Tuesday, August 30, 2005

Japanese language

พยายามระงับตัวเองที่จะไม่บ่นมานาน แต่ในที่สุดก็ทนไม่ได้

ภาษาญี่ปุ่นที่เราเรียนอยู่ตอนนี้ ทำเราปวดหัวกับชีวิตมาก เรื่องออกเสียง ไม่ยาก ถึงออกไม่เหมือน แต่ก็เข้าใจได้ ไม่ใช่ภาษาไทยที่ออกเสียงโคตรจะยาก จะว่าไปแล้ว น่าสงสารคนที่เนทีฟภาษาญี่ปุ่นอยู่นะ เพราะออกได้แค่ อะ อิ อุ เอะ โอะ พอจะไปออกมากกว่านั้น ก็กลายเป็นเรื่องยากไปเลย (ตอนนี้สอนคุณครูออกเสียง เ-ือ อยู่ ยากมากๆ) เรื่องแกรมมาร์ของญี่ปุ่นก็ไม่ต้องพูดถึง เดี๋ยวเอาไว้บ่นท้ายสุด พวกตัวฮิรากานะ คาตากานะ (พวกตัวที่มันเส้นน้อยๆ ดูน่ารักๆน่ะ) ก็เสบยแล้ว เขียนคล่องอยู่ ถึงแม้ว่าลายมือจะไพร่ ส่วนตัวคันจิหรือก็ตัวภาษาจีนน่ะเอง เราก็พอรู้มาบ้าง ลำดับการเขียนก็พอเป็น เพราะพ่อสอนมา เราก็ค่อนข้างเซ้วนิดหน่อย เพียงแต่ตัวยากมากๆ ก็เดาวิธีเขียนไม่ออกเหมือนกัน แต่ๆๆๆๆ ตัวที่เส้นไม่มากนี่แหละ ทำเราเสียเซ้วไปเรยยย ก็เราว่าเราลำดับถูกแล้วนะ ทำไมที่ญี่ปุ่นสอนอีกอย่างล่ะ เราก็เลยคิดเอาเองว่าพ่อสอนผิด แล้วก็ลบเมมโมรี่ที่มีอยู่ พร้อมกับใส่ของใหม่ที่คิดว่าถูกเข้าไป จนวันนี้ รู้สึกว่ามันหลายตัวเกินไปแล้วนะ เราเลยเปิดเวบภาษาจีน เพื่อดูลำดับการเขียนแบบจีน แล้วก็กรี๊ดดดด พ่อสอนถูกแล้ว ทำไมมันต้องลำดับไม่เหมือนกันด้วย ก็รับมาจากจีน ทำไมไม่ตามจีนวะ มันก็มีแค่ไม่กี่ตัวอ่ะนะ แต่มันก็เป้นตัวเบสิคที่จะเอาไปใช้รวมกันตัวอื่น เครียด แต่เราว่าเราตามแบบจีนดีกว่า เพราะชินไปแล้ว

สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องตัวอักษรจีนเลย พวกลำดับการเขียนมีความสำคัญเพราะ สมัยก่อนเวลาเขียนด้วยพู่กัน ถ้าไม่เป็นลำดับมันจะไม่งาม และตัวหนังสือเวลาเขียนจะไม่บาลานซ์กันด้วย และถึงจะเขียนด้วยปากกา สำหรับประสบการณ์เราเอง ถ้าตามลำดับแล้วมันจะงามขึ้นจริงๆ แล้วตกลงลำดับของประเทศไหนถูกเนี่ย แต่จีนมันออริจิแนวนี่ เรื่องแค่นี้แหละ ที่ทำให้เราอยากบ่นจริงๆขึ้นมา

ส่วนเรื่องแกรมมาร์นี่ก็ไม่ต้องพูดถึง ทำเอาเราเกลียดภาษาญี่ปุ่นมานานแล้ว มันจะเป็นภาษาเหมือนชาวบ้านเค้าได้มั้ยเนี่ย มีคนบอกว่าภาษาญี่ปุ่นรากเหง้ามาจากภาษาเดียวกับภาษาทมิฬ ไม่รู้จิงป่าว เดินทางกันไกลมากเลยนะน่ะ แต่นั่นก็เพราะ ภาษาญี่ปุ่น เอาภาคแสดงไว้ท้ายประโยคน่ะสิ เช่น ฉัน ให้แม่ จดหมาย เขียน เป็นภาษาปกติเหรอเนี่ย แต่อันนี้ก็ชินแล้ว จึงไม่ได้บ่นตั้งแต่แรก แต่ที่เพิ่งเจอหนักๆเข้าไป ก็เรื่อง tense น่ะสิ เราว่ามันยิ่งกว่าภาษาอังกฤษอีกนะ (หรือไม่ก็เราชินกับภาษาอังกฤษไปแล้วก็ไม่รู้) มันไม่ใช่แค่เวิร์บ แต่คำนามและคำคุณศัพท์ก็ด้วย และถ้ารูปปฏิเสธก็อีกอย่าง และไม่่ใช่แค่เปลี่ยนรูปบ้านๆแบบเติม ed แต่มันเปลี่ยนสิ้นเลย จนไม่สามารถเข้าใจได้ง่ายๆว่ามันเป็นเวิร์บตัวเดียวกัน (ภาษาอังกฤษก็เปลี่ยนรูป แต่มันไม่กี่ตัว และถึงเปลี่ยน ก็เดาได้ง่ายกว่าอยู่ดีนะ) เพราะฉะนั้น ด้วยความรู้ภาษาญี่ปุ่นของเราตอนนี้ เราควรจะแอบฟังคุยกันรู้เรื่องได้แล้ว เพราะตอนเราเรียนภาษาจีน เราว่าเรารู้น้อยกว่านี้อีก แต่แอบฟังคนนินทากันได้ แต่ปัจจุบันนี้ ยังฟังภาษาญี่ปุ่นอะไรไม่ออกเลย เพราะเปลี่ยนรูปกันแอดวานซ์อย่างนี้แหละ แล้วเรานึกตามไม่ทัน และยัีงไม่พอ เวิร์บที่เรียนมาก็ยังใช้การไม่ค่อยได้อีก เนื่องจากมันซิมเกินไป มีขั้นเอาเวิร์บหลายตัวมารวมกันอีก แล้วชั้นจะรู้มั้ยเนี่ย เพราะพอรวม ตัวหน้าจะต้องเปลี่ยนรูปอีก จะเปลี่ยนอะไรกันนักหนาเนี่ย และก็ยังไม่พอ ยังจะมีแบบสุภาพไม่สุภาพอีก ภาษาไทยแค่เติมคะ ครับ ก็จบข่าว แต่นี่มีอะไรมากมายก็ไม่รู้ บางทีพูดในบ้าน เค้าก็แก้ของเรา เพราะดันไปพูดสุภาพกับเค้า แต่พอเค้าพูดแบบไม่สุภาพผสมแอดวานซ์มา เราก็ฟังไม่ออกอีก จบข่าว เลิกเรียนดีมั้ยเนี่ย ภาษาอังกิดก็โง่ไปแล้วด้วย เวลาคุยกับคุณครูหรือฮารูก็นึกศัพท์ภาษาอังกิดไม่ค่อยออกแล้ว เขียนเมลล์ก็มีแต่ศัพท์บ้านๆ ภาษาอังกฤษจริงๆก็ยากแหละ แต่พวกเราโดนบังคับเรียนแต่เด็ก เลยชินกว่า น่าสงสารคนญี่ปุ่นมากกว่าด้วย ที่ภาษาไม่ค่อยเหมือนใคร พอมาเรียนภาษาคนอื่น ก็น่าจะยากอยู่ และภาษาอังกฤษได้เริ่มเรียนกันตอนม.1 ก็สมควรโง่อยู่

