหลืองอะไรก็ได้ เราก็แบบว่า เครียด! ที่นั่นมัน คิตารา นะโว้ย ให้ฟีวไฮโซแบบศูนย์วัฒนธรรม แล้วจะให้เอาธงอะไรไปเน่ีย อายด้วย ใครจะไปกล้าถือ

เราก็ไปนั่งคิดอยู่สองวัน จนวันก่อนคอนเสิร์ต ก็ลองไปเดิน Tokyo Hands ดู (ร้านประมาณ Loft อ่ะ) เผื่อมีธงอะไรขายมั่ง ปกิสว่ามีธงชาติญี่ปุ่นเลย ไม่เอาแน่ๆ เดินๆแล้วก็ไม่มีธงอันใดเลย เลยคิดว่าเอาเป็นผ้าเช็ดหน้าดีมั้ย แล้วโบกๆเอา แต่คิดไปคิดมา ลองไปหาไม้แท่งๆก่อน ซึ่งที่นี่ก็มีขายไม้ทุกแบบทุกไซส์ เราก็ไปเลือกอันถูดสุดมา ตอนจ่ายตังค์อายมาก 31 เยน (10 บาท) ซึ่งสำหรับที่นี่มันด้อยค่ามาก แถมต้องบอกให้เค้าตัดครึ่งให้ด้วย เพราะยาวเกิน แล้วก็ไปเดินหากระดาษ A4 ต่อ เอามาเป็นธง เลือกสีดอกๆหน่อย ก็ได้สีเหลืองมา แผ่นละ 31 เยนอีกเช่นกัน และตอนจ่ายตังค์ก็อายอีกเช่นกัน (จ่ายรวมกันไม่ได้ เพราะคนละชั้น) ระหว่างเดินหาของ ก็มีการโทรปรึกษาพรสรรด้วย แต่อีนี่ให้คำแนะนำได้ค่ามากกก บอกให้เอาเสื้อไปโบกสิ แค่นี้ยังอายไม่พออีกเหรอ จริงๆแล้วน่าจะโทรหาอีเอมากกว่านะเนี่ย แต่ขี้เกียจอธิบายตั้งแต่แรก

เอาเป็นว่าก็ได้ของมาในราคา 20 บาท แต่เราไม่สามารถทำธงเลยได้ทันที เพราะไม่มีกาว ก็รอฮารูกลับบ้าน ปกิส เธอกลับมาตี 4 ตี 5 ได้ ไม่รู้ไปแรดไหนมา เราก็เลยไมไ่ด้คุยกัน ตอนเช้าเราก็รีบตื่น เพราะคอนเสิร์ตเริ่ม 10.30 แล้วต้องถีบจักรยานไปไกลอยู่ ตอนเช้าเราก็เลยอาจี้ว่าทำไงดี ยังไม่ได้ทำธง ไม่กล้าเรียกฮารูด้วย เผอิญคุ้ยๆดู เรามีกาวสองหน้าอยู่นี่นา เลยเอามาแปะกับไม้ ปกิสว่าอยู่ด้วย ก็แปะๆพันๆไปสองรอบ ดูแข็งแรงใช้ได้ และเผอิญมีสีไม้ (ก่อนหน้านี้เกิดอารมณ์ติสท์อยากวาดรูประบายสี (เนื่องจากไปเยี่ยมชม museum ภาพเขียนแล้วโดนอินดิวซ์อยากวาดมั่ง) เลยไปซื้อมา วาดได้สองรูปก็เลิก) ก็เอามาเขียนชื่อเธอลงไป พอจะเอาของใส่กระเป๋า ก็ทำไงดีล่ะ วันนี้ฝนตกด้วย เผอิญ hands ให้ถุงมาดีทีเดียว ส่วนธงก็ใส่ถุงกระดาษของมันแล้วม้วน เอายางมัดผมรัดไว้ (เพราะไม่มียางปกติ) ส่วนไม้ก็เอาถุงของมันห่อๆไว้ ไม่งั้นเดี๋ยวจะเปียกเละเทะ เธอจะรู้มั้ยเนี่ยว่าทำเราลำบากชีวิตมาก

IMG_1573

IMG_1574

ตอนเย็นของเมื่อวาน นามิก็ส่งเมลล์มาอีกดังนี้

I forgot to sey you write yesterday.
I did appear Maruyama school 2nd,4th.
I hard do one's best .
Please me cheer.

