Densha Otoko & พรสรร
บลอกนี้จะเป็นบลอกชมคน ซึ่งถือว่าเป็นครั้งแรก เพราะปกติไม่เคยคิดจะชมแบบประจานขนาดนี้ (มักจะด่าต่อหน้า แต่ชมลับหลัง แต่ด่าลับหลังก็มีอยู่ดี) พอดีเจ้าตัวไม่อยู่ที่จะเข้าเนทได้อีกนาน (แต่เห็นเพ่ิ่งอัพบลอก) และมีเรื่องให้อยากเขียนถึงอยู่พอดี เพราะละครจบพอดี จริงๆวันนี้มีตอนพิเศษส่งท้าย แต่หลังจากโทรไปถาม เอ มา (เอ เปลี่ยนบลอกแล้วนะ) ปะกิสว่ามีอาทิตย์หน้าแทน (พรสรร อดดูแน่) ก็อี พรสรร น่ะนะ จากที่เขียนเล่าเรื่องการดูละครของเรา ว่ามีพรสรรแปลให้ทาง MSN ตลอด ก็รู้สึกแบบว่า ประทับจิตมาก ทำให้เราสามารถดูละครญี่ปุ่นที่ญี่ปุ่นจบได้ตั้งหนึ่งเรื่อง (Densha Otoko) และที่แปลให้ก็เยอะพอสมควร เนื้อเรื่องของละคร จะเป็นเกี่ยวกับเวบบอร์ด ที่พระเอกจะมาปรึกษาคนในเวบเพื่อว่าจะจีบนางเอกยังไง พระเอกเป็นโอตาคุ ประมาณว่าบ้าคอมบ้าการ์ตูน หน้าตาเอ๋อๆ (ดูริวิวและหน้าตาได้ ที่นี่) คนในบอร์ดก็โต้ตอบกันเร็วมากๆ เพราะฉะนั้นฉากก็ไม่ต้องมีอะไรมาก แค่มีคอมและฉากหลังก็จิบส์ (แต่ว่าแต่ละคนในเรื่องก็แอ๊บกันจะตาย) แล้วก็รัวๆพิมพ์กัน เวลาเรานั่งดู เราก็เอาโน้ตบุควางบนตัก ตาดูทีวีไป มือก็รัวพิมพ์ไป (ทำอย่างกะในละคร) เพื่อสื่อสารกับพรสรรขณะดู ที่พิมพ์ก็เช่น แปลๆๆๆ อะไรๆๆๆ ช้าๆๆๆ แล้วก็คอยเหลือบมองคอมเป็นระยะๆว่าอีพรสรรจะตอบกลับมาว่าไง ซึ่งก็ไม่ได้แปลกันละเอียดยิบ เพราะบางอย่างก็ดูแค่ท่าทางก็ขำได้แล้ว ซึ่งก็มีให้หัวเราะเยอะมากๆ เราก็จะบอกไปว่า ชั้นรู้แล้ว แต่อันนี้จะไม่พิมพ์มาก เดี๋ยวมันงอนไม่ยอมแปล มีตัวอย่างมาให้อ่านเป็นไอเดีย อันแรก ถามศัพท์ฮ่ะ ฟังออกเองบ้างก็มี 10:13:32 PM eeddee: mama ในที่นี้คือไรอ่ะ 10:13:46 PM jampada: sonomama 10:14:03 PM jampada: ...อย่างนั้น 10:06:14 PM jampada: จะร้องไห้ 10:06:41 PM eeddee: ใครร้อง 10:06:46 PM jampada: ชั้น 10:07:02 PM eeddee: จะเซนซิทีฟเกินไปแล้ว 10:11:20 PM eeddee: hajimete 10:11:27 PM jampada: ครั้งแรกไง 10:11:36 PM eeddee: ฟังออก ถึงพิพม์ให้ดู 10:11:47 PM jampada: อ๋อ นึกว่าโง่ (ข้างล่างนี่ แปลจริงๆ อาจจะสปอยล์เล็กน้อย แต่ตอนจบเรื่องไหนๆก็อย่างนี้แหละ ไม่ได้จบสุดท้ายด้วย อ่านๆไปเถอะ) 10:26:51 PM jampada: ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้วนะคะ คุณเดนชะโอโตโกะ 10:28:23 PM jampada: ยังไม่กลับเหรอ 10:28:27 PM jampada: รอจนเช้ากันหมด 10:29:15 PM eeddee: เร็วสิ 10:29:17 PM jampada: วันนี้กว่าจะเขียนจบ ต้องใช้กี่ชั่วโมง 10:29:21 PM eeddee: ตื่นเต้นด้วย 10:29:25 PM jampada: ง่วงจัง 10:29:34 PM jampada: พวกเรารอมา 15 ชั่วโมงแล้ว 10:29:42 PM jampada: เขียนแล้วนะ 10:29:55 PM jampada: ผมไปรอตั้งแต่เที่ยง 10:30:10 PM jampada: แล้วมีคนโทรมาโกหกว่านางเอกป่วย 10:30:16 PM jampada: แล้วไปเจอกันที่เอคิ 10:30:26 PM jampada: แล้วกลับไปที่ลับด้วยกัน 10:30:31 PM jampada: ไม่พูดไรกันเลย 10:30:37 PM eeddeedee: ชั้นดูบอดแล้ว 10:30:39 PM jampada: อ่านบอร์ดแล้วค่ะ 10:30:43 PM jampada: ดูแล 10:30:59 PM eeddee: ชั้นเข้าใจแล้ว 10:31:03 PM jampada: แล้ว เข้าใจความรู้สึกของคุณที่มีต่อบอร์ด 10:31:07 PM jampada: อีนี่ฉลาด 10:31:11 PM jampada: งั้นไม่เล่าแล้ว 10:31:14 PM eeddee: เล่าๆ 10:31:15 PM jampada: ดีใจฮ่ะ 10:31:40 PM jampada: ดีใจที่คุณให้ความสำคัญกับชั้นยิ่งกว่าไดๆ 10:31:56 PM jampada: คนที่บอร์ดก็ดีทุกคนเลยนะฮ่ะ 10:32:08 PM jampada: เลยมาฟังความรู้สึกคุณที่นี่ฮ่ะ 10:32:20 PM jampada: ทำไมลงท้ายเป็นกระเทยล่ะเนี่ย 10:33:03 PM eeddee: เออ อีนี่แปลดีๆสิ 10:33:36 PM jampada: คือให้ท่าให้พระเอกบอกรักเต็มที่ 10:33:49 PM jampada: บอกให้ฟังหน่อยได้มั้ยค่ะ 10:34:18 PM jampada: ตื่นเต้นกันใหญ่ 10:34:40 PM jampada: เงียบอยู่ซักพัก 10:34:47 PM jampada: ตื่นเต้นรเกิน พูดไม่ออก 10:34:49 PM eeddee: shibaraku 10:34:57 PM eeddee: hanashigaarimasu 10:34:58 PM jampada: มีเรื่องสำคัญจะบอก 10:35:01 PM jampada: ซักพัก 10:35:07 PM jampada: มีเรื่องจะพูด 10:35:10 PM eeddee: ฟังออก 10:35:22 PM eeddee: ถ้าถามจะมี =? 10:35:28 PM jampada: อยู่กับคุณแล้วทุกอย่าง ระยิบระยับไปหมด 10:35:55 PM jampada: คุณส่องแสงให้ผม 10:36:10 PM eeddee: ippai moratte 10:36:14 PM jampada: คุณให้สิ่งที่สำคัญกับผมมากมาย 10:36:19 PM jampada: รับมามากมาย 10:36:30 PM jampada: แต่ผมไม่สามารถให้ไรกลับได้ 10:36:33 PM jampada: แต่ 10:36:50 PM jampada: ความรู้สึกที่ผมมีให้ต่อคุณ ไม่แพ้ใคร 10:36:58 PM jampada: น้ำตาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 10:37:10 PM jampada: ผม ผม ผม.... 10:37:18 PM jampada: อะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 10:37:27 PM jampada: พยายามนะค่ะ 10:37:29 PM jampada: อ่ะๆ 10:37:40 PM jampada: น้ำตาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 10:37:46 PM eeddee: แปลอย่างกะแปลหนังจิงๆ 10:38:06 PM jampada: ผม ผม ...... ชอบคุณ อะโอยะม่ามากครับ....... 10:38:27 PM jampada: ชั้นก็......ชอบคุณยะมะดะเหมือนกันค่ะ... 10:38:53 PM jampada: เพราะฉะนั้น ต่อจากนี้ไป อยู่ด้วยกันนะคะ..... 10:38:55 PM jampada: เออสิ 10:39:14 PM jampada: ขอบคุณครับๆๆ จะอยู่ด้วย.........กัน ตลอดไป 10:39:17 PM jampada: น้ำตาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 10:39:46 PM jampada: ผม ...... คุณ จริง..