อย่างไรก็ตาม รู้สึกดีที่ไม่ต้องมาเริ่มเรียนภาษาไทย (แต่ถ้าเราเป็นคนต่างชาติ ยังไงๆก็คงไม่เรียนภาษาไทย) เพราะรู้สึกว่ายากไม่ต่างอะไรกัน กะแค่การบอกอะไรซะอย่าง ก็มีคำมาแต่งแต้มมากมายเช่นกัน เช่น ไม่กินข้าวกันหรือ ลองเอามาคิดตามแกรมมาร์ดูสิ ประหลาดออก และถ้าให้แปลคำว่า กัน นี่ ยากนะ คำว่า หรือ ด้วย หรือพูดว่า ดูทีวีไป อ่านหนังสือไป คำว่า ไป จะใส่มาทำไมเหรอ หรืออีกตัวอย่าง เข้าใจมั้ยล่ะ คำว่า มั้ย (ไหม) กับ ล่ะ นี่ก็ยากนะ ที่คิดๆได้ เพราะสอนภาษาไทยคุณครูอ่ะ แล้วเหนื่อยกับการแปลพวกคำไร้สาระแบบนี้มาก แล้วยังจะมี นะ เนอะ เหมือนภาษาญี่ปุ่นเลย และยิ่งภาษาพูด เราว่ายิ่งน่าปวดหัวกว่า ยังไม่นับเรื่องตัวอักษรและการออกเสียงอีกนะ

Categories: ,

2 Comments:

Anonymous Anonymous said...

But now you can speak/ read for 4 languages lew na! So cool! Wanna do that bang jung.

Oom

3:08 PM

 
Blogger DeeDee said...

ภาษาจีนไม่นับ เพราะยังง่อยมาก (ถ้านับจริง มีตั้ง 2 จีนนะ) ภาษาญี่ปุ่นก็คงอีกนานกว่าจะนับได้ T-T

8:34 PM

 

Post a Comment

<< Home

Monday, August 29, 2005

เลวและตอแหล

วารุโมโนะ (เลว)

อุโซะจึคิ (ตอแหล)

วารุอินเลิฟ

วารุบอกว่า ไม่

วารุบอกว่า โอ

วารุฝันร้าย

วารุฝันเฟื่อง

วารุสาปแช่ง

วารุกรน

วารุร้อนโคตร

วารุบ้า

วารุอวยพร

อุโซะไม่ง่วง...จริงๆ

วารุและอุโซะกับคริสมาสต์

(อินทุอรบอกว่าชอบ เราก็จัดให้)
Categories:

1 Comments:

Blogger DeeDee said...

อ้าว ลอกอินผิดตัว

12:05 PM

 

Post a Comment

<< Home

Friday, August 26, 2005

aranzi aronzo

English version please go to Equipian

ชื่อข้างบนนั่นเป็นชื่อบริษัท ที่มาแนว Sanrio แต่ตัวการ์ตูนไม่ใสซื่ออย่าง Sanrio หรอกนะ เราว่าเราเคยเห็นมานานแล้วอีกเช่นกัน ในเวบซักเวบ แต่ตอนนั้นไม่สามารถไปดูหรือซื้อได้เพราะอยู่เมืองไทย และก็ลืมไปแล้ว เผอิญเมื่อวันก่อนไปเดินลอฟท์ แล้วเจอ ซึ่งเห็นแล้วน่ารักมากๆๆๆ เลยเมมชื่อมา แล้วมาหาในเนทดู เห็นแล้วก็กรี๊ดๆๆ เพราะจะมีสินค้าแอฟเวอรี่ เวบก็น่ารัก ตัวการ์ตูนก็น่ารัก คอนเซปท์ของบริษัทนี้คือ "น่ารัก แปลก เก๋ งี่เง่า น่ากลัว โง่ และสะดวก อารันซี่ อารอนโซ่" (แปลให้เลยนะ) ตัวที่เอามาให้ดูเขียวๆข้างล่างนั่น คือตัวกัปปะ เป็นตัวที่เราชอบสุดเลย น่ารักมั้ย หน้าตาโคตรจะกวนตีนและหน้าโง่ๆได้ใจมาก มีตัวจิ้งเหลน ตัวปลา ตัวมาร ตัวบ้าตัวบออีกมากมาย ดูแคตาลอกในเวบไปก็ได้แต่กร๊ดๆอยากได้อยู่คนเดียว (เราเลิกบ้าซานริโอมาเป็นชาติแล้วนะ และเลิกใส่ใจผลิตภัณฑ์ตัวการ์ตูนมานานแล้วด้วย) มันน่ารักจริงๆนี่เนอะ จริงๆมีตัวที่เป็นผู้เป็นคนกับเค้าบ้าง อย่างกระต่ายน้อย แต่เราไม่ได้ใส่ใจ จำได้แต่ตัวประหลาดๆ

หลังจากเสิร์ชหาร้านที่ซัปโปโรได้ว่าอยู่ไหน วันนี้ก็เลยไปดูมาอีกรอบ และก็ได้ผลิตภัณฑ์ตัวกัปปะนี่มาเล็กน้อย มีบางเวบบอกว่า สินค้าของ aranzi aronzo น่าจะมาแทนซานริโอได้เลยนะ ได้จริงก็ดี น่ารักกว่าเห็นๆ (แอ๊บกว่าเห็นๆตะหาก) และถ้าเคยเห็นตัวมาสกอตของงานเอ๊กซ์โป 2005 ที่จัดที่ Aichi ที่ญี่ปุ่นน่ะ ที่เป็นตัีวเขียวๆ คุณปู่กับคุณหลานสองตัว ก็มาจากบริษัทนี้ออกแบบอีกเช่นกัน และยังได้ออกแบบมาสกอตของสนามบินนานาชาติแห่งที่สามของญี่ปุ่นที่นาโงย่าด้วย สงสัยคนจะชอบในความแอ๊บกัน ตอนนี้มีร้านที่ญี่ปุ่น ฮ่องกง และเนเธอร์แลนด์ แต่ก็ซื้อออนไลน์ได้ ราคาของก็อยู่ในราคาที่พอรับได้ ก็แพงเกินกว่าปกติหน่อย เพราะมันมีค่าดีไซน์ด้วยนี่ แต่สำหรับบางอย่างก็แพงเกิน เข้าไปดูในเวบกันสิ เผื่อจะเกิดกิเลสอยากได้ แต่ไม่รับฝากซื้อฮ่ะ ของตัวเองยังไม่กล้าซื้อมากเลย เพราะขนไม่ไหว

Categories: , ,

4 Comments:

Anonymous Anonymous said...

แอ๊บ จิงๆ

1:16 AM

 
Blogger DeeDee said...

แอ๊บไร น่ารักออกจะตาย

ตัวตากผ้า (ไม่ได้ตากแดด ตากผ้าไม่เจำเป็นต้องมีแดด) เป็นตัวมาก มั้ง เดาเอาเอง มีตัวชอบโกหกด้วย ราคาพวกนี้ก็แพงอยู่นะ จะว่าไปแล้ว ดูเวบมันก็จะรู้เองว่าาแพงจะตาย แต่ซื้อด้วยเรทเงินเยนก็จะรู้สึกดีขึ้น ถ้าเราไปเจอในลอฟท์เมืองไทย ให้ตายยังไงก็ไม่ซื้อหรอก

งงที่อินทุอรถามนิดหน่อยเรื่องที่แปล เดาว่าหมายถึงอันนี้นะ cute, strange, cool, silly, a little bit horrible, stupid and comfortable ARANZI ARONZO

แล้วตุ๊กตาวูดูอะไรไม่รู้จัก ถ่ายรูปมาให้ดูบ้างสิ

10:04 AM

 
Anonymous Anonymous said...