ก็ต้องมานั่งตีความอยู่นาน ว่า 2nd, 4th มันคืออะไรวะ เป็น Nami's code มาก (จาก Da Vinci's code) พรสรรแนะนำว่าเธออาจจะบอกว่าเธอไปโรงเรียนวันที่ 2 และ 4 เพราะวันที่ 3 วันหยุดเลยมีคอนเสิร์ต แต่เรากลับคิดว่าเธอโชว์เป็นโรงเรียนที่สองรึป่าว เอ๊ะ แล้วทำไมต้องใช้ did มันผ่านมาแล้วเหรอ

IMG_1581

พอไปถึงคิตารา (concert hall) ก็มีพ่อแม่อุ้มลูกมากันเพียบ ดูเป็นงานแฟมิลี่มาก เราดูค่อนข้างประหลาด ที่มาคนเดียว เข้าไปถึงก็หาที่นั่ง อยากเอาที่ๆไม่ค่อยมีคน เพราะถ้าต้องถือธงจริงจะได้ไม่อาย แต่มันไม่มีเลย คนแน่นใช้ได้ ก็เลยช่างมัน จากรหัสลับของนามิ เราก็เข้าใจว่าเธอคงโชว์เพลงเป็นโรงเรียนที่สองมั้ง ก็เลยไม่ได้ใส่ใจมาก พอกลุ่มแรกร้องเพลงเสร็จ เราก็เอาโบรชัวร์มาดูใหม่ เอ๊ะ ชื่อโรงเรียนเธอมันอยู่อันแรกนี่ แล้วตะกี๊มันโรงเรียนเธอรึป่าวนะ อาจจะไม่ใช่ เพราะเทียบจากนาฬิกาแล้วยังไม่ถึงเวลาแบบเป๊ะๆ พอเจ๊ทที่สองมา ก็ร้องเพลงไป เราก็ค่อยๆตีความนามิโค้ด "ที่ 2 และที่ 4" แล้วก็ดูโบรชัวร์ใหม่ โรงเรียนนี้จะร้องอยู่ 4 เพลง และร้องเป็นโรงเรียนแรก และเพลงสุดท้ายคือ With Your Smile อย่างที่เธอเคยบอกไว้เลย (เพลงอื่นอ่านไม่ออก) เพราะฉะนั้น กลุ่มแรกที่ร้องไปแล้วกับกลุ่มที่สองมันคือโรงเรียนเดียวกัน และกลุ่มที่สองที่ร้องอยู่ตอนนี้ เป็นไปได้ว่ามีนามิ แต่ทำไงเนี่ย จะจบแล้ว แล้วจะทำไงกับธงเนี่ย ถ้าหยิบขึ้นมา จะก๊อบแก๊บมาก เพราะห่ออย่างดี และที่สำคัญกว่า คืออายมากๆๆ และไม่แน่ใจด้วยว่าเราตีความถูก จนกลุ่มที่สามออกมา ก็ร้องเพลงไป เราก็เลยอัดวิดีโอไว้ก่อน เผื่อว่าเราอาจจะเข้าใจผิด และก็คิดในใจว่า ถามคนข้างๆดีมั้ยเนี่ย ว่าที่ร้องอยู่มันตรงกับเพลงที่เท่าไหร่ ก็นั่งแต่งประโยคอยู่นาน จนจบเพลงที่สามเลยตัดสินใจถาม เค้าก็งงๆคำถามเราอยู่นาน ในที่สุดก็บอกว่าที่จบไปแล้วคือเพลงที่ 3 และที่กำลังร้องคือเพลงที่ 4 With Your Smile อ้าว กรี๊ด ซึ่งในเพลงสุดท้ายนี่ เด็กสามกลุ่มแรกมาร้องรวมกัน ก็แปลว่าโรงเรียนเดียวกันหมดจริงๆสิเนี่ย นึกว่าคนละโรงเรียน คนละโชว์ เราก็รีบอัดวิดีโอไว้ เอามือถือมาอัดเสียงด้วย เพลงมันเพราะด้วยแหละ เป็นเสียงเปียโนใสๆ จังหวะน่ารักๆ แล้วมีเสียงเด็กประสานเสียงกัน เห็นแล้วแอบคิดว่า ทำไมตอนเราประถมไม่มีอย่างงี้บ้างวะ แล้วได้มาร้องในคิตาราเชียวนะ ก็เป็นอันว่า ไม่ได้ใช้ธงแต่อย่างใด เราก็ฟังๆต่ออีกสองสามโรงเรียน (คนอื่นลุกออกกันนานแล้ว แบบว่าโรงเรียนลูกใครก็อยู่แค่ตรงนั้น) หลังจากนั้นก็ไปชอปปิ้งของให้ตัวเอง เป็นการฆ่าเวลา แล้วก็กลับมาอืดๆรอเวลา เพราะตอนเย็นแม่นามิเชิญเราไปกินอาหารอิตาเลี่ยนกับครอบครัวเธอ จะว่าไปแล้ว เสียไป 20 บาทค่าธง แล้วได้กินอาหารอิตาเลี่ยนฟรีนี่ก็ คุ้มโคตรๆ