ครับ 10:39:59 PM jampada: ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนใจดีกับผมงี้เลย 10:40:13 PM jampada: ร้องตามเลยเห็นมั้ยค่ะ 10:40:17 PM jampada: จูยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 10:40:21 PM jampada: จูบ เรื่องอื่นๆที่พึ่งพาพรสรรก็มีอีกเยอะมาก คือถ้าเราไปอยู่ประเทศอื่น ที่ภาษาใช้งานได้คงไม่ต้องพึ่งใครหรอก แต่นี่ภาษาก็ง่อย ฮารูก็ไม่ค่อยอยู่ เพื่อนคนญี่ปุ่นที่มีก็ไม่ว่าง คนไทยก็ไม่รู้จัก ก็มีอีพรสรรให้จิกถามทุกเรื่อง ยิ่งตอนนี้มาเป็นเด็กนักเรียนคุมง ก็ต้องมานั่งถามการบ้านกันทุกวัน ซึ่งพรสรรก็อธิบายดีทีเดียว (คงเพราะแปลให้เป็นภาษาไทยแหละ เลยเก็ทง่าย) บางทีอ่านการ์ตูน (การ์ตูนญี่ปุ่นในภาษาญี่ปุ่น) ซึ่งก็อ่านได้ไม่รู้เรื่องจริงๆหรอก แต่พอเดาๆจากรูปบวกศัพท์เท่าที่รู้ ซึ่งบางทีตรงไหนถ้าอยากรู้จัด ก็พิมพ์ถามอีพรสรรนี่แหละ (ดิคในคอมบางทีแปลแปลกๆ) เลยกลายเป็นดิคออนไลน์จำเป็นไป ล่าสุดก็ส่งดิคมาให้ด้วย (ให้ฟรีด้้วย ไม่น่าเชื่อ (แต่ค่าส่งไม่ฟรี)) หรือบางทีเรื่องถนนหนทางในซัปโปโร ก็ยังต้องถามคนอยู่โตเกียวอย่างพรสรรอยู่เลย เพราะฉะนั้นคงไม่แปลกใจ ที่ในหลายๆบลอกเราจะอ้างอิงถึงพรสรรบ่อยๆ แต่ตอนนี้อีพรสรรกลับเมืองไทยไปชั่วคราว เราก็แบบว่า ใครจะสอนการบ้านชั้น แต่ก็ได้ทำการฝากเนื้อฝากตัวกับ เอ ไปแทนแล้ว (แต่เอไม่ค่อยออยไลน์ แต่ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวเมลล์ไปจิก อย่างวันนี้ก็เพิ่งโทรไปจิก) จริงๆก็ไม่ได้อยากเอาอีพรสรรมาชื่นชมอะไรนักหรอก เพราะเดี๋ยวจะได้ใจตามนิสัยมันอีก แต่ก็คิดว่าเอามาเล่าสู่กันฟังก็สนุกดี ส่วนคนอื่นไม่ต้องกลัวนะว่าเราจะเอาเรื่องที่คุยๆกันมาประจานแบบนี้ เราไม่ทำหรอก แต่เผอิญตอนดูละครเรื่องนี้ แล้วที่พระเอกเอาเรื่องนางเอก มาปรึกษาคนในบอร์ดโดยนางเอกไม่รู้เรื่องอ่ะ นางเอกก็ควรจะโกรธใช่มั้ย (ก็พระเอกเล่าซะละเอียดยิบขนาดนั้น) แต่พรสรรบอกว่าถ้าโดนอย่างนี้บ้าง คือมีคนเอาเรื่องตัวเองไปประจาน จะชอบ เราก็เลยประจานเต็มที่ (แต่ก็ไม่หมดหรอก บางเรื่องสมควรปิดบังกันบ้าง เพราะอนาถ) Categories: me, japan
Sex and the Countries
ไปเทรนเตรียมเป็นพี่เลี้ยงของค่ายคุมงมา ก็สองวันหนึ่งคืน ตอนกลางคืนแทนที่จะนอน ก็นั่งเมาท์กันสนุกสนาน มีแต่ผู้หญิงล้วนๆ ก็เลยเมาท์กันสนุกสนาน เรื่องที่เมาท์ก็เดากันได้ไม่ยาก แต่เน้นเรื่องความสัมพันธ์ การแต่งงานมากกว่า เพราะซีกนึงก็ละตินอเมริกา อีกซีกนึงก็อินเดียกับมุสลิม เราก็เป็นคนเดียวที่อยู่ตรงกลาง เออออด้วยได้หมด ที่จะเล่าอาจจะไม่ได้หมายถึงทั้งประเทศเค้าจริงๆ เพราะคนที่เราก็แค่ส่วนหนึ่งของคนเป็นล้านๆจากแต่ละประเทศ อย่างถ้าเราเล่าของไทย เราว่าเราก็คงเล่าไม่เหมือนคนอื่นเท่าไหร่ ทั้งๆที่พยายามจะคิดแบบเฉลี่ยๆแล้ว พวกอินเดีย มุสลิม ก็แต่งงานจากการดูรูปถ่าย ที่พ่อแม่หามาให้ ฟังแค่นี้ พวกละตินอเมริกาทนไม่ได้สุดขีด กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ แต่พอฟังไปจริงๆแล้ว ก็ไม่เสมอไป ถ้าเห็นหน้าแล้วไม่ชอบก็บอกไม่เอาได้ แต่ก็ไม่ได้รู้จักอะไรกันมาก่อน ถ้าแต่งแล้วไม่ชอบก็ต้องทนๆไป แต่สังคมเค้าเสี้ยมสอนมาอย่างนี้ เค้าก็รับได้ แต่พวกละตินถูกสอนมาอีกแบบ ก็ทนไม่ได้กันตามระเบียบ และถ้าผู้หญิงอายุเกิน 30 กันแล้ว ก็โอกาสที่ผู้ชายจะอยากได้ก็น้อยลง แล้วแต่ละคนในวงเมาท์ ก็เป็นพวกมาต่อโทต่อเอกกันที่ญี่ปุ่น อายุก็จะแตะ 30 กันอยู่ละ กว่าจะเรียนจบกลับประเทศตัวเอง ก็คงได้คานกันแน่ๆ แต่เหมือนเค้าก็คิดว่ายังไงก็มีพ่อแม่หาให้อ่ะ และก็ไม่ค่อยใส่ใจมากด้วย และถ้าผู้หญิงเกิดไปชอบผู้ชายทีี่่ไม่ใช่พ่อแม่หามา ก็ต้องได้แต่แอบรักข้างเดียว แล้วเก็บไว้ในความทรงจำตลอดชีวิต พวกละตินฟังแล้วก็บอกว่าดูโรแมนติคดี ส่วนพวกละตินอเมริกา เค้าบอกกันเลยว่า การที่จะแต่งงานกัน เซ็กส์เป็นเรื่องนึงที่สำคัญ เพราะฉะนั้น จะไม่มีอะไรกันแล้วแต่งงานกันเนี่ย ไม่ได้แน่ๆ เซ็กส์ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด แต่ก็ถือว่าสำคัญที่จะเอามาพิจารณา ซึ่งจะว่าไปแล้วหลายๆคู่ที่ต้องเลิกกันก็เพราะเรื่องนี้ เราเองก็เห็นด้วยว่ามันก็สำคัญ และเค้าก็บอกว่า ที่มีแฟนกันเยอะๆก่อนจะได้แต่งงานจริงเนี่ย เพราะเค้าก็เชื่อว่า มันเป็นการเรียนรู้ ว่าพอครั้งต่อไปเราจะได้รู้ว่าทำยังไงให้ไม่ผิดพลาด แต่ก็ไม่ได้มั่วเซ็กส์ไปทั่ว คนที่มีอะไรด้วยก็ต้องเป็นแฟนตัวเองเท่านั้น ถึงแม้ว่าเค้าก็รู้ว่ามันก็มีพวกแรดร่านอยู่ แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มั่ว อย่างมากก็แค่จูบ โดยรวมก็คือ การมีเซ็กส์ขณะแค่เป็นแฟนกัน ก็เหมือนกับการเรียนรู้อย่างนึง แบบที่ว่าต้องเรียนรู้นิสัยใจคอน่ะแหละ และก็ถ้าใช้ถุงยางยาคุม ยังไงก็ไม่เอดส์ หรือท้องก่อนแต่งกันง่ายๆหรอก คุยกับคนบราซิลมา ก็เพ่ิงรู้ว่าหลายๆคนเข้าใจผิดกัน อย่างเราเข้าใจมาตลอดว่า ประเทศแถบนั้นอย่างบราซิลจะค่อนข้างฟรีเรื่องนี้มาก และความแรดร่านก็มาก ก็คงเพราะเห็นจากงานคาร์นิวาล ที่แต่งตัวแทบไม่ปิดอะไร หรือจากสื่อโฆษณาทั้งหลายด้วย แต่คนบราซิลบอกว่า คนยุโรปมั่วกว่าบราซิลเยอะ คนบราซิลไปเห็นยังตกใจ พวกงานคาร์นิวาลอะไรนั่น คนบราซิลจริงๆก็ไม่ได้ชอบหรอก คาร์นิวาลเค้ามีเยอะแยะกันตลอดทั้งปี เป็นแบบสำหรับเด็กๆ หรือเอาไว้สังสรรค์ครอบครัว แต่ของแบบนี้โฆษณาไปใครจะสนใจ และยังจะมี Sex Tour อีก ต่างชาตินิยมมาบราซิลก็เพราะแบบนี้ รัฐบาลก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เพราะได้เงินจากตรงนี้เยอะ ทั้งๆท่ีบราซิลมีอะไรดีๆให้ดูอีกมากมายนัก ฟังๆแล้วก็นึกถึงเมืองไทย ว่าตะก่อนก็ได้ชื่อว่าแหล่งโสเภณีเหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้เราว่าดีขึ้นเยอะแล้วนะ ไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่ คนที่เจอก็ชื่นชมอาหารไทย แหล่งท่องเที่ยวในไทยมากกว่า อันนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้การท่องเที่ยวไป แต่ตอนจบ ทุกคนก็สรุปกันว่า ต้อง respect วัฒนธรรมแต่ประเทศ การเลี้ยงดูสั่งสอนต่างกัน จะมาตัดสินว่าอันไหนถูกผิดไม่ได้ ความคิดส่วนตัวอาจจะบอกว่ารับไม่ได้ แต่ก็ต้องลองคิดว่าถ้าเราโตมากับความเชื่อแบบนั้น ยังไงก็รับได้อยู่แล้ว เพียงแต่ถ้าอันไหนมัน extreme ไปหน่อย เช่น ทำตัวมั่วสุดขีด หรือ ไม่สุงสิงกับผู้ชายเลย อย่างนี้ก็อาจจะบอกได้ว่าผิด แต่มีบางช่วง คุยกันเรื่องเซ็กส์เล็กน้อย หลายคนก็ไม่เข้าใจความสัมพันธ์แบบเกย์เลสเบี้ยนว่าทำกันยังไง หรือสนุกตรงไหน ถ้าคุยกันเรื่องที่บอกก่อนหน้า เรามักจะแย่งพูดไม่ค่อยทัน ก็เนทีฟกันทั้งนั้น แถมแอกเกรสด้วย แต่พอเรื่องอะไรแบบนี้ ก็เงียบสิ้น หรือไม่ก็ดีเทลล์น้อย ก็เลยถึงตาเราได้โอกาสอธิบาย ตอนแรกก็ใช้ศัพท์แพทย์ไปเยอะ เพราะเห็นว่าภาษาอังกฤษเหมือนกัน น่าจะเข้าใจ แต่ก็งงๆกันเช่น