เด่วนี้ใช้วูดูกันเกลื่อนเมืองเลย มีวูดูเวอร์ชั่น Harry Potter ด้วย ว่างๆจะถ่ายมาให้ดู

6:13 PM

 
Anonymous Anonymous said...

dd
เราก็มีตุ๊กตาวูดูนะ ไว้เจอแล้วจะซื้อมาให้ แอ๊บมากๆ แกต้องชอบแหง

9:07 PM

 

Post a Comment

<< Home

Wednesday, August 24, 2005

กัปปะ

กัปปะยืดตัว

กัปปะเซ็กซี่

กัปปะยอมแพ้

กัปปะมีผ้าพันคอด้วยนะ

กัปปะในครัว

กัปปะบลู (เศร้า)

กัปปะหนาว

กัปปะกับแตงกวา

กัปปะไปออนเซน

กัปปะเหนื่อย

กัปปะติดกำแพง

กัปปะไปทะเล

กัปปะมากมาย

กัปปะน้อย

กัปปะงีบละ

3 Comments:

Anonymous Anonymous said...

...เออ ปัญญาอ่อนดี...

6:09 PM

 
Anonymous Anonymous said...

narakkkkk a'

Oom

3:10 PM

 
Anonymous Anonymous said...

อยากได้มั้ยๆ

4:21 PM

 

Post a Comment

<< Home

Eyelash (Th/En)



English version please go to Equipian

เราเคยได้ยินว่ามีโลชันที่ทำให้ขนตายาวขึ้นมานานอยู่ จากในห้องพันทิพน่ะแหละ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ และไม่เชื่อด้วยว่ามันจะยาวจริง ก็อย่างพวกไวเทนเนอร์ทั้งหลายทำให้ (วาสนา) ขาวขึ้นมั้ยล่ะ หรือพวกลบริ้วรอยก็รบไม่ได้เท่าไหร่หรอก ได้แค่รอยตื้นๆ แต่พอดีมาเจอที่ญี่ปุ่นนี่ และราคาก็พอรับได้ เลยซื้อมาเล่นดีกว่า หน้าตาเหมือนมาสคาร่า แต่สารข้างในไม่มีสี เป็นเหมือนโลชั่นทั่วไป

ขนตาเราเองก็น่าจะเดาได้ ว่าสั้นโคตรๆ ยิ่งขนตาล่างแทบมองไม่เห็น เราก็ไม่คาดหวังว่ามันจะทำให้ขนตาเรายาวขึ้นอย่างซิก (significant) และเราก็ปกติไม่ได้แต่งตาอะไรด้วย แต่หลังจากปัดไปแค่สองวัน ขนตาบน ไม่ยาวขึ้นเท่าไหร่ แต่หนาขึ้น ขนตาล่างที่ไม่เคยมี กลับมี ปาฏิหารย์มีจริงมาก เลยทาต่อไปอีกอาทิตย์นึง ขนตาล่างก็ยาวขึ้นเรื่อยๆจนน่าตกใจ แต่พอดูตามแมกกาซีนแล้ว ปกติเค้าก็ขนตาล่างยาวๆกันนี่ แต่ก็เลิกทาขนตาล่างดีกว่า เดี๋ยวมันจะยาวกว่าขนตาบน แล้วจะดูไม่เป็นคน ปัจจุบันนี้ขนตาบนก็ยาวขึ้นเล็กน้อย (ก็รู้สึกได้เลยอ่ะ) และหนาขึ้น ซึ่งแต่ก่อนถ้าทามาสคาร่า ก็จะได้เท่านี้แหละ ก็ว่าจะทาไปเรื่อยๆจนกว่าจะหมด แต่ก็คงไม่เล่นต่อแล้วล่ะ ใครสนใจอยากเล่น ไม่ต้องมาฝากซื้อ เมืองไทยก็มี แต่ยี่ห้อไม่เหมือนกัน ลองไปหาๆเอาซักยี่ห้อแหละ ขนาดเราเลือกถูกสุดมันยังเห็นผลเลย

Categories: , ,

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

Monday, August 22, 2005

Howl's Moving Castle




เรื่องนี้น่าจะเป็นที่รู้จักของหลายคนจากการที่เป็นหนังอะนิเมช่ง โดย Hayao Miyazaki หรือ Studio Ghibli ที่ทำเรื่องดังๆอย่าง Spirited Away การ์ตูนญี่ปุ่นที่ได้ออสการ์เอาชนะหนังค่าย พิกซาร์ อย่าง Ice Age ได้เฉยเลย เราก็ติดตามมาหลายเรื่องแล้ว เรื่องนี้ฉายที่ญี่ปุ่น ประมาณปลายปีที่แล้ว แต่เราก็ไม่มีปัญญาดู เนื่องจากจัวหนังแพงโหด และคงดูไม่รู้เรื่อง กะว่ารอมาหางของปอมเมืองไทย (ก็ของจริงก็ไม่มีนี่) แต่ก็ยังไม่มี เผอิญวันก่อน ไปเจอเรื่องนี้ในสภาพหนังสือ และราคาเมื่อเทียบกับข้าวห่อไข่ที่เรากินแล้ว ยังจะถูกกว่า เลยซื้ออย่างไม่ต้องคิดอะไร เรื่องนี้แต่งโดย Diana Wynne Jones ซึ่งก็เขียนหนังสือเด็กมาหลายเรื่องแต่ไม่เคนอ่านซักเรื่อง

ก็ถือว่าอ่านง่ายทีเดียวนะ วันเดียวก็จบได้ (แต่เราลำไย) ก็สนุกดีทีเดียว เรื่องราวก็เกี่ยวกับ โซฟี เด็กบ้านๆ ชีวิตธรรมดาๆ ที่บังเอิญมีเหตุต้องให้ร่อนเร่ออกจากบ้าน เพราะโดนแม่มดแก่ๆสาบให้กลายเป็นอายุ 90 และโดยบังเอิญก็ไปเจอปราสาทวิ่งได้ของพ่อมด Howl ซึ่งร่ำลือกกันว่าชอบจับเด็กผู้หญิงมากิน แต่โซฟีแก่ไปแล้ว เลยไม่กลัว และก็หวังว่า Howl อาจจะช่วยอะไรได้ แต่ปะกิสว่า Howl เป็นแค่ผู้ชายอายุ 20 กว่าๆ (ซึ่งหน้าตาดีและดึงดูดผู้หญิงมากๆ) ซึ่งในปราสาทวิ่งได้เนี่ย ก็มี Calcifer เป็นปิศาจไฟ ซึ่งต้องอยู่ในปล่องไฟเท่านั้น และคอยทำหน้าที่ทำให้ปราสาทมันวิ่งได้ ที่ต้องวิ่งก็เพื่อกันไม่ให้คนเข้ามายุ่ง ประตูของปราสาทก็เปิดไปสู่ที่แต่ละที่ไม่เหมือนกันเลย เพราะฉะนั้น ไม่ว่าปราสาทจะวิ่งไปไหน ประตูก็จะเปิดไปที่ที่เซทไว้แล้วอยู่ดี เจ๋งมั้ยล่ะ และโซฟีก็มาเกาะเค้าอยู่แบบหน้าด้านๆนี่แหละ โดยที่หวังว่าจะหาทางคลายคำสาปของแม่มดได้ โดยไม่ได้บอก Howl เพราะ Howl เองก็ไม่ใช่คนดีที่จะมารับฟังคำขอร้องอะไรด้วย และ Howl ก็ดูไม่ออกด้วยแหละว่าโซฟีโดนคำสาป แต่กลับเป็น Calcifer ที่ดูออก โซฟีก็เลยต่อรองว่า ถ้าหาวิธีให้ Calcifer หลุดออกจากปล่องไฟได้ Calcifer ต้องทำให้เธอกลับเป็นเด็กแบบเดิม แล้วหลังจากนั้นก็มีอะไรวุ่นวายตามมาอีกมากมาย ซึ่งก็มีแต่เรื่องตื่นเต้นและน่ารักไปพร้อมๆกัน พออ่านจบ เราก็แบบ นั่งยิ้มอยู่คนเดียวในสตาร์บัคส์ (แอ๊บอีกแล้ว) ไม่เล่าต่อหรอกนะ แต่ไปอ่านใน วิกี ได้ เล่าให้จบเลยอ่ะ มีบางช่วงแอบให้ฟีวทศกัณฐ์เล็กน้อย แต่ต้องอ่านจากหนังสือเอง