>พอถึงเวลานัด เราก็เอาธงไปให้เธอดู เราก็บอกแม่เธอไปว่า เราไม่รู้ว่าเพลงไหน เลยไม่ได้ใช้ แต่แม่เธอบอกว่า ไม่ได้ๆ ถือธงไม่ได้ (คิดในใจว่า เพิ่งจะรู้เรอะ ว่ามันไม่ใช่ที่ที่ควรถือธงเลยยยย) แล้วเราก็เอาธงให้นามิไป ดูเธอก็ดีใจทีเดียวที่เราอุตส่าห์ทำให้ (ไม่ได้สำคัญตนผิดเลยนะ) แม่เธอก็ดูประทับใจมาก เราคิดเอาเองว่าเธอคงเก็บไว้อย่างดีเลยมั้ง ไม่รู้สิ ถึงแม้จะเป็นของเล็กน้อย และถ้าเป็นเราได้ตอนเด็กๆแบบนี้ เราก็คงเก็บอ่ะ (ตอนเด็กๆได้อะไรก็เก็บอย่างดีหมดอ่ะ มันมีคุณค่าทางจิตใจ แต่โตขึ้นพอได้ของอะไร ถึงแม้ว่าจะแพง ก็ดี๊ด๊าอยู่พักนึงก็เบื่อ) ครอบครัวเธอก็มีน้องชายอีก 2 คน ก็ซนกันดี น้องคนที่สอง (10 ขวบ) ก็พอพูดอังกฤษได้นิดหน่อย เพราะเรียนคุมงเหมือนกัน ส่วนคนเล็ก (5 ขวบ) พูดอังกฤษไมไ่ด้เลย แต่ชอบพูดกับเรามาก เราก็แบบว่า ภาษาเด็กๆ จะง่อยฟังไม่ออก แล้วพอเห็นมีตัวหนังสือภาษาอังกฤษอะไร ก็เอามาให้เราอ่าน (ใฝ่รู้มาก) แล้วพอเราพูดอะไรเป็นญี่ปุ่นกลับไป น้องก็เอ๋อ ฟังเราไม่ออก เสียเซ้วอยู่เนี่ย แต่ถ้าใครมาเห็นเราตอนคุยกับเด็ก คงคิดว่าเรารักเด็กน่าดู เรายังรู้สึกแปลกๆตัวเองเลย แต่มันเป็นการเสแสร้งชั่วคราวน่ะ ให้ทำอย่างนี้เป็นเรื่องปกติคงทนไม่ได้ พ่อแม่เธอก็พูดอังกฤษได้ระดับนึง ก็ปนๆญี่ปุ่นไป ซึ่งก็รู้สึกว่าเราลืมศัพท์ที่เรียนมาไปเพียบเลย แต่ก็สนุกดี เค้าหอบเอาดิคมาด้วย พอนึกอะไรไม่ออก ก็นั่งเปิดดิคกัน และบอกแม่นามิไว้แล้ว ว่าก่อนเรากลับอาจจะขอเจอนามิอีก เผื่อพาไปเที่ยวไหน (หรือไม่ก็เธอพาเราไปไหน)

แม่นามิบอกด้วยว่า อีเมลล์ที่ส่งๆหาเราอ่ะ นามิเขียนเองหมดเลย และกว่าจะเขียนได้ 1 อีเมลล์ (แค่ไม่กี่บรรทัดนั่นแหละ) ใช้เวลา 1-2 ชม. ตายแล้ว ทุ่มเทมาก เธอจะเขียนเป็นญี่ปุ่นก่อน แล้วใช้ดิคแปลเป็นอังกฤษอีกที มีใครตอนอายุขนาดนี้ เริ่มเขียนอะไรเป็นภาษาอังกฤษแบบนี้มั้ยเนี่ย

Categories: ,

2 Comments:

Anonymous Anonymous said...

ตายแล้ว ดีดี้กลายเป็นคนรักเด็กไปแล้ว
นามิน่ารักดีอะ
หน้าตา typical เด็กญี่ปุ่นที่เราเห็นในทีวีเลย

7:50 PM

 
Blogger DeeDee said...

นั่นไม่ใช่นามิ นั่นน้องเธอ ที่อายุ 5 ขวบอ่ะ

9:26 PM

 

Post a Comment

<< Home