colon rectum จนพอเค้าถามกลับมาว่า tract ก็เลยอ๋อ ว่าจริงด้วย มีศัพท์บ้านๆแต่นึกไม่ออก ความรู้พวกนี้เราก็ได้มาจากคอสโมทั้งนั้นแหละ พวกที่นั่งฟังก็อ่าน แต่ไม่ใช่ นศพ. ความเข้าใจเลยไม่ถ่องแท้เท่า นศพ. ก็เลยฟังกันอย่างสนุกสนาน จะบอกว่า เจ๊อินเดียคนนึง ยังไม่รู้เลยว่าผู้ชายจะ urination และ ejaculation ในช่องทางเดียวกัน (ถึงแปลไม่ออก ก็น่าจะเดาได้นะ ว่าเราหมายถึงอะไร) ก็เลยโดนเจ๊ทละตินกรี๊ดกร๊าดกันอีกแล้ว และถามกลับว่าแล้วรู้ของผู้หญิงมั้ยว่าแยกกันรึปล่าว แต่เจ๊อินเดียตอบว่ารู้ไป ก็เลยดูไม่ง่อยมาก เราไม่รู้ว่าคนอื่นคิดยังไงกับเรื่องเซ็กส์ แต่อาจจะด้วยว่าเป็น นศพ. เรื่องพวกนี้เราเลยพูดได้อย่างไม่มียางอาย เพียงแต่ก็ใช้ศัพท์แบบเลี่ยงๆหรือใช้ศัพท์แพทย์หน่อย ส่วนเรื่องเซ็กส์ก่อนแต่ง ขอไม่ออกความเห็นดีกว่า แต่พวกที่รู้ๆกันก็คงรู้ว่าเราคิดไง เวลาเราเล่าในส่วนของประเทศไทย ก็อ้างตามความเห็นในเวบบอร์ดพันทิพน่ะแหละ ดู represent ไทยแลนด์ได้ระดับนึง
Categories: knowledge
Kathrina & New Orleans
มีข่าวเฮอริเคนถล่มอเมริกามาตั้งนานละ แต่เราเพิ่งจะมาอ่านรายละเอียดวันนี้เอง จะว่าไปแล้ว ก็เพราะเราไม่ค่อยใส่ใจแต่แรกด้วย คงเพราะว่าเป็นเมกา ประเทศที่อินเวดประเทศอื่นไปเรื่อย (รัฐบาลมากกว่า ไม่ใช่ประเทศ) พอเจอแบบนี้เข้าไป เราว่าคนส่วนใหญ่อิกนอร์เมื่อเทียบกับตอนสินามินะ แต่วันนี้ก็มีโอกาสได้มานั่งอ่านแล้ว ไปอ่านในไทมส์ที่ห้องสมุดมา (ฉบับเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ที่นี่กว่าจะได้อ่าน มักจะดีเลย์) เรื่องหายนะที่เกิด ข่าวทั้งหลายก็เอามาบอกกันมากมายแล้ว แต่ที่เราเพิ่งรู้คือ mechanism ของน้ำท่วม ไม่คิดว่ามันจะขนาดนี้ ก็นึกว่าแค่เฮอริเคนเข้าแล้วก็พัดนู่นพัดนี่กันให้ว่อน (เช่น วัวว่อน ในเรื่อง twister) เพิ่งจะมารู้ว่ามันส่งผลระยะยาวด้วยเพราะน้ำท่วมเมือง และที่ท่วมๆก็เพราะฝีมือมนุษย์ด้วยส่วนหนึ่ง
รูปแรกเป็นรูปในอดีตที่น้ำท่วมกันปกติ รูปสองคือสร้างเขื่อนจนแผ่นดินยุบ ในไทมส์มีรูปประกอบดีมากๆเลย (ดูรูปงามๆได้ที่ Time มันเป็นแฟลช เลยก๊อปไม่เป็น รูปในเวบก็ไม่ให้ดู ต้องเป็นสมาชิก เราเลยถ่ายรูปจากแมกกาซีนเอา ใช้มือถือ ภาพเลยไพร่) ไม่งั้นเราคงไม่ซาบซึ้งขนาดนี้ นิวออลีนส์เป็นเมืองที่เป็น ชาม (เรียกแอ่งก็ได้ แต่กะแปลตรงตัว) ซึ่งต่ำกว่าน้ำทะเล ตอนแรกในอดีต น้ำจากแม่น้ำมิสซิสซิปปีก็ท่วมเป็นปกติทุกปี ซึ่งก็เป็นข้อดี ที่ทำให้เกิดน้ำเข้าไปเลี้ยงดูต้นไม้ใบหญ้า และเกิดพื้นที่ที่เป็นหนองน้ำ (พื้นที่ที่มีต้นไม้เล็กๆและน้ำท่วมขังตลอดอ่ะ) หรือเป็นพื้นที่แบบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ ซึ่งก็ฟังดูดี แต่เมื่อไม่กี่ปีมานี้ มีการสร้างเป็นแนวกั้นน้ำจากแม่น้ำมิสซิสซิปปีและทะเลสาบใกล้ๆ เพื่อให้เป็นที่อยู่อาศัยจริงๆ ก็เลยกลายเป็นที่แห้ง ต้นไม้ใบหญ้าที่ช่วยพยุงดินและคอยซับน้ำท่วมก็เดี้ยง พอมีคนเข้าไปอยู่ ก็สูบน้ำกินน้ำใช้จากบริเวณแห้งๆนี่อีก พิื้นดินก็ยุบลงๆ จากที่เป็นพื้นที่ต่ำกว่าน้ำทะเลอยู่แล้ว ก็ต่ำลงไปอีก แล้วเขื่อนกั้นน้ำนี่ ก็สร้างไว้รับมือพายุขนาดเล็กๆ ไม่ใช่ขนาดแคททรีน่าอย่างนี้ พอเจอแคททรีน่าเข้าไป เขื่อนบางส่วนก็ปริ พอเจอแรงดันน้ำมากๆเข้า จากปริก็กลายเป็นแตก น้ำก็ล้นทะลักเข้าชาม ก็ไม่ต่างอะไรกับสินามิเลยนะ แถมแย่กว่าอีกในความคิดเรา เพราะมันทั้งเมืองเลย (แต่สินามิหลายประเทศนี่นา) ดีกว่าสินามิในแง่ที่ว่า คนรู้กันก่อน แล้วอพยพออกจากเมืองกันทัน ยกเว้น คนจนและคนแก่ ที่ทางรัฐไม่จัดอะไรมาช่วยอพยพเลย ก็เลยเดี้ยงอย่างที่เห็นในข่าว
รูปนี้แอดตัวหนังสือเข้าไปด้วยนะ น้ำทะลักเขื่อนท่วมเมืองอย่างนี้แหละ ตอนนี้เห็นว่า เอากระสอบทรายมาโยนอยู่ ใช้เฮลิคอปเตอร์โยน แบบโยนทับเขื่อนอ่ะ เพื่อให้หยุดน้ำทะลักเข้าชาม แต่กระสอบทรายก็โดนน้ำพัดอยู่ดี ถ้าหยุดน้ำได้เมื่อไหร่ ก็ต้องมานั่งปั๊มน้ำออกกันจากชามกันอีก เพราะตอนนี้น้ำท่วมทั้งเมืองกันจริงๆ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าบ้านเราไปอยู่อย่างนั้นจะรู้สึกยังไง ข่าวที่เราอ่านมันสองอาทิตย์ที่แล้วนะ ตอนนี้ก็กลายเป็นโอฟิเลียและริต้าไปแล้ว แต่เห็นว่าไปทางเท็กซัสแทน รอบนี้ค่อยดูแลกันดีหน่อย คนก็อพยพกันอยู่ แต่ถ้าเข้าถล่มเละเทะจริง ถึงคนจะรอด แต่บ้านก็คงไม่เหลือCategories: knowledge
It's a miracle
อ่านเรื่อง เนทล่ม ข้างล่างก่อนนะ หลังจากเนทง่อยๆ เราก็ทนๆใช้อย่างที่บอก แต่เมื่อวาน เราก็เกิดนึกได้ว่า ไม่ได้สิ มันจะมาล่มไม่ได้ เพราะมีละครที่เราตามดูอยู่ และตอนจบเมื่อวาน และปกติต้องมี พรสรร คอยแปลให้ ทาง MSN เราก็ต้องเอาโน้ตบุตไปหน้าทีวี แต่เนื่องจากเปลี่ยนเป็นลักลอบใช้เนท สัญญาณหน้าทีวี จะไม่มี ทำไงล่ะ ดูคนเดียวเองไม่ด้ายยยย พรสรรก็แนะนำว่าให้ย้ายทีวีแทน แต่ก็ไม่ควร เดี๋ยวเค้าจะแตกตื่นกันทั้งบ้าน แล้วจะค้นพบว่า อีนี่แค่ติดละคร เราก็ยังไม่รู้จะทำไงอยู่ดี จนเมื่อวาน ที่มีละคร มันจะมาตอน 4 ทุ่ม เรากลับจากโรงเรียนตอน 2 ทุ่ม ลองเชคสัญญาณไวร์เลสอีกที อันปกติก็ยังใช้ไม่ได้ ต้องใช้อันง่อยต่อไป ก็เปื่อยๆด้วย เพราะถีบจักรยานตากฝนมา หลังจากปรึกษาอาการกับ ดาว ก็นอนดีกว่า นอนตอนประมาณ 3 ทุ่ม ตื่นมาอีกทีเกือบ 4 ทุ่ม ลองเชคอีกรอบ กรี๊ดดดดดดดดดดดด สัญญาณมาแล้ว!!!!!! ปาฏิหาริย์มีจริงมาก กะให้ยังไงก็ต้องดูเรื่องนี้ให้รู้เรื่องให้ได้ใช่มั้ยนี่ ^o^ จนตอนนี้สัญญาณก็ใช้ได้ปกติแล้ว แต่ละครยังไม่จบสมบูรณ์ มีต่ออาทิตย์หน้า จบแบบพิเศษ แต่คนแปลกลับเมืองไทยแล้ว ทำไงดีล่ะ จิก เอ แทนดีมั้ย
เนทล่ม