แต่ในหนังทำออกมาไม่เหมือนกันล่ะ ยังไม่ได้ดูหรอก แต่ วิกี บอกมา แต่คนทำหนังเค้าก็เอาไปให้คนเขียนดูอย่างดีก่อนฉายด้วย ก็เลยคิดว่าน่าจะโอเหมือนกันนะในแง่หนัง เนืื้อเรื่องจะเน้นไปว่าโซฟีทำให้ Howl ชีวิตเปลี่ยนไป และก็มีตัวละครอะไรโผล่มาด้วย ตัว Calcifer ก็น่ารักเกินกว่าในหนังสืออีก เมื่อวันก่อนก็พยายามจะโหลดหนังมาดู แต่ก็หลุดไปซะก่อน เดี๋ยวว่าจะลองใหม่ ลองเข้าไปดูตัวอย่างหนังกันได้ เผื่อกระตุ้นความอยาก เพลงประกอบเราก็ชอบเหมือนกันนะเนี่ย เมืองไทยรู้สึกจะยังไม่เข้า และคงไม่เข้าอยู่ดี เพราะหนังค่ายนี้กี่เรื่องๆ ต้องไปหาของเถื่อนดูสิ้น DVD ก็ยังไม่ออกเลย เช่าดูก็ไม่ได้ ตอนนี้ถ้าอยากจัด ก็ต้องโหลดเท่านั้น ดูอย่างหนัง ที่นี่

Categories: ,

1 Comments:

Blogger พรสรร/ポンサン/Pornsan/펀산 said...

มีเมโลดีเพลงประกอบในมือถือด้วยแหล่ะ

7:04 PM

 

Post a Comment

<< Home

Sunday, August 21, 2005

Hanabi




เมื่อวาน ออกนอกซัปโปโรอีกแล้ว คราวนี้ไปกับโฮสท์ สัญยากับเค้าไว้ตั้งกะก่อนย้ายออกแล้ว ว่าจะไปด้วยกัน เราก็ไม่รู้รายละเอียดมากว่าไปทำอะไร เพราะสื่อสารกันงงๆ แถมยังจำผิดวันอีก ตอนแรกก็นึกว่าไปฟูราโน (ที่เคยไปดูลาเวนเดอร์) และไปทั้งวัน แต่จริงๆแล้ว ไป Sobetsu ซึ่งคนละทิศเลย และกว่ารถบัสจะออกจากซัปโปโรก็บ่ายสอง จุดประสงค์ที่ไปก็คือ ไปดูดอกไม้ไฟ (ที่ญี่ปุ่นเรียกว่า hanabi แปลตรงตัวเด๊ะๆว่า hana = ดอกไม้ bi = ไฟ ถ้า hanami = ดูดอกไม้ (ดิวซ์เคยแอบด่าอีแนทว่าฮานามิ ต้องอธิบายกันอยู่นานถึงจะเข้าใจว่า ต้องการบอกว่า อีแนทดูดอก))

ทริปนี้เป็นทัวร์ถือธงเหลือง มีคุณลุงคุณป้าเต็มไปหมด ก็นั่งบัสลำไยไปเรื่อยๆ แล้วก็แวะปั๊มกันตลอดทาง (จริงๆที่นี่ไม่ได้แวะปั๊มหรอก เค้าเรียกว่า เซบิส เอเรีย Service Area ซึ่งมีห้องน้ำ ร้านขายของที่ระลึก ร้านอาหาร) ที่ๆจะไป เคยมีภูเขาไฟระเบิดมาก่อน ซึ่งระเบิดอยู่นานถึงสองปี (ฟังจากโฮสท์ได้มาว่าอย่างนี้ อาจจะมั่ว) หลังจากนั้นก็เลยมีการฉลองเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์นั้น โดยมีจุดดอกไม้ไฟที่ภูเขานี้ เรียกว่า Showa Shinzan ภูเขาใหม่ในปีโชวะ

กว่าจะถึงจริงๆก็ห้าโมงเย็น สรุปนั่งบนรถกันเกือบ 4 ชม. (เราขึ้นรถตั้งกะบ่ายครึ่ง) พอไปถึง ก้ต้องไปจับจองที่นั่งดูดอกไม้ไฟ ก่อนมาญี่ปุ่น เคยอ่านในการ์ตูน เวลาไปงานวัด เดินๆอยู่ก็มีพลุดอกไม้ไฟให้ตื่นตาตื่นใจ แต่พอมาถึงจริง เราต้องไปจับจองที่นั่งกันก่อนเริ่มต่างหาก (เคยมาแล้วตอนดูที่ซัปโปโรก็อย่างงี้) ถึงตอนห้าโมง แต่มีดอกไม้ไฟตอนสองทุ่ม แล้วจะรีบให้มาทำไมเนี่ย!!!! ก็มีร้านขายของที่ระลึก ร้านขายหมูย่าง (ยากิโตริ) ทาโกะยากิ ยากิโซบะ เครป และอะไรอีกมากมาย เต็มไปหมด สรุปคือ ที่ให้มารอ 3 ชม. เพื่อหลอกให้คนจากเมืองอื่นมาชอปปิ้งที่นี่กันใช่มั้ย คนก็ทยอยกันเข้ามจองที่กันเรื่อยๆ เรากับลูกโฮสท์ก็ไปดูของที่ระลึกฆ่าเวลา แล้วก็โดนหลอกให้ซื้อไปด้วย (ซื้อมายังไม่รู้เลยว่าจะให้ใคร) แต่ของทุกร้านๆ ก็เหมือนกันแหละ ก็เลยได้แต่มานั่งเบื่อรอเวลา

พอสองทุ่ม ก็เริ่มจุด เราก็ถ่ายวิดีโอเลย จากทั้งมือถือและกล้อง ดอกไม้ไฟก็เต็มหน้าเหมือนตอนดูที่ซีรี่ดี แต่คราวนี้รู้สึกว่าเต็มหน้ามากกว่าอีก เพราะใกล้มาก และฉากหลังก็เป็นภูเขา ก็งามดี (แต่ฉากหลังวัดพระแก้วจะงามกว่า) ดอกไม้ไฟก็มีหลายรูปแบบมาก อันนี้ยอมรับว่าเมืองไทยยังสู้ไม่ได้ ก็รู้สึกคุ้มที่มารอตั้งนาน แต่ แต่ แต่ มีแค่ครึ่ง ชม. ก็จบข่าว ตอนซัปโปโรยังตั้งชม.นึง ล่อให้มานั่งรอสามชม. แล้วดูแค่ครึ่งชม.เนี่ยนะ พอจุดดอกไม้ไฟเสร็จปุ๊บ คนก็พร้อมใจกันลุกทันที เพราะต้องรีบกลับไปขึ้นบัสกัน ส่วนใหญ่มากันเป็นเจ๊ททัวร์อย่างนี้แหละ แล้วก็ใช้เวลากลับกันอีก เกือบสามชม. สรุป วันนี้เป็นทริปนั่งเฉยๆ แล้วก็ชื้อของ แอบเซ็งๆ ไม่ได้ไปปาร์ตี้คนไทยในซัปโปโรด้วย แต่เอาเถอะ นานๆได้ไปสังสรรค์กับโฮสท์บ้างก็ดีเหมือนกัน

Categories: ,

2 Comments:

Blogger พรสรร/ポンサン/Pornsan/펀산 said...

ยากิโทริ มันไก่ย่างโว้ย

6:00 PM

 
Blogger DeeDee said...

เออ ลืม

เมืองไทยมันไม่มีหมูย่างแบบญี่ปุ่นนี่ มันมีแต่ไก่ย่างเป็นส่วนใหญ่ ใช้ศัพท์คำอื่นไปไม่มีใครเข้าใจชัวร์

6:39 PM

 

Post a Comment

<< Home

Friday, August 19, 2005

FAQs: Going to Japan

เรื่องศาสนาข้างล่าง เดี่ยวไว้ค่อยมาตอบ ชอบที่มาเขียนๆไว้แล้วล่ะ พอดีมีการบ้านที่สัญญากับจิ๊ก (MD PhD) ไว้ว่าจะเขียนภายในอาทิตย์นี้ เพราะจิ๊กจะมาประชุมที่ญี่ปุ่น เลยต้องรีบมาเขียนก่อน (มีงานแบบเป็นงานเป็นการจริงๆอีก แต่อันนั้นขอลำไยก่อน)

มีคนมาถามเรื่องมาเที่ยวญี่ปุ่นหลายคนแล้ว ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้รู้อะไรมากเลย แต่ก็ตอบไปหลายรอบ จนเริ่มเบื่อ เลยคิดว่าเอามาเขียนลงบลอกดีกว่า แล้วก็ลังเลว่าเขียนภาษาอะไรดี เพราะเพื่อนประเทศอื่นก็เคยมาถาม แต่รู้สึกว่าภาษาอังกิดมีเวบไซต์เยอะแยะแล้ว ถ้าจะหาจริงๆ แต่ภาษาไทยยังไม่มี หรือข้อมูลไม่ถูกใจเราเท่าที่เจอมา เลยคิดว่าควรคิดเป็นวิทยาทานแก่เพื่อนฝูง ซึ่งไม่ควรยึดถือเรามาก เพราะเราก็ไม่ได้มาอยู่นาน ที่รู้ๆก็รู้แต่ในซัปโปโร ถึงแม้จะเคยไปเมืองอื่นมาแต่ก็เป็นแบบมีคนพาเที่ยว เลยโง่ไม่ค่อยรู้ ถ้า เอ หรือ พรสรร หรือใครก็ตามที่เห็นว่าเรามั่ว ก็เข้ามาแก้ให้ด้วยนะ (จะไม่แก้ตัว จิกกัดแต่อย่างใด)

Q: เอาเงินไปเท่าไหร่ดี

A: ก็ขึ้นอยู่กับว่าเที่ยวนานเท่าไหร่ ถ้าซัก 1 อาทิตย์ เรากะให้ 30,000 เยนอ่ะ (ประมาณ 10,000 บาท) และจะหมดตัวพอดีเป๊ะ ขึ้นอยู่กับว่ากินแรดด้วยรึป่าว เราจะบอกราคาของคร่าวๆละกัน ดูคำถามล่างๆ แล้วคำนวนเอง


Q: กินอะไรดี ถูกๆ

A: อาหาร ดูเป็นเรื่องใหญ่สำหรับทุกคน เพราะคงเคยได้ยินว่าที่ญี่ปุ่นแพงมาก ก็แพงอ่ะนะ แต่ถ้ามาดูปริมาณของที่ใส่ลงมา คุณภาพที่ใส่ เราว่ามันก็โออยู่นะ เช่น ชีสล้นทะลักมาก แต่ก็แพงอยู่ดี ถ้าอยากถูก ก็ลองเข้า คมบินี่ ซึ่งเป็นชื่อเรียกของ convenient store ที่นี่ (เค้าออกเสียง v เป็น b) มีหลายยี่ห้อด้วย เช่น 7-11 Lawson's Family Mart AMPM Sunkis ไปเลือกเอาเลย มีทุกอย่าง ตั้งกะข้าวหน้าต่างๆ ราเมน โซบะ เบนโตะที่มีหลายๆอย่าง ซูชิ ข้าวปั้น สลัด สปาเกตตี้ ลาซานย่า แต่ความสดก็คงไม่เท่าแบบกินที่ร้าน แต่ก็ยังอร่อยอยู่ดี แล้วก็อุ่นเร็วมาก ไม่ใช่สปีด 7-11 เมืองไทย ราคาก็ไม่เกิน 500 เยน ขึ้นอยู่ว่าจะเลือกกินแรดขนาดไหน ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงคงไม่กินกันเยอะด้วย ข้าวที่นี่จะให้เยอะ ก็เลี่ยงๆพวกเบนโตะ ถ้าจะเอาถูกยิ่งขึ้นและกินน้อย แค่ข้าวปั้น (โอนิกิริ) ประมาณ 100-150 เยนกับอะไรอีกนิดหน่อยก็อิ่มได้ (แต่เราไม่อิ่ม) ซึ่งข้าวปั้นมีสารพัดแบบ แต่ก็คงอ่านไม่ออกกันสินะ เพราะเราอยู่มาตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร ก็สุ่มๆหยิบมา ส่วนพวกของหวาน แค่ในคมบินีก็อร่อยแล้ว แต่ถ้าอยากได้ความแรดแบบในทีวีแชมเปี้ยน ก็ลองไปตามห้างใหญ่ๆ ชั้นใต้ดิน จะมีของกินสารพัดอย่าง เค้กสารพัดแบบ ข้าวกล่องก็มีแต่จะแพงกว่าคอมบินีหน่อย เค้กในราคาที่แนะนำคือ 200-400 เยน ถ้าเกินกว่านั้นจะแพงเกินงาม แล้วก็มี softcream (หรือเรียกซอฟท์เสิร์ฟแบบแมคเมืองไทยน่ะ) ซึ่ง จำเป็น ต้องกิน เพราะมันผสมอะไรแปลกๆอย่างที่เราเคยเอามาโชว์แล้ว (Softcream) ถ้าไปตามที่ท่องเที่ยวก็จะได้รสประหลาดมากขึ้น ราคา 250-350 เยน
แต่ที่บอกๆมา เป็นแบบไม่มีที่นั่ง ก็นั่งกันบ้านๆตามที่มีม้านั่งได้ คนญี่ปุ่นก็ทำ