มีเรื่องต้องบ่น ตอนนี้ บางคนอาจจะเห็นเราใน MSN เขียนว่า เนทล่ม! ก็มันล่มจริงๆ จากที่เคยเล่าไว้แล้วว่า บ้านนี้มีไวร์เลส ทั้งๆที่ตอนแรกเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าของบ้านอื่นรึป่าว แต่ปัจจุบันนี้ เราเริ่มไม่แน่ใจอีกแล้วสิ เวลาเราจะเล่น มันมีที่อยู่ (ไม่รู้เรียกว่าไงดี มันขึ้นเป็นตัวเลขให้เลือกอ่ะ) ให้เลือกเล่นได้ 2-3 ที่ แต่จะมีอยู่แค่ที่เดียวที่สัญญาณเต็มตลอดเวลา ซึ่งเราเดาเอาเองว่า มันเป็นของบ้านที่เราอยู่ แต่อยู่ดีๆ หลังจากเล่นมานานมากๆ ก็เกิด error บอกว่าใช้ไม่ได้ มันเคยเป็นอย่างนี้แล้ว แต่วันถัดมาก็หาย แต่นี่หลายวันแล้ว ก็ยังไม่หาย เลยเริ่มไม่แน่ใจว่าทำไงดี ก็ไปใช้เบอร์อื่น ซึ่งมั่นใจมากว่าไปลักลอบของจริง สัญญาณก็จะอ่อน ย้ายที่เล่นก็เนทหลุด หรือไม่ย้ายแล้วก็หลุดเองก็มี จึงไม่ต้องแปลกใจ ที่เราจะเข้าๆออกๆ MSN เป็นว่าเล่น เราก็ลองถามแม่ฮารูดู เพราะเธอเป็นคนบอกเองว่าบ้านนี้มีไวร์เลส แต่เหมือนเธอก็งงๆ ว่าตกลงไวร์เลสคืออะไร อ้าว งั้นเราก็ลักลอบมาตลอดใช่มั้ย แต่สัญญาณมันดีมากๆเลยนะ แต่ถ้ามันเจ๊งจริงจะทำไงล่ะ เจ้าของบ้านยังไม่รู้เรื่องเลยว่ามีรึป่าว ถึงถ้ารู้ว่ามี เค้าก็คงไม่รู้อยู่ดี ว่าจะติดต่อซ่อมยังไง ตอนนี้เราก็ต้องลักลอบที่บ้าน เพื่อนเล่นอะไรง่อยๆ แต่ถ้าต้องการเข้าโฮมเพจอะไรจริงๆก็ต้องมาเล่นที่โรงเรียน ซึ่งพวกบลอกของ space มีปัญหามาก อ่านไทยไม่ได้ แต่ถ้าวันดีตืนดีเราต้องขนโน้ตบุคมาที่แลบก็ดีไป และก็คงได้อัพบลอกไปด้วย แต่เนทที่โรงเรียนก็มีไฟร์วอล เข้า MSN ไม่ได้ (แต่ Skype ได้ ตอนเวลาราชการ เพราะกลับบ้านก็ไม่คอยสไคป์) โหลดเพลงโหลดมิวสิคจากมะนาว (limewire) ไม่ได้ ดูหนังฟังเพลงไม่ได้ (มีแต่เร่องไร้สาระจริง) แต่เราคงไม่ขนโน้ตบุคมาบ่อยเท่าไหร่ แต่ก็อาจจะดีในแง่ที่ว่า ชีวิตคงจะมีสาระมากขึ้น ซึ่งช่วงนี้ก็กำลังมีสาระแล้วจริงๆ (ขอให้ผลแลบที่ทำๆอยู่ตอนนี้ใช้ได้ด้วยเถอะ)
Categories: me, japan
First Time: (real) Sukiyaki
สุกี้แบบของจริงนะ ไม่ใช่สุกี้เอ็มเคเมืองไทย อันนั้นมันคือ นาเบะ ของที่นี่ ซึ่งโยนอะไรที่มีลงไปต้มๆ และมักกินตอนหน้าหนาว แต่สุกี้ของจริงต่างกันมากที่เดียว พอดีแม่ฮารูทำให้กิน กระทะที่ใช้ ก็เป็นกระทะเทฟลอนทอดไข่เนี่ยแหละ แต่แบบก้นลึกๆหน่อย ตอนแรกก็ใส่ น้ำมันลงไปเล็กน้อย ตามด้วยซอสสุกี้ เป็นซอสเค็มๆหนืดๆ คล้ายๆซอสพวกหมูทอดเวลากินอาหารญี่ปุ่นอ่ะ แต่คนละแบบ (ของสุกี้เหลวประมาณซีิอิ๊วหวาน) ไม่มีซอสพริกซอสมะเขือเทศงาผักชีกระเทียมปนเปื้อนแม้แต่หน่อย แล้วก็ใส่เนื้อตาม เนื้อแล่บางๆ จากนั้นก็จะกลายเป็นเนื้อออกผัดๆเล็กน้อย ด้วยความที่มันบาง แป๊บเดียวก็สุก ก็ร้อนๆอย่างนั้น ก็เอามาจุ่มไข่ดิบๆที่ตีเตรียมไว้แล้ว รู้สึกเองว่าไข่ช่วยทำให้ไม่ร้อนมาก และไม่มีรสชาติไข่เลย จากตอนนี้ยังไม่มีน้ำซุปเลยนะ พอกินเนื้อจนเบื่อ ก็ใส่ซุปลงไป และโยนของพวกผักหญ้่าลงไป เริ่มหน้าตาคล้ายสุกี้เมืองไทย เนื้อถ้าเหลือก็ใส่ลงไป แต่รสชาติไม่อร่อยเท่าตอนแรก ระหว่างนี้อะไรที่สุกก็เอามาจุ่มไข่กินอีก ซอสตอนแรก ก็เอาไปใส่ในซุปแทน เพราะฉะนั้นไม่มีซอสมาจุ่มกินอีกรอบ แต่เราก็ไม่รู้ว่าแล้วแต่บ้านรึป่าวนะ อาจจะมีแวริเอชั่น ระหว่างนี้ช่วงน้ำระเหย แม่ฮารูก็เติมนำ้ตาลเป็นระยะๆ เธอบอกว่าจะเริ่มเค็ม เรางี้แบบว่าหลังๆเริ่มกินไม่ลง เผอิญเซนซิทีฟต่อน้ำตาล หวานมากๆ แต่รวมๆแล้วก็อร่อยดีนะ คงอร่อยตรงซอส ทำง่ายด้วย ขอแค่มีซอสเป็นใช้ได้
Categories: food, japan
นศพ. ญี่ปุ่น
มีเรื่องฮารูมาเมาท์ เธอทำเอาเราอึ้งไปเลยวันนี้ คือก่อนหน้านี้ ช่วงสิงหาทั้งเดือน เธอก็ไปประชุมไอแอฟที่อียิปต์ แล้วก็ทัวร์ยุโรปต่อ พอกลับมาญี่ปุ่น ก็ไปโอกินาวา (ใต้สุดของญี่ปุ่น) เดือนนั้นทั่้งเดือน เราก็ไม่เจอเธอเลย มาเกาะบ้านเค้าอยู่ แบบท่ีเจ้าตัวไม่อยู่ พอกันยา เธอก็เปิดเทอม แล้วปลายเดือนนี้ก็จะสอบ (อีกไม่ถึง 10 วัน) เงินก็หมด ตอนเธอไปยุโรปก็ไปแบบจนๆ จนจริงๆ เธอก็บ่นๆว่า คนต่างชาติชอบมองคนญี่ปุ่นว่ารวยไปซะหมด ตอนเธอไปยุโรป เธอก็ทำตัวแบบที่พวกเราพึงจะทำกัน เช่น เวลาอยู่ยูธโฮสเทล อาหารเช้าฟรี ก็โกยขนมปังมาเป็นตั้ง เพื่อต่อถึงอาหารกลางวันและเย็น (มีรูปให้ดูเป็นหลักฐานด้วย) ขึ้นรถเมล์ก็ไม่มีการทำตัวเป็นพลเมืองอียู แอบขึ้นฟรีตลอด พิพิธภัณฑ์ถ้าไม่ฟรีก็ไม่เข้า ไปถ่ายรูปแค่ข้างหน้าพอ เห็นมั้ย จนจริงๆ (แต่เราว่า จนยังไง ก็ได้ไปเมืองนอกเมืองนาก็ทั้งนั้น เพราะค่าตั๋วเป็นราคาแอฟฟอร์ดได้) มีตัวละครมาแนะนำสำหรับคนที่ไม่ได้อยู่ ไอแอฟ อากิโตะ ก็เป็นเพื่อนเราเพื่อนฮารูอีกคน ซึ่งตอนนี้ก็ได้ดิบได้ดี ได้ตำแหน่งใหม่ไป เมื่อคืนอากิโตะมาปรึกษางานเรานิดหน่อย แล้วก็บอกว่าพรุ่งนี้ (ก็คือวันที่เราพิมพ์อยู่นี่) จะไปประชุม WHO ในเขต East Asia กับ Pacific เรียกว่า WPRO ปีนี้กระแดะจัดที่ New Caredelonia (จงใจสะกดผิด ก็มันบอกเรามาอย่างนี้นี่) เป็นประมาณเกาะในแปซิฟิคใกล้ๆออสเตรเลียอ่ะ ฟังแค่นี้ก็แรดแล้ว เราก็ไม่ใส่ใจ จนวันนี้ตอนเช้า ฮารูมาคุยด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ออกอาการสารภาพบาป บอกว่ามีเรื่องที่ไม่ได้บอกอยู่ และเธอก็ให้กุญแจบ้านมา เธอบอกว่า จะไม่อยู่บ้าน 1 อาทิตย์ จะไป New Caledonia เราก็.....WHAT???? เธอบอกว่าเผอิญอาทิตย์หน้าไม่มีเรียนทั้งอาทิตย์ (ก็เค้าให้อ่านหนังสือสอบ) และเธอก็เพิ่งขอทุนอะไรซักอย่างได้ ประมาณว่าเป็นกองทุนให้เด็กญี่ปุ่น (แรดๆ) ขอเงินไปเท่ียวเล่น เราก็ไม่ค่อยเข้าใจ เดี๋ยวเธอกลับมาค่อยสัมภาษณ์ เธอก็เลยมีเงิน ก็เลยจะไปร่วมเดินทางกับอากิโตะ แต่ปล่อยอากิโตะประชุมไป เธอไปแรด เราก็ยังไม่ได้ถามเธอต่อว่า แล้วเรื่องสอบล่ะ แต่ปกติเวลาทำไอแอฟ ไม่มีใครใส่ใจเรื่องสอบอยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม อันนี้ก็แรดไปหน่อย ฮารูก็ตัดสินใจสแตต (ทันที) มาก ส่วนจุดหมายปลายทางไม่ใช่ New Caledonia อย่างเดียวนะ มีแนวโน้มว่าเป็นประเทศอื่นอีก แต่เธอยังไม่ได้วางแผน อาจจะให้ถึงที่หมายหลักก่อนแล้วค่อยว่ากัน ดีเนอะ เป็นคนญี่ปุ่น วีซ่าก็ไม่ต้องทำ จะไปไหนก็ไปได้ทันทีจากที่เล่า ก็คงเห็นว่า นศพ. ที่นี่โคตรจะว่างงาน และอย่างฮารูเป็นเพรสซิเดนท์ของไอแอฟญี่ปุ่น พอเวลาขอเลื่อนสอบไปประชุม อาจารย์ทั้งหลายก็พร้อมใจจัดเวลาพิเศษ เลคเชอร์ให้เธอโดยเฉพาะ ดูสิ เค้าสนับสนุนกันขนาดนี้ แล้วดูเราซิ ตอนทำต้องปกปิดไม่ให้อาจารย์รู้ หนีไปประชุมก็ได้แต่บอกว่าไปเที่ยวกับครอบครัว หรือไม่ก็หนีไปเลย ถ้าที่ซีรี่ อย่าหวังว่าจะได้เลื่อนสอบ ต้องลงทะเบียนประชุมไปก่อน ถ้าติดสอบพอดี ก็เสียเงินฟรี อาจารย์ให้การสนับสนุนม้ากมาก และอย่างที่บอก ว่าไม่ว่าจนยังไง เรายังไม่เห็นมีคนญี่ปุ่นคนไหน (ที่เรารู้จัก) ไม่ได้ไปเมืองนอกเลย เพราะเวลาทำวิจัย หรือออกชุมชน ถ้าอยากทำเมืองนอก ก็บอกโพรเฟสเซอร์ให้ติดต่อที่ให้ได้ ถ้าไปตามมหา'ลัย ก็ได้ที่ดังๆด้วย หรือถ้าออกชุมชน ก็อาจจะเป็นประเทศโลกที่สาม (ก่อนหน้านี้ฮารูก็เพิ่งไปอินเดียกับบังคลาเทศมา) ซึ่งก็คงมีเงินซัพพอร์ทด้วย ซึ่งเราว่าไปเมืองนอก นอกจากเรื่องแรด มันได้เปิดหูเปิดตามากๆ รัฐบาลน่าจะเอาเงินมาแจกนศพ.จนๆให้ไปดูงานบ้างนะ หรือมีอีกแบบ เวลาต้องไปสัมภาษณ์โพรเฟสเซอร์ที่ต่างๆ เพื่อเอามาลงหนังสือพิมพ์ของมหา'ลัย คณะก็ออกเงินให้ แล้วเราก็เลือกเองว่าจะไปสัมภาษณ์ที่ไหน บางคนแรดมาก ก็เลือกประเทศอย่างเปรู แต่ยังไงก็ต้องมาอยู่ชมรมแบบนี้ด้วย (เผอิญฮารูอยู่หลายชมรมมาก ยังจะมีชมรมว่ายน้ำอีก) เลยแบบว่าแอบอิจฉาจัง ที่เค้าสนับสนุนนศพ.ให้ทำนู่นทำนี่ เรื่องเงินไม่เท่าไหร่ แต่ที่เราประทับก็เรื่องที่อาจารย์มาช่วยกันติวนี่แหละ ย้ายประเทศดีมั้ย?? (แต่ภาษาญี่ปุ่นง่อย อยู่ไม่ได้)
Categories: me, japan,
ผู้จัดการ
ที่เขียนเรื่องรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ในบลอกที่แล้วไป ยังลืมเขียนไปว่า น่าจะให้ซ้อเจ็ดเปลี่ยนทาร์เจ๊ท (target) มาแฉเรื่องนี้เนอะ
ปะกิสว่า วันนี้เข้าไปดูซ้อเจ็ด (อัพทุกวันศุกร์ วันนี้วันศุกร์) ซ้อเจ็ดบอกว่าขอพักร้อนชั่วคราวฮ่ะ เพราะเจออำนาจมืด จบข่าว
ปล. ตอนนี้กำลังอ่านพันทิพและผู้จัดการอย่างสนุกสนาน ได้หลายมุมมองดี เราเองโนคอมเมนท์ เพราะโง่เรื่องพวกนี้ (แต่การบ้านเราเองยังเหลืออีกเพียบเลย กรี๊ดดด)
Categories: thailand
Autumn has come
ไม่ได้เขียนอะไรมานานแล้ว ที่เห็นๆนั่นบางอันเขียนเก็บไว้แล้วทยอยโพสท์ จะได้ไม่ดูหายหน้าหายตาจนเกินไป (คนเราต้องมีทริกกันบ้าง) ที่หายๆก็เพราะเรื่องแลบ เริ่มมีการมีงานทำ แต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือเรื่องภาษาญี่ปุ่น การบ้านโคตรเยอะ (เราก็ขอเค้าเองแหละ) และศัพท์ก็เยอะ จำก็ไม่ได้ง่ายเอาซะเลย หลักการซัพพอร์ทสุดขีดแบบคุมงก็เริ่มหายไป เริ่มต้องเพิ่งดิค (และพรสรร) เราเริ่มจากเลเวล A เมื่อปลายเดือน กค. ตอนนี้กำลังเริ่ม F แล้วนะ ก็ถือว่าเร็วมากๆแล้วเนี่ย (วันนี้เพิ่งสอบ ของ E ไป ผิดเพียบ เนื่องจากลำไยไม่อ่านหนังสือ) ต่อจาก F ก็จะกลายเป็น advance แล้ว เราก็เลยอยากอัดพวกเบสิคไว้ตั้งกะตอนนี้ เพราะต่อจากนี้ แลบเราจะหนักจริงๆแล้ว (หวังว่า) อากาศที่นี่เปลี่ยนอีกแล้ว ตั้งแต่วันที่ 1 กย. ก็รู้สึกได้เลย ว่าฟดูใบไม้ร่วงมาแล้ว จากปกติใส่เสื้อแขนสั้นได้ ตอนนี้ต้องเริ่มแขนยาว ย่ิ่งกลางคืนก็หนาวมาก ขนาดอยู่ในบ้านยังหนาว ถ้าถีบจักรยานนี่ มือเย็นเจี๊ยบเลย ท้องฟ้าก็หน้าตาเปลี่ยนไป (จากคุณครูบอกมา) เมฆจากเป็นก้อนๆ กลายเป็นเส้นๆแทน (เห็นแล้วนึกถึงสายไหม) นั่งตามสวนเพื่อไปอ่านหนังสือก็ไม่ได้แล้ว เพราะลมแรงและหนาว เลยแอบเศร้าว่าหน้าร้อนที่ไม่เคยพบเคยเจอแบบนี้กำลังหายไป เศร้าจริงๆนะ ปกติกลางวัน เราจะซื้ออะไรไปกินตามสวน ต่อไปนี้ก็จะค่อยๆทำไม่ได้แล้ว ประมาณปลายเดือนนี้ อุณหภูมิคงตำกว่า 10 C ได้แล้วมั้ง ถีบจักรยานประมาณ 6 โมง ก็เริ่มมืดๆแล้ว ต้นไม้ใบหญ้าที่เคยดูได้ ก็เริ่มมืดมองไม่เห็น ใบไม้ยังไม่ค่อยเปลี่ยนสี มีแค่เมเปิล ที่เปลี่ยนตัวเองล่วงหน้าไปแล้ว จนบางต้นเริ่มร่วงแล้วด้วย เห็นแล้วเศร้ามากกว่าสวย ช่วงนี้เรามีชีวิตในห้องสมุดเป็นส่วนใหญ่ พอแลบเสร็จปุ๊บ ก็ขอคุณครูไปนั่งห้องสมุด แบบว่านั่งจนดึกดื่นจริงๆ กินข้าวอะไรก็ในนั้น แต่ก็ต้องตบตีนิดหน่อย เพราะช่วงนี้สอบ คนเลยหนาแน่น แถมจองที่กันข้ามวันด้วย หลังจากไปป้วนเปี้ยนซักพัก เราก็เริ่มรู้เวลาว่าช่วงไหนคนจะเริ่มลุก แล้วก็ไปเสียบ แล้วก็จองท้ิงไว้มั่ง ห้องสมุดก็ปิดเที่ยงคืน แต่เราอยู่ไม่ถึงหรอก แต่ก็ดึกอยู่ เราชอบมากที่ห้องสมุดเค้าทำแอเรียสำหรับกินข้าวขึ้นมา มีตู้กดน้ำ มีหนังสือพิมพ์ให้อ่าน เห็นแล้วอย่างกะคาเฟ่ บางคนก็เอามาเป็นที่นั่งเมาท์ ก็ถ้าเริ่มหนาวแบบนั่งในสวนไม่ได้จริงๆ คงต้องมาอยู่ที่นี่เป็นการถาวร กลับมาวันนี้ อ่านข่าวเจอว่ารายการเมืองไทยรายสัปดาห์โดนปลด เราก็ไม่ได้ชอบรายการนี้หรอกนะ เราว่าวิจารณ์แบบยัดเยียดความคิดตัวเองมากเกินไป แต่ถ้าไม่ฟัง ก็รู้สึกว่าจะไม่รู้อะไรเลย เพราะสื่อที่มีให้รับรู้ ก็ต้องพูดถึงแต่รัฐบาลในทางดีทั้งนั้นแหละ จะหาแบบด่าๆก้ต้องตามเวบบอร์ดเท่านั้น เราก็เลยว่าดีในแง่ที่คนทั่วๆไปก็ได้รู้ เราก็ฟังๆไว้แบบเอาข้อมูล เพราะเราก็ไม่ได้มีอารมณ์มาอ่านหนังสือพิมพ์ (ออนไลน์) ขนาดนั้น ก็เลยแอบเซ็งๆ ว่ารายการแบบนี้ยังโดนปลด แถมเพิ่งมีข่าวมติชนโดนแกรมมี่ซื้อไปอีก ต่อไปนี้ประเทศไทยก็คงโดนมอมเมากันเละเทะล่ะนะ คงโดนยุยงให้ฟุ้งเฟ้อใช้เงินกัน คนไทยโดนสื่อยุยงง่ายจะตาย (แต่ที่อ่านตามเวบบอร์ด รู้สึกว่าส่วนใหญ่ก็ไม่นะ แต่ไม่รู้ว่าคนที่การศึกษาน้อย หรือวัยรุ่นไร้สติเนี่ย จะเป็นยังไงกัน) เราไม่รู้เรื่องระบบเศรษฐกิจหรอกนะ แต่ถ้าคนเรายังใช้เงินไปกับมือถือหรือของฟุ่มเฟือยทั้งหลายเยอะๆเนี่ย ไม่ดีแน่ๆ (เราใช้ป่าวหว่า) พอดีกว่า เป็นเรื่องไม่ใช่ฟีลด์เรา แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนจะอิกนอร์กันได้ จากปกติเราไม่เคยอ่านข่าวการเมืองไทยเลย เดี่ยวนี้เริ่มอ่านแล้วนะ ไม่งั้นจะโดนรัฐบาลและทักษิณมอมเมา กลับมาเรื่องที่ญี่ปุ่น เพิ่งเลือกตั้งผ่านไป แอบประทับใจนายกญี่ปุ่นและคนญี่ปุ่น ที่เค้าเลือกนายกโคอิซูมิ ด้วยนโยบายแปรรูปไปรษณีย์ (ไปรษณีย์ที่นี่ ไม่ต่างอะไรกับธนาคาร ซึ่งเป็นธนาคารเบสิคที่ทุกคนไปใช้บริการ เงินก็เยอะโคตรๆน่ะสิ) แปรรูปที่นี่ไม่แปรรูปจิ๊ดนึงแบบเมืองไทย ที่เค้าแปรเพื่อลดการคอรัปชั่น ขี้เกียจเล่ามาก เอาเป็นว่า ถ้าแปร คนในพรรคตัวเองคัดค้านมาก เพราะโอกาศคอรัปชั่นหมดไป แต่โคอิซูมิกลับยืนยันที่จะปฏิรูปให้ได้ (คุนิมิตสึน่าจะเอาไปเขียน) เป็นจุดยืนที่น่าประทับใจดีนะ จะว่าไปแล้ว เราไม่ได้ชอบโคอิซูมิเท่าไหร่ จากเรื่องที่ชอบไปไหว้ศาลเจ้าที่ฝังทหารญี่ปุ่นช่วงสงครามโลก ที่คนจีนเกาหลีคัดค้านกันเป็นเรื่องเป็นราว จริงๆแล้ว ทหารยุคนั้นทำอะไรไว้ก็ไม่ควรใส่ใจ แต่เราไม่ชอบที่ว่าไปเคารพคนแบบนั้นทำไม อาจจะสงสัยว่าแล้วเราไปใส่ใจอะไรด้วย เผอิญเรื่องทหารญี่ปุ่นทำอะไรกับคนจีนไว้ เราได้ยินมาโดยตรงอ่ะ และมันแย่มาก (ลองไปอ่าน หลั่งเลือดที่นานกิง ดูก็ได้ แค่บทสองบทก็เพียงพอ) แต่ยังไงก็ตาม ถ้าเมืองไทยมีนายกแบบนี้บ้างก็ดีนะ และวันนี้อยู่ดีๆ นึกถึงตอนอยู่บดินทร ที่อุ้มกับวาสนาเถียงกันจะเป็นจะตาย เรื่องประชาธิปัตย์หรือไทยรักไทย ตอนนั้นทักษิณลงสมัครนายกสมัยแรกมั้ง รู้สึกว่าเถียงกันแบบแทบจะทะเลาะกัน แอบคิดว่า ถ้าเป็นตอนนี้มาคุยเรื่องนี้ จะคุยกันว่ายังไง :)