แต่ถ้าอยากได้ร้าน ไม่แนะนำว่าให้ไปพวกแมคโดนัลด์หรือ KFC จะขอด่าแทน อุตส่าห์มาทั้งที ไปกินที่สร้างสรรค์กว่านี้ได้มั้ย ถึงแม้ว่ามันจะอร่อยกว่าเมืองไทยและถูกก็ตาม ก็มีพวกร้านโซบะ ราเมน แต่ร้านพวกนี้ไม่เขียนภาษาอังกฤษหน้าร้านแต่อย่างใด จากภายนอกก็ดูไม่ออกหรอกว่าร้านอะไร มักจะเป็นร้านเล็กๆง่อยๆ แต่เขียนเป็นตัวฮิรากานะหรือคาตากานะตัวใหญ่ๆให้อ่านออกได้เลย (เพราะฉะนั้นควรมีแผนผังตัวหนังสือพวกนี้ติดตัวก็ดี เพื่อความอยู่รอด) ราคาก็ 600-1000 เยน ที่นั่งมักเป็นแบบเคานเตอร์หันเข้าหาคนทำ ควรลองนะ รับรองว่าอร่อยจิงๆ มันจะอร่อยแบบไม่ต้องปรุงอ่ะ ห้ามนั่งแช่ด้วย ถ้าอยากได้ร้านนั่งแช่ ก็ไปตามห้างชั้นบนสุด (แพงขึ้นมาหน่อย) หรือข้างทางก็พอได้ พยายามหาร้านที่มีของปลอมตั้งโชว์ เพื่อจะได้เลือกง่ายๆและชี้ และไม่โง่เข้าร้านอะไรไปก็ไม่รู้ ราคาก็ประมาณ 1000 เยนโดยประมาณ ถ้าเอาของหวานอีก ก็เพ่ิมอีก อ้อ แต่อย่ามาหวังร้านอาหารญี่ปุ่นแบบฟูจิ แบบเซน ที่มีทุกอย่างที่ีต้องการนะ ร้านแบบนั้นจะเป็นร้านเหล้าของที่นี่ (อิซาคาย่า) แต่ไม่ต้องสั่งเหล้าก็ได้ มักจะไปกลางคืนและนั่งแช่ และก็คงอ่านเมนูกันไม่ออก และราคามักจะ 2000 เยนอัพ (สถิติเราอ่ะ ไม่รู้คนอื่นเป็นไง) กินกลางคืนก็มักจะแพงกว่ากลางวันด้วย เวลานัดไปกินกับคนอื่นเราก็จะเผื่อตังค์ไว้ 3000 เยนเลย


แต่จำไว้ว่า ข้าวหรือหมี่ที่นี่ ให้เยอะมาก อย่าสั่งเป็นก่องข้าวล่ะ เดี๋ยวจะกินไม่หมด (แต่เรากินหมด) และเวลาจ่ายตังค์ ต้องถือบิลไปจ่ายหน้าร้านเองนะ ไม่ต้องทิปด้วย


สำหรับน้ำ น้ำก๊อกกินได้ ถ้าอยากชาเขียว ต้องบอกไว้ก่อนว่า ไม่ใช่ชาเขียวไพร่ๆหวานๆแบบโออิชิเมืองไทย จะออกขมด้วยซ้ำ น้ำอย่างอื่นก็มีมากมาย แต่ถ้าอยากประหยัด ไปซื้อตามคมบินีจะถูกกว่าตู้กดนะ ตู้กดมักจะ 150 เยนตายตัว แต่ตามร้าน 100-140 เยน ตาม kiosk ของสถานีรถไฟก็แพง ถ้าถูกสุดต้องซุปเปอร์เลย แต่อาจจะไปลำบากกว่า เวลาไปกินตามร้าน เป็นเรื่องปกติที่จะสั่งคอกเทล ซึ่งบางร้านก็เป็นคอกเทลสไตล์ญี่ปุ่น จะมาหาชื่อ ไหมไทย สิงคโปร์สลิงนั่นไม่มี ก็ชี้มั่วไปเหอะ แล้ว juice จะหมายรวมถึงโคล่าและน้ำอย่างอื่นด้วย ไม่เข้าใจเหมือนกัน อ้อ มีคำเตือน ถ้าเห็นน้ำเขียวๆแล้วบอกว่าเมลอน อย่าไปกินเชียวนะ รสชาติไพร่มาก ประมาณน้ำเขียวเฮลล์บลูบอย ซึ่งแบบเมืองไทยอร่อยกว่ามากนัก
แต่ร้านข้างทางส่วนมากเป็น คาเฟ่ คือเป็นร้านแต่งแรดๆ บรรยากาสแรดๆ แต่ไม่จำเป็นต้องหรู อาหารก็มักจะแบบฟิวชั่น ซึ่งเหมาะเอาไว้นั่งเย็นเมาท์กับเพื่อนฝูงหรือนั่งอ่านหนังสือมากกว่า ถ้าไปเที่ยวระยะสั้นไม่แนะนำ ถ้าอยู่นาน แนะนำว่าควรไปเป็นอย่างยิ่ง ถ้าญี่ปุ่นง่อย ก็เลือกร้านที่มีเมนูที่เลือกง่ายๆ มีรูปให้ชี้เป็นหลัก

สรุป ยอมเสียตังค์เหอะนะ ถ้ามาระยะสั้น ของที่นี่อร่อยทุกอย่าง ยกเว้นอาหารไทยและจีน ถ้ามาระยะยาว ก็ทำกินเองละกัน จบข่าว


Q: ค่ารถเท่าไหร่แพงมั้ย

A: แพงโคดๆ ถ้ารถไฟใต้ดินหรือรถไฟธรรมดา ก็ 150 เยนอัพ ไปไกลๆก็ถึงพันเยนได้ หรือเกินด้วย อันนี้แล้วแต่ระยะทางมาก ศึกษาเอง ไม่ก็ไปดาบหน้าเอาเอง ถ้าแทกซี่ เริ่มที่ 600 กว่าเยน แพง ไม่ต้องขึ้น แต่ถ้าไปหมู่คณะ ก็ขึ้นก็ได้ เวลาขึ้นไม่ต้องเปิดประตูเองนะ ระบบออโตฮ่ะ โง่มาแล้ว ไม่ต้องปิดเองด้วย รถเมล์ก็ไม่ต้องหาเรื่องไปขึ้นหรอก อยู่นี่เรายังแทบไม่ขึ้นเลย คิดเอาเองว่ารถเมล์ที่ไหนๆในโลกก็ขึ้นยากหมดอ่ะ


Q: พักที่ไหนดี

A: youth hostel สิ เคยเชคดู ส่วนใหญ่ก็รวมอาหารเช้าอาหารเย็นในราคาที่ถูกที่เดียว ซึ่งควรเป็นสมาชิกนะ ถ้าอยากเป็นสมาชิกถูกต้องตามกฎหมาย ก็รู้สึกจะสองสามร้อยบาทมั้ง ทำบัตรได้แถวๆ ถ.พิษณุโลก ลองดูที่นี่ ไม่แน่ใจว่าที่อื่นรับทำป่าว ถ้าอยากได้ของปอม ก็ข้าวสารเท่านั้น ราคาก็ไปต่อเอง


Q: ของที่ระลึกที่ควรซื้อ

A: เวลาไปเที่ยวมักมีของที่ระลึกมาล่อลวงมากมายจนไม่ต้องคิดเลย ถ้าเป็นของกินก็จะแพคมาอย่างงามอยู่แล้ว ราคาก็ 500-1000 เยน เราก็แบบ 1 กล่องสำหรับ 1 บ้านหรือแลบหรือกลุ่ม และมีที่แนะนำคือ Hello Kitty ไม่ได้จะปัญญาอ่อน แต่มันกิ๊บเก๋ดีนะ
พวกที่ห้อยมือถืออ่ะ ไม่ต้องคิตตี้จังก็ได้ แต่คิดตี้ที่เห็นมีประหลาดๆเยอะดี ที่เราเพิ่งซื้อมาก็ คิดตี้ลาเวนเดอร์ อย่างฮอกไกโด มีของดังหลายอย่าง ก็จะเป็น คิดตี้หมาจิ้งจอก คิดตี้มันฝรั่ง คิดตี้แอสปารากัส เป็นต้น ซึ่งขายเฉพาะที่นี่ ถ้าไปเมืองอื่นก็ไม่มีแล้ว ถือเป็นของ OTOP อย่างนึงนะเนี่ย รูปที่โชว์ไปขโมยจากเวบอื่น เป็นคิตตี้ทาโกะยากิกับน้ำแข็งไส ราคาที่ห้อยมือถือนี่ก็ 300-600 เยน แล้วแต่ความแรด

Q: มีที่เที่ยวที่ไหนแนะนำบ้าง

A: ไม่รู้โว้ย หาเองเท่านั้น จะไปไหนก็หาเองสิ แนะนำว่ากูเกิ้ลเท่านั้น พิมพ์ชื่อเมืองไปอ่ะ เค้ามักจะทำโฮมเพจรับนักท่องเที่ยวอยู่แล้ว ถ้ามันไม่มีภาษาอังกฤษ ก็ไม่ต้องไป โฮมเพจพวกนี้ มักจะแนะนำละเอียดทีเดียว แผนที่ก็มีให้หมด เราถึงไปดูลาเวนเดอร์คนเดียวได้ไง และพอไปถึงเมืองนั้น มักจะมีโบรชัวร์ที่ tourist info ให้อีก ซึ่งส่วนใหญ่มีภาษาอังกฤษ เจ้าหน้าที่ก็อังกฤษไฮโซ เพราะฉะนั้น ไปดาบหน้าเอาได้ แต่บอกไว้ก่อนว่า ถ้าเวบไม่มีภาษาอังกฤษแล้ว โอกาสที่ tourist info จะมีภาษาอังกฤษด้วยนั้น ต่ำมาก เพราะฉะนั้น ไม่ต้องไป และมีคำแนะนำอีกอย่างคือ ไม่ต้องซื้อ Lonely Planet! มันห่วย! และแพง! (จริงๆก็ไปยุให้คนอื่น (ตุล) ซื้อแล้วยืมนะเนี่ย) สรุป คือ ถ้าไม่มีเวลาหาในเนทจิงๆ ก็ไปดาบหน้าเท่านั้น แต่อาจจะเสียเวลา study และวางแผนหน่อยเท่านั้นเอง ค่าเข้าสถานที่ต่างๆ ก็มักจะ 600 เยนอ่ะ บัตรนักศึกษาช่วยไม่ค่อยได้ แต่ก็อาจจะแล้วแต่ที่
อย่างไรก็ตาม ที่เที่ยวโดยเฉลี่ย ก็น่าจะมี วัดและศาลเจ้า ซึ่งฟรี ถ้าได้ไปเกียวโต ก็คงจะเบื่อไปเลยล่ะ แต่ถ้าไปโตเกียวหรือเมืองอื่นๆ ก็คงหายากหน่อย พวกสวนต่างๆก็ดี ส่วนใหญ่ออกสไตล์ญี่ปุ่นอ่อนๆ ถ้าไม่ได้มาช่วงหน้าหนาว (หรือหนาวที่ไม่ใช่ฮอกไกโด) ก็มานั่งเย็นๆ ตามสวนก็ดีนะ ต้นไม้ใบหญ้าก็งามดี ซื้ออะไรมานั่งกิน เดี๋ยวนี้ทำประจำ มีอีกอย่างที่แนะนำ คือ ออนเซน เคยเขียนไว้แล้ว ไปอ่านได้ ต้องไป...จิงๆนะ ราคาไม่เกินพันเยนแน่นอน แต่จะไปถึงรึป่าว นี่ก็อีกเรื่องนะ อาจต้องใช้ความสามารถมากกว่าปกติในการหารถไปถึงที่ แต่ศูนย์ท่องเที่ยวน่าจะบอกได้

Q: มีอะไรควรซื้อที่ญี่ปุ่นบ้าง

A: อันนี้ก็เคยเขียนไปแล้วเช่นกัน ดูได้ ที่นี่
แต่เขียนรายละเอียดบางอย่างอีกที เช่น เครื่องสำอางค์ ให้ซื้อตามร้านขายยาเท่านั้น ซึ่งหน้าตาไม่เหมือนร้านขายยาเมืองไทย แต่จะหน้าตาเหมือนวัตสัน คือขายแอฟเวอรี่ที่ต้องการ มักจะ 20-28% ลดราคาตลอดเวลา ถ้าโชคดี ก็อาจเจอถึง 30% ถ้ามีเวลาก็เดินเปรียบเทียบราคาเอาละกัน ไม่มีร้านไหนลดราคาคงที่ บางอย่างก็ไม่ลดด้วยแหละ เพราะถูกอยู่แล้ว แต่ถ้าจะเอาเจ๊ทไฮโซ บางทีก็ต้องไปตามเคานเตอร์ในห้าง ซึ่งแบบนั้นซื้อเมืองไทยดีกว่า (ฮ่องกงดีสุด) ราคาต่างกันไม่ซิก แถมพูดก็ไม่รู้เรื่อง ที่ดัดขนตาชูที่ว่าถูก ก็ในห้างนะ แต่ก็ถูกกว่าเมืองไทยแล้วล่ะ

พวกกล้องดิจิตอล ถ้าได้ไปโตเกียว และไป Akihabara และมีเวลา ก็ซื้อที่นั่นก็ได้ แต่เราไม่อ่ะ เพราะซื้อตาม BicCamera ก็พอใจแล้ว ทำบัตร point card ไปด้วย และเอาแต้มไปใช้ซื้อของได้ทีหลังอีก ก็ถือว่าถูกแล้ว คนต่างชาติทำบัตรนี้ได้นะ แต่จะมีโอกาสได้ใช้รึป่าวเท่านั้นเอง ถ้าถือพาสปอร์ตแบบนักท่องเที่ยว ก็อย่าลืมถือไปทำ vat refund ด้วยล่ะ ตอนซื้อเลย ตอนที่เราซื้อ ได้เฉพาะที่ BicCamera ที่เดียวอ่ะ พวกเครื่องใช้ไฟฟ้าและของแอปเปิ้ล เราก็ซื้อที่บิคหมดอ่ะ

Q: ถ้าหลงทาง ถามใครที่พูดอังกฤษได้

A: ไม่มี ขอให้ช่วยตัวเองต่อไป แต่ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าอยู่ในที่ๆคนเยอะๆ อาจจะมีคนพูดได้บ้าง แหล่งท่องเที่ยวก็คงมีคนให้ช่วยได้ พนักงานตามสถานีรถไฟก็พอได้อยู่นะ แต่อย่างไรก็ตาม พยายามเข้าใจอังกฤษสำเนียงญี่ปุ่นด้วยนะ ซึ่งคนญี่ปุ่นมีปัญหาในการออกเสียง C หรือ S เป็น ชี เช่น ชิมพุลุ (simple) F เป็น H เช่น food เป็น hood, frappucino เป็นอะไรก็ไม่รู้ที่ฟังอยู่นาน V เป็น B อย่างคมบินีที่บอก หรือ ลาเบนดะ (lavender) และต้องลงท้ายด้วยเสียง มุ เช่น ไอสุครีมมุ (ice cream) หรือ โตะ เช่น โซฟุโตะ (soft) หรือ กุ เช่น วอลคกิ้งกุ (walking) นึกออกแค่นี้อ่ะ


นึกคำถามออกแค่นี้อ่ะ ถ้าสงสัยอะไรก็ถามมาได้อีกนะ พวกที่รู้มากก็มาเพิ่มเติมให้ด้วยก็ดี

เวบที่มีประโยชน์มากๆ
www.japan-guide.com

Categories: , ,

3 Comments:

Anonymous Anonymous said...