Categories: me
Music & I: no. -1
มีอัลบั้มที่ตกชาร์ทเราเองไปแล้ว ซึ่งก่อนหน้าน้ีไม่นานออบเซสมากๆ และยากเขียนถึง เลยเริ่มที่ -1 ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นอัลบั้มที่ดังจะตายอยู่แล้ว ใครมารู้จักหรือไม่เคยได้ยินนี่ถือว่าบ้านสุดขีด (อาจจะเคยได้ยิน แต่ไม่รู้ว่าของใคร อย่างนั้นให้อภัย)
The Emancipation of Mimi ของมารายห์น่ะเอง โดยเฉพาะ We Belong Together และ Say Somethin ที่เราออบเซสมาก Shake it off เฉยๆอ่ะ เป็นอัลบั้มที่เพราะทั้งอัลบั้มสำหรับเราเลย และฟังง่ายด้วย (ฟังยาก เช่น Christina Aguilera อันที่เลิกใสซื่ออ่ะ รู้สึกว่าเพลงดี แต่ฟังกี่รอบๆก็ทนฟังไม่ได้นาน) คงไม่ต้องพูดอะไรมาก ปัจจุบันนี้ก็คาอยู่ในทอปเทนบินบอดตั้ง 2 เพลง Monkey Business ของ Black Eyed Peas มาร่าเริงทั้งอัลบั้มอีกละ ออบเซสกับ Don't Phunk With My Heart มาก และมากขึ้นหลังจากเห็นมิวสิค แรดดี แต่ที่ญี่ปุ่นรู้สึกว่า Don't Lie จะดังกว่า เพราะได้ยินตามข้างทางมากกว่า แต่ที่ฟังแล้วแอบติกจิตคือ เพลงภาษาตากาล็อค Bebot รู้กันมั้ยว่ามีคนนึงเป็นฟิลิปินโน คนที่ไม่ใช่นิโกรและหน้าเอเชียน่ะ เพลงนี้ก็เลยตากาล็อคไปเลย เคยได้ข่าวว่าถ้าแยกวง คนนี้จะไปทำอัลบั้มภาษาสเปนปนกับตากาล็อค เก๋มากฮ่ะLove Angel Music Baby ของ Gwen Stefani ซึ่งน่าจะเป็นอัลบั้มที่ดังนานอยู่ (จะมากขึ้น ถ้าอีมารายห์ไม่ออกมา) ซึ่งสองเพลงแรกที่ปล่อยออกมาไม่ค่อยดังเท่าไหร่ ทั้งๆที่เราว่าเปรี้ยวได้ใจดี คือ What You Waiting For และ Rich Girl มิวสิคก็มีอะไรไม่รู้ สีสันหลากหลายมาก มาดังจริงๆก็ Hollaback Girl ซึ่งไม่เห็นจะมีอะไรเลย ทำไมมันขึ้นบินบอดได้วะ คนเมกาชอบอะไรแบบนี้เหรอ ยิ่งเวอร์ชันที่โดนกบว.ดูดคำว่า fuck ออกไป ย่ิงเห่ยจะตาย แต่เพลงที่เราออบเซสมากสุด คือ Cool ซึ่งไม่ได้ดีสุด แต่ชอบอ่ะ มิวสิคก็งามดี อีเกวนก็งาม ภาพก็งาม และที่สำคัญ เอาคนญี่ปุ่นออกไปด้วย เพราะมิวสิคก่อนหน้านี่มีคนญี่ปุ่นมากมาย แสดงถึงความชอบญี่ปุ่นของเธอมาก อันแรกก็โออยู่ แต่โผล่มาทุกอันเริ่มเบื่อ น่าจะเอาไปรวมกันในเพลง Harujuku Girls ไปเลย ซึ่งเพลงนี้บ่งบอกมากๆว่าเธอประทับจิตพวกแต่งตัวแอ๊บๆของญี่ปุ่นขนาดไหน แต่มีบางเพลงฟังแล้วแอบตกใจ ว่านี่มาดอนน่าสมัย 80s รึป่าว สไตล์เพลงก็หลายหลายจริงๆในอัลบั้มเดียว
Categories: music
My Phone
BEFORE

AFTER
บลอกที่ 100 ไม่รู้จะเขียนอะไรเป็นพิเศษ เอามือถือมาอวดละกัน เป็นผลจากการไปเดิน Tokyo's Hands มา เลยได้ไร้สติเลย แต่ที่ห้อยๆสองตัวนั่นไม่เกี่ยวนะ ห้อยมานานละ ทำมาตั้งนานแล้วล่ะ แต่ไม่ได้เอารูปลงคอมซะที
Categories: me, japan
Calligraphy
ตอนแรกวันนี้คุณครูจะพาไปเที่ยวอีก แต่เมฆมาก เลยเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ ซึ่งเราก็แอบดีใจเล็กๆ เพราะตอนแรกเรามีอย่างอื่นให้ไปอยู่แล้ว พอโดนแคนเซิลก็เลยได้ไปที่นี่จะมีคลาสสอนภาษาญี่ปุ่นฟรีๆอยู่ เป็นครูคนญี่ปุ่นที่เคยสอนภาษาญี่ปุ่นให้ชาวต่างชาติ และมาเป็นโวลันเทียร์สอนให้ ส่วนใหญ่ก็เป็นคุณป้าอีกเหมือนเดิม ซึ่งสอนเฉพาะวันเสาร์ แต่ก็ไม่ได้สอนจริงจังมากมาย (ถ้าคาดหวังว่าเรียนแค่นี้แล้วจะพูดได้ ก็คงอีกสิบปีอ่ะ) และแค่ชั่วโมงครึ่งเอง พอดีตอนเราเจอโบรชัวร์เป็นช่วงปลายกรกฎา ซึ่งตอนสิงหาเค้าปิดหนีไปเที่ยวกันมั้ง เปิดอีกทีก็เดือนนี้ และอาทิตย์แรกก็เริ่มด้วย เขียนพู่กันจีน เราก็แบบว่าอยากเขียนมาตั้งนานแล้ว แถมฟรีอีก ก็เลยรีบแห่ไปไปถึง เจอชาวต่างชาติมากมาย เป็นฝรั่งสิ้น ประมาณ 15 คน คราวนี้เป็นประเทศโลกที่หนึ่ง ร้อยละ 70 จากเมกา ร้อยละ 25 จากแคนาดา และอีก 1 คนจากนิวซีแลนด์ และเหมือนรู้จักกันมาก่อนด้วย เพราะมาพร้อมกัน เค้าบอกว่า เพิ่งมารู้จักกันที่นี่ และก็เป็นเพื่อนเท่ียวด้วยกัน แต่ละคนก็เนทีฟสปีกเกอร์กันทั้งนั้น เราเองก็ไม่ได้พูดอังกฤษกับเนทีฟมานาน (ถึงเคยก็เคยแบบเข้าใจอยู่ครึ่งนึงมั้ง) เพราะอยู่นี่ต้องพูดกับคนญี่ปุ่นช้าๆ เดี๋ยวไม่เข้าใจกัน พอคุยกับเนทีฟพวกนี้ ต้องเร่งสปีดสุดขีด ฟังออกก็ไม่หมดเหมือนเดิม แต่ว่าเค้าก็ดีนะ มีชวนไปเที่ยวต่อด้วย (ไปโยนโบลล์) แต่ยังไม่มีอารมณ์อยากหาเพื่อนใหม่ เลยอ้างว่าต้องกลับบ้าน (เด็กดีมาก) แต่การบ้านภาษาญี่ปุ่นเราก็เยอะด้วยแหละ มีคู่นึงเป็นแฟนกันมาจากเมกา แบบว่าเอาอีกแล้ว ชอบอาหารไทยฮ่ะ ปกติอยู่บ้านก็ชอบทำอาหารไทยฮ่ะ พยายามหาอยู่ว่าที่ซัปโปโรนี่จะหาข้าวเหนียวได้ที่ไหน อยู่บ้าน (ที่เมกา) ก็ทำส้มตำไก่ย่างกินเอง ทำแจ่วเป็นด้วย (ชั้นยังทำไม่เป็นเลย) อีกคนพอได้ยิน ก็เข้ามาร่วมวง บอกว่าชอบมัสมั่นมากๆ เราเลยบอกว่าเราไม่ชอบ เพราะหวาน เธอก็บอกว่า แล้วแต่ที่ ถ้าเท็กซัสจะออกเค็ม ตายละ มีแวริเอชั่นตามรัฐ น่าภูมิใจมั้ยนี่ เลยแลกเบอร์กันไว้ เผื่อชวนไปทำอาหารไทย แล้วให้เราไปชิมความออริจิแนว ไม่ก็เราไปร่วมทำยังไม่ได้เริ่มเรื่อง calligraphy เลย การเขียนตัวหนังสือแบบนี้ ซึ่งถือว่าเป็นศิลปะอย่างนึง เค้าเรียกว่า calligraphy ภาษาญี่ปุ่นเรียก shodo (หนังสือกับถนน มารวมความหมายกันได้ไงอ่ะ) พอไปถึงเค้าก็แนะนำการเรียกอุปกรณ์เป็นภาษาญี่ปุ่น แต่จำไม่ได้หรอก ก็มีกระดาษ พู่กันใหญ่ พู่กันเล็ก (ไว้ลงชื่อ) ที่ทับกระดาษ ที่ฝนหมึก (แต่ถึงเวลาใช้หมึกแบบเหลว) ที่รองกระดาษ หลังจากนั้น ก็เร่ิมด้วยการลากเส้นตรง เส้นโค้งก่อน ต้องฝึกลากแล้วหยุด กับลากแล้วไม่หยุด ซึ่งจะทำให้หยุดแบบสวยก็ไม่ได้ง่ายซะเลย พวกนี้พอเขียนเสร็จปุ๊บ ก็ลงถังขยะ วิธีถือพู่กันก็ไม่ได้ง่ายด้วย ถึงรู้วิธีว่าต้องจับตรงๆ แต่พอเขียนจริงก็จับเอนเป็นปากกาทุกทีหลังจากนั้นก็เริ่มเขียนเป็นตัวหนังสือจริงๆ เราว่าปกติเราลายมือสวยนะ (จริงๆนะ จริงๆ (จริงอยู่คนเดียว)) แต่พอเขียนด้วยพู่กันแล้ว ไพร่มากๆ เพราะบางจังหวะต้องลงเส้นหนัก บางจังหวะต้องเบา อย่างกับภาษาอังกฤษ เวลาหยุดแล้วลากไปอีกทิศก็ยากเหมือนกัน ก็ฝึกอยู่หลายอันอยู่ มีคุณครูทั้งหลายมาคอยยืนบอก รู้สึกประทับใจมาก สอนกันฟรีๆ แต่อธิบายกันดีมากๆ แล้วก็ให้ผลาญกระดาษและหมึกกันเยอะมากๆ ออกมาก็ได้อย่างรูปที่โชว์ ซึ่งไม่ได้สวยเท่าไหร่อ่ะ แต่ดีสุดของเราแล้ว ของฝรั่งข้างๆยังจะสวยกว่า (แอบอิจฉา) แต่ก็เก็บๆมาเป็นที่ระลึก ฝรั่งทุกคนก็ชื่นชมกันว่าอยากหาที่เรียนอีก ก็สนุกดีจริงๆนะ เราอยากเขียนตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีใครมาสอน (อุปกรณ์มีนะขอบอก) เคยเห็นคอร์สของ CCC ที่เซนทรัล โคตรแพง แนะนำปวรว่าควรหาโอกาสลองเขียนดู เพราะเราว่าลายมือเธอก็สวยอยู่ (ถึงแม้จะเขียนลำดับผิดอยู่)
Categories: japan, thailand
Free Concert
วันนี้มีโอกาสได้ไปดูอะไรที่รู้สึกว่าญี่ปุ่นมากๆ พอดีที่เราเรียนคุมงและเคยพูดถึงน้องเด็กดาวน์ พอดีพ่อเค้าเอาบัตรคอนเสิร์ตมาให้เซนเซและก็ให้เราด้วย เราก็ฟังอะไรไม่รู้เรื่องเลย คอนเสิร์ตอะไรก็ไม่รู้ มีถึงกี่โมงก็ไม่รู้ โรงแรมอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่วันที่และเวลาเริ่มเท่านั้น เค้าบอกว่าเอาเพื่อนไปได้ เราก็เอาฮารูไป จากที่ฟังจับใจความมา ถ้าไปรอบกลางวันจะมีข้าวให้กินด้วย และก็กินไปฟังเพลงไป แค่ชั่วโมงเดียวเอง เลยคิดว่าฮารูน่าจะแวบพักกลางวันมาได้ ปะกิส กว่าเธอจะเลิกก็เที่ยงกว่า เราก็อาจี้ว่าจะไปทำอะไรกันละเนี่ย เพราะบ่ายโมงก็น่าจะเลิก พอให้ฮารูโทรไปพ่อของน้องดาวน์ (ซึ่งพูดอังกฤษไม่ได้เลย) เค้าก็บอกว่าเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว ก็ต้องไปสิ วันนี้ไต้ฝุ่นเข้าอีก ฝนตกหนักมาก เลยขึ้นแทกซี่กันไปเลย โรงแรมก็หรูทีเดียว คนไม่เยอะ ประมาณไม่ถึง 50 คน นั่งกันแบบโต๊ะจีน มีแต่คุณป้าทั้งนั้นเลย แต่งตัวกันดีๆด้วย บางคนก็มาในกิโมโนกันเลย พอให้ฮารูคุยกับพ่อน้องเด็กดาวน์ก็ได้ความว่า ตอนนี้ให้กินก่อน งานเริ่มจริงๆตอนบ่ายโมง อ้าว เราฟังอะไรมาเนี่ย แต่ฮารูก็อยู่ไม่ได้ เพราะต้องกลับไปเรียน จริงๆที่จะไม่กินด้วย จะแค่มาส่งเราเฉยๆ แต่พอมาถึงก็เลยต้องกินอยู่ดี อาหารก็แบบว่า เสียกได้ถึงราคาที่แพงมั่กๆ แต่เรากินได้น้อยมั่กๆ กะเอาว่าถ้าเจ๊ทที่เค้าให้มาซัก 5000 เยน (เกือบสองพันบาท) เราคงกินไปซัก 1000 เยน ตอนหลังกลับไปเล่าให้คุณครูฟังถึงหน้าตาอาหาร ก็บอกว่าเป็นแบบสไตล์เกียวโต เพราะชื่องานก็คือให้สัมผัสเกียวโต ก็จะเป็นอาหารชิ้นเล็กชิ้นน้อย ตกแต่งแรดๆ แรดจริงๆนะ แต่มีแต่อาหารทะเลที่ดูแพงๆ เช่น ซาชิมิ มีปลา กุ้ง หอย ซึ่งทนกินกุ้งไปด้วยความเสียดาย อีกอันนึงก็เป็น หอยมาทั้งฝาเลย ปกติเกลียดหอย แต่ยอมกินก็ได้วะ จุ่มซีอิ๊วและวาซาบิเยอะๆ และก็มีทาโกะ ปกติทาโกะยากิกินได้ แต่ทาโกะเฉยๆไม่กิน (ทาโกะ=ปลาหมึกยักษ์ ยากิ=ย่าง) ก็มันไม่มีอะไรปกปิด แต่ถ้าทาโกะยากิสั่งว่าไม่ใส่ทาโกะได้ ก็จะดีมากๆ เพราะจริงๆแล้วเราชอบแต่แป้ง มีของที่เหลือที่กินๆเข้าไป เพราะไม่รู้มันคืออะไร เนื่องจากแปรรูปไปมาก เช่นเอามาอยู่ในวุ้นซักอย่าง แล้วหั่นเป็นแว่น หรือเอาไปโปะกับทามาโกะยากิ (ไข่) แล้วหั่นเป็นแว่น หน้าตาก็จะเปลี่ยนไปทีเดียว ก็เลยกินได้ (อ่านเพิ่มเติม อาหารที่เรา ชอบ และ ไม่ชอบ) ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกนะที่ได้กินอาหารญี่ปุ่นแรดๆจริงๆ แต่ไม่ได้ประทับใจเลย บางอย่างก็หวานด้วย พอกินไม่ทันเสร็จ ก็เริ่มเล่นดนตรีแล้ว ฮารูว่าจะกลับเลยไม่ได้กลับ ดนตรีที่เล่นหน้าตาซะล้อซอซึงมาก มีสายให้ดีดๆอ่ะ เล่นกับขลุ่ย เพิ่งค้นพบวันนี้ล่ะ ว่าเสียงเครื่องดนตรีที่เราชอบนอกจากฮาร์พแล้ว ก็มีขลุ่ยนี่แหละ แต่ต้องแบบจีนๆนะ ก็ได้ยินมานานแล้ว แต่ไม่เคยแยกแยะว่ามันคือขลุ่ย (หาฟังได้ตามหนังจีนทั่วไป โดยเฉพาะหนังของจางอี้โหมว เช่น Hero กับ House of Flying Daggers (Lovers)) การแสดงก็เป็นแบบว่า เล่านิทานฮ่ะ แล้วจะฟังรู้เรื่องมั้ยน่ะ ก็เล่นดนตรีไปสลับกับเรานิทาน สลับกับร้อง เสียกได้ว่าเรื่องเศร้ามาก จากเสียงขลุ่ยที่โหยหวน แต่ข้าพเจ้าไม่รู้เรื่องอันใดเลย โชคดีที่แค่ครึ่งชั่วโมงก็จบข่าว หลังจากนั้นก็ให้ไปดูกิโมโน วางๆคล้ายเป็น fair หรือ exhibition ตอนนี้อ่านเรื่องเกอิชาอยู่ ซึ่งก็บรรยายกิโมโนกันอลังการ พอได้เห็นของจริงก็รู้สึกดีนะ งามดี เห็นแล้วอยากใส่มั่ง (เคยใส่ถ่ายรูปไว้นานมาแล้วด้วยนะ ขอบอก) ก็เพิ่งรู้ว่าเค้าขายกันผ้ากันเป็นชิ้นๆล่ะ แล้วทางบริษัทที่ขาย เค้าจะเย็บเป็นชุดให้ (ฮารูบอกมา) ซื้อสำเร็จก็ได้ แต่มันจะไม่พอดีตัวจริงๆ ผ้าจะเป็นแถบยาวๆ จนตองแรกนึกว่าเอามาเป็นโอบิพันเอว แต่ต้องซื้อเอามาต่อๆกันเป็ฯชุกตะหาก เราก็ไปหยิบผ้าชิ้นนึงขึ้นมาดู เห็นราคาแล้วกรี๊ด 250,000 เยน ก็เกือบแสนบาทได้ แล้วต้องซื้อมาต่อๆกันอีกนะ กรี๊ด แต่ค่าต่อๆกันนี่ ทางบริษัททำให้ฟรี ตอนหลังก็มารู้ว่าพ่อน้องเด็กดาวน์ทำบริษัทกิโมโน ซึ่งก็จัดคอนเสิร์ตนี้ขึ้นมา คงกะขายกิโมโนมั้ง ก็ดีฮ่ะ ไปกินฟรีแล้วได้ดูอะไรที่ไม่เคยว่าจะได้ดู
Categories: me, japan, food
Geisha
มีหนังสือมาให้พูดถึงอีกเล่ม Memoirs of the Geisha ชื่อภาษาไทยว่าไงไม่รู้ อ่านแล้วได้รู้เรื่องเกอิชามากขึ้นอีกเยอะเลย เราไม่มาเล่าเรื่องในหนังสือหรอก แต่มาเล่าเรื่องเกอิชาดีรกว่าก่อนหน้านี้ก็เคยคิดว่า เกอิชา ก็คือโสเภณีของญี่ปุ่นนั่นเอง แต่หลังจากนั้นก็ได้ยินมาใหม่ว่าไม่ใช่ และหลายคนจะเข้าใจผิด แต่หลังจากอ่านจบ หนังสือก็บอกว่าไม่ใช่ แต่สำหรับเรา ก็ดูเป็นโสเภณีชั้นสูงอยู่ดี ก็ไม่ถึงกับขนาดนั้น แต่ก็ดูเป็นอาชีพที่เอาไว้อ่อยผู้ชายจับผู้ชายกันจริงๆ จะเอาเรื่องศิลปะการแสดงมาอ้างก็ได้ แต่ว่าเรื่องอ่อยก็สำคัญสำหรับการประพฤติเป็นเกอิชา เรื่องที่อ่านเราเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งก็ไม่นานนี้เอง ประมาณยุค 30's เกอิชาที่เป็นตัวหลักโดนพ่อขายให้ตั้งแต่เด็กๆ (เหมือนโสเภณีเมืองไทยมั้ย) ซึ่งเธอก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย จนมาถึงเกียวโต จนถึง Gion นั่นแหละ (เป็นเขตที่มีเกอิชาอาศัยอยู่มาก เราเคยไปเดินผ่านมาด้วยนะ ตั้ง 15 นาที) ซึ่งก็จะถูกเลี้ยงดูโดยบ้านที่เรียกว่า โอคิยะ ซึ่งก็จะมีบ้านแบบนี้เต็มไปหมด คอยเอาเกอิชา (ในอนาคต) มาเลี้ยงดูแต่เด็ก ส่งเสียให้เรียนโรงเรียนเกอิชา และก็จิกใช้งานไปด้วย ถ้าเห็นว่าทำตัวไม่ดีพอ (เช่น