ถามหน่อยนะ
มันมีรถไฟไปถึงทุกที่เลยเหรอ ถ้าไม่มีแล้วต้องขึ้นรถ bus ล่ะ ทำไง
ตั๋วรถไฟไปซื้อที่นั่นเลยใช่มั้ย
แล้วถ้ารถไฟชินกังเซ็นล่ะ แพงมั๊ย
อยากรู้อ่ะ

จิ๊ก

12:46 AM

 
Blogger DeeDee said...

รถไฟไม่ถึงหมดหรอก ถ้าในป่าเขาก็ไม่ถึง แต่คงไม่ไปไหนไกลมากนี้ อยู่แค่สองสามวันเอง ถ้าในเมืองใหญ่ก็รถไฟใต้ดินเอา ลองหาข้อมูลในเนทเกี่ยวกับเมืองที่จะไปก่อนละกัน ตั๋วรถไฟซื้อตอนจะขึ้น เว้นแต่ว่าจะใช้ JR pass คือแบบภายใน 7 วันซื้อไปเลยเท่านี้ แล้วขึ้นได้ตลอด ไปศึกษาในลิงค์ japan-guide ได้ ชินคังเซนก็ได้ ขึ้นกับว่าจะขึ้นจากไหนไปไหนล่ะ ลองดูในเวบนี้ก่อนละกัน มันบอกละเอียดทีเดียว

12:54 AM

 
Anonymous Anonymous said...

โห... เป็นเหมือนคู่มือเริ่มต้นเที่ยวญี่ปุ่นเลยอะเจ๊..
เจ๋งดีๆ น่าเอาไปเผยแพร่นะเนี่ย เขียนแล้วอ่านมันส์ดี
อ่านแล้วเกิดกิเลสอยากไปขึ้นมาตะหงิดๆ

2:55 PM

 

Post a Comment

<< Home

Thursday, August 18, 2005

ฺBlog (Th/En)


ตอนนี้ข้าพเจ้ามีบลอกในสังกัดถึง 5 บลอก มีทำไมนักหนาวะเนี่ย ที่ใช้ชื่อ DeeDee มีอยู่ 4 ซึ่งก็คือ Simple & Clean อันนี้ และก็ มักติตน ของเพื่อนที่บดินทร ส่วนอีก 2 อัน ไม่เปิดเผยฮ่ะ ซึ่งก็คงไม่มีใครอยากจะอ่านด้วย และล่าสุด ได้รับการทาบทามให้ไปเขียนในบลอกของเพื่อนคนนึง ซึ่งก็มีอยู่ในลิงค์เราตั้งนานแล้ว Equipian แต่ต้องเปลี่ยนชื่อเป็น equip ซักอย่างตามไปด้วย ก็เลยจะไปโผล่ที่นั่นบ้างในชื่อ equipholic บลอกนี้เป็นภาษาอังกฤษสิ้นนะ คนเขียนก็มาจากหลายๆประเทศอ่ะ เน้นเขียนรีวิวพวกของต่างๆ แต่ยังไม่มีอารมณ์เขียนอะไรเท่าไหร่ ถ้ามีแล้วคงแปลไทยมาลงในนี้ด้วยแหละ

มีการเปลี่ยนแปลงอีกอย่างในบลอกเรา เปลี่ยนมาซัก 2-3 อาทิตย์แล้วล่ะ แต่ไม่รู้จะมีใครเห็นรึป่าว ถ้าไม่ได้บอก ที่ sidebar ล่างสุด มีกัวข้อ Categories โผล่ขึ้นมา จริงๆทำเพื่อเวลาเราอยากกลับไปหาเรื่องเก่าๆได้ง่าย เพราะเราเขียนบลอกไม่มีธีมเอาซะเลย ไม่เชื่อลอง scroll down หน้านี้ดูสิ อาหาร ศาสนา เที่ยว แลบ เทคโนโลยี ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเล้ย และถ้าใครเข้ามาบลอกเราใหม่ๆ จะได้เลือกเรื่องที่อยากอ่านได้ด้วย

คำอธิบาย categories บางอัน
English version ทุกบลอกที่มีภาษาอังกฤษ
me มีเรื่องส่วนตัวเราปนอยู่ด้วย
knowledge มีสาระ ถ้าอยากได้สาระก็อ่าน
travel เที่ยวจริงๆ ไม่ใช่ไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอก
book ขอรวมหนังสือการ์ตูนด้วยนะ
web แนะนำเวบที่เราสนใจ
Thailand บลอกที่มีการพูดถึงเมืองไทย หรือเกี่ยวข้องกับเมืองไทย
Japan เกี่ยวข้องกับญี่ปุ่น และตอนที่เราใช้ชีวิตอยู่ญี่ปุ่น

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครคอมเมนท์เรยยย เรตติ้งตก เห็นนะ ว่าเข้ามาอ่านกันถ้วนหน้า แต่ก็คอมเมนท์ให้ด้วยสิ ไม่จำเป็นต้องเพื่อนบดินทร ใครก็ตามที่อ่าน ยิ่งคอมเมนท์แบบแสดงความเห็นยิ่งชอบ

I have 5 blogs under controlled now! For 4 blogs which appeared as 'DeeDee'. Only Simple & Clean that can be found in English sometimes. However, I've just been asked to write in Equipian as equipholic. This blog is all in English. I haven't started writing anything yet. But if I do, I'll also post a link here. For old archives in English, simply go to 'Categories' at the sidebar, the click 'English version'.

Categories: , ,

8 Comments:

Blogger Phang-sang said...

category เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เราชอบใช้ msn space มันจัดการง่ายดี

6:16 PM

 
Blogger DeeDee said...

แต่เราไม่ชอบ space ตรงที่มันรกอ่ะ และ customize ไม่ค่อยได้ มีที่ว่าดีๆอยู่คือ exteen ของไทยด้วยนะ แต่ไม่อยากย้ายแล้ว

9:58 PM

 
Blogger Paworn said...

เราก็ไม่ชอบ msn พอทำแล้วออกมาหน้าตาเหมือนกันหมด

ตอนนี้เราก็คิดว่าจะเอาระบบ Categorization มาใช้ แต่ว่าขี้เกียจไปจัดการกับข้อความเก่าๆ อะ

ตอนนี้กำลังหาทางทำสารบัญอยู่เนี่ย แล้วก็ใช้สารบัญในการหาบล็อกเก่าๆ พอคิดไปคิดมา ไอ้การแบ่งหมวดหมู่ มันทำสำหรับตัวเจ้าของบล็อกมากกว่าทำให้คนที่มาอ่านบล็อก