หนีออกจากบ้าน) ก็จะลดขั้นให้กลายไปเป็นทาสรับใช้ในบ้านแทน แต่ก็ออกจากบ้านไม่ได้ โดนขายมาแล้วนี่ และถึงจะส่งเสียให้เรียนเกอิชา ก็ไม่ใช่ว่าส่งเสียกันฟรีๆ เกอิชาพวกนี้ก็จะมีหนี้สินไปเรื่อยๆ และต้องเกาะเค้ากินไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าจะหาเงินได้แล้วก็ตาม ซึ่งบ้านนี้ก็คอยคิดเปอร์เซนต์ด้วยอยู่ดี แต่จะหลุดพ้นได้ ถ้าไปจับผู้ชายรวยๆให้ส่งเสีย โดยการแต่งงานออกไป หรือแค่เลี้ยงไว้เฉยๆก็ได้ และจ่ายหนี้คืนให้ นั่นก็เป็นสาเหตุนึงที่ว่า เกอิชาต้องอ่อยต้องมารยา แต่นอกจากเพื่อจับผู้ชายรวยๆแล้ว เกอิชาก็ต้องการแขกเยอะๆเช่นกัน ถ้าไม่อ่อยให้ผู้ชายประทับใจ แล้วผู้ชายที่ไหนจะมาขอใช้บริการล่ะแต่เกอิชาก็ไม่ได้ขายตัวนะ ถ้าขายจะถือว่าเป็นเกอิชาชั้นต่ำมาก เกอิชาดีๆเค้าไม่ขายกัน นอกจากเธออยากจะนอนด้วยเอง (เกอิชาก็มีความรู้สึกนะ) โรงเรียนเกอิชาก็จะสอนพวกศิลปะการแสดง เช่น เล่นดนตรี ร้องเพลง เต้นแบบญี่ปุ่น ชงชา ซึ่งสำคัญมากในการทำมาหากินต่อไป และต้องฝึกให้เก่งมากๆด้วย เพราะอาชีพของเกอิชาคือการเอนเตอร์เทนแขก ซึ่งก็ต้องมีการแสดงพวกนี้แหละ หลังจากนั้นก็มีรินเหล้า ชวนคุยอะไรก็ว่าไป (ซึ่งคุยแต่เรื่องปัญญาอ่อน ก็ผู้ชายต้องการรีแลกซ์นี่) แต่การทำทุกๆอย่าง เน้นว่าแอฟเวอรี่จริงๆ จะต้องใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์ท่าทางมากๆ ว่าห้ามปล่อยท่าทางน่าเกลียดออกไป เพราะฉะนั้น ถึงแม้จะเรียนเล่นดนตรี แต่คุณครูจะเข้มงวดเรื่องท่าเล่นมากๆๆๆ และเวลาอยู่กับแขกก็ต้องอย่าลืมอ่อยเล็กน้อยด้วย เช่น เวลาเทน้ำชา ต้องแอบถกแขนเสื้อขึ้นมานิดนึง (อย่าให้ดูว่าจงใจ) และจะดีมากขึ้นถ้าให้เห็นท้องแขนเพราะขาวกว่า ผู้ชายก็จะใส่ใจเวลาเทชาให้เพราะเอาแต่จ้องแขน แต่อย่าทำอย่างนี้กับผู้หญิงเชียวนะ เพราะผู้หญิงจะโกรธมาก ประมาณอีนี่อวดว่าเด็กกว่าชั้นเหรอ เพราะผู้หญิงที่จะให้คนอื่นรินชาให้ก็ต้องแก่กว่า และก็มักจะเหี่ยว มีอีกอย่าง เวลาเกอิชาโบ๊ะหน้าขาวๆอ่ะ ต้องเว้นขอบๆที่ติดกับผมไว้ เพื่อเวลาผู้ชายดูใกล้ๆ จะเห็นผิวที่แท้จริง และจะเกิดอาการอยากเห็นหน้าจริงๆ มารยามั้ยล่ะ และถ้าอยากมารยาสุดขีด ก็ต้องทำตัวอ่อนแอ ดูเป็นเด็กๆ ช่วยตัวเองไม่ได้ นอกจากนี้ วงการเกอิชาก็ตบตีกันไม่ต่างกับวงการแฟชั่น มารยาสาไถยกันมากๆด้วย ใครสวยเด่นกว่าไม่ได้ ต้องปล่อยข่าวให้เสียหาย แต่อันนี้ไม่รู้เป็นเรื่องแต่งในหนังสือรึป่าวนะ แต่เราว่าของจริงก็ควรจะมี กิจวัตรประจำวันของเกอิชา ก็ตื่นมาโบ๊ะหน้า ทำผมทำอาทิตย์ละครั้ง (เพราะแพงและใช้เวลา เกอิชาต้องนอนหมอนที่รองเฉพาะคอเท่านั้น ไม่งั้นผมเจ๊ง) เพราะฉะนั้นก็แค่เลือกๆว่าเอาอะไรมาติดหัวดี และก็ใส่กิโมโน ซึ่งก็ต้องมีคนมาช่วยใส่โดยเฉพาะ เป็นอาชีพเลย เพื่อให้ใส่ออกมาแล้วงามไม่ใช่ใส่แบบคนทั่วๆไป งานสังสรรค์ส่วนใหญ่มักจะเริ่มกันตอนเย็น แต่กลางวันอาจจะมีเชิญให้ไปงานตัดริบบิ้น ดูซูโม่ หรืออะไรก็ได้ แอบรู้สึกว่าเอาเกอิชาไปเป็นตัวประกอบ และเป็นเพื่อนคุยอ่ะ แต่ในราคาแพงแสนแพงพอตอนเย็นก็จะต้องไปตาม teahouse ไม่รู้แปลว่าไงดี ก็คือเป็นร้านที่แขกจะมากันนั่นแหละ ซึ่งจะต้องบอกล่วงหน้าไว้ก่อนว่าอยากได้เกอิชาคนไหน ถ้าไม่บอก ก็สุ่มเอาแหละมั้ง แล้วบ้านน้ำชาพวกนี้ก็จะโทรไปโอคิยะ (บ้านเกอิชา) บอกว่าให้เกอิชามาได้แล้ว ซึ่งเกอิชาดังๆ ต้องไปตามบ้านน้ำชาคืนนึงประมาณ 10-20 ที่ บางที่ไป 10 นาทีออกยังได้เลย แค่นี้แขกก็พอใจแล้ว ก็ดังนี่ ถ้าไม่ดังก็ต้องอยู่เป็นชั่วโมง และคอยอ่อยเก็บเกี่ยวชื่อเสียงไป และการไปนั่งตามบ้านน้ำชานานเท่าไหร่ ก็ได้เงินเท่านั้นแหละ แต่จากที่เราอ่านๆมา แอบออกเฟมินิสท์นิดนึง รู้สึกว่าทำไมคนเราต้องทำอะไรเพื่อให้ผู้ชายประทับใจกันขนาดนั้นด้วย ถึงขนาดต้องสอนเป็นเรื่องเป็นราว มันก็ดีที่มันเป็นวัฒนธรรมที่น่าสนใจ แต่มันก็สะท้อนความคิดคนสมัยก่อนออกมาชัดมากๆ ว่าผู้ชายเป็นใหญ่จริงๆ และชีวิตผู้หญิงต้องดีเพนออนผู้ชายมากๆ ถึงต้องมารยาขนาดนั้น ซึ่งก็ไม่แปลกถ้าคนในยุคนี้จะไม่อยากเป็นเกอิชา นอกจากเป็นกะแดะแป๊บๆ แบบไปแต่งตัวถ่ายรูป จิบส์เรื่องนี้จะสร้างเป็นหนังด้วยนะ สร้างแล้วแหละมั้ง ไม่รู้ฉายเมื่อไหร่ ของสปีลเบิร์ก แต่เราไม่ประทับใจเท่าไหร่ ก็คนเล่นเป็นคนจีนหมดน่ะสิ (เพราะดังกว่า) คนญี่ปุ่นก็ไม่พอใจ คนจีนก็ไม่พอใจเพราะคิดว่าเป็นเรื่องโสเภณี แต่เราว่าควรเอาคนญี่ปุ่นเล่นอยู่ดี เพื่อความสมจริงกว่า และสปีลเบิร์กควรมั่นใจความดังบของตัวเองสิ เอานักแสดงไม่ดังก็ได้ นักแสดงก็ไม่ค่อยโอเท่าไหร่ อย่างกงลี่ บทที่เล่นต้องสวยมากๆ ถึงแม้จะเป็นตัวอิจฉา กงลี่ก็สวย แต่ไม่ได้สวยขนาดนั้น และสวยแบบเศร้าๆมากกว่าแบบร้ายๆ หรือหยางจื่อฉุน (มิเชล โหยว) เธอต้องอายุน้อยกว่ากงลี่ด้วย แต่เจ๊แก่จะตาย และก็ไม่สวยแบบโบราณซะหน่อย มีจางจื๋ออี่ (หรือจางซียี่ของคนไทย) ที่ดูโอเค หน่อย เพราะไม่ต้องสวยมากไง แต่ตาต้องสีเทา ซึ่งคงใช้คอนแทคเลนส์ช่วยได้ ยังไงก็อยากดูอยู่ดี ถึงแม้จะรู้ว่าไม่ดีเท่าหนังสือ ดูตัวอย่างหนังได้ ที่นี่ ภาพสวยทีเดียว แต่ถ้ามีโอกาสลองอ่านหนังสือกันนะ (ให้ยืมได้) อ่านไม่ยากเลยจริงๆ ง่ายกว่าฮาวล์ด้วย และเราว่าคนเขียนเขียนได้สนุกจริงๆ แต่มีแอบหลอกลวง จนโง่ไปเกือบครึ่งเล่ม ที่เล่ามานี่ ยังอ่านไม่จบนะ ถ้าอ่านจบแล้วคงมีอะไรมาเล่าอีก
Categories: book, movie,japan
3 Comments:
เราไม่เคยดู แต่เคยเห็นคนพูดถึงบ่อยๆ ดีดี้นี่พยายามมากเลยนะเนี่ย เราตอนแรกมาญี่ปุ่น ไม่เคยคิดจะดูละครญี่ปุ่นเลย เพราะดูไม่รู้เรื่อง พรสรรนี่ใจดีจริงๆแปลให้เยอะขนาดนี้ (แปลได้เน่าดี ชอบๆ ) ฮ่าๆ
ภาษาญี่ปุ่นเราก็ไม่ค่อยแข็งแรงมาก จะถามก็ถามเหอะ คำตอบถูกหรือผิดนี่อีกเรื่องนะจ๊ะ ฮ่าๆๆ
เอ
11:36 AM
ก็ตอนที่มันเริ่มฉาย เออยู่เมืองไทยนี่ ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดจะดู แต่โดนอินดิวซ์
ที่เราเรียนอยู่ สำหรับเอคงง่ายแหละ ตอบถูกอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กำลังเปลี่ยนเลเวล กำลังเริ่มอะไรเบสิคอยู่ ถ้าเริ่มให้อ่านบทความหรือนิทานอีกเมื่อไหร่ละก็ ตายแน่ๆ
1:08 PM
ดี ชมอีก ชอบ
เหลิง
อาทิตย์หน้าก็กลับแล้วล่ะ
อ้อ เดนชะ ตอนพิเศษตั้งอัดไว้แล้ว ไม่พลาด
3:51 PM
Post a Comment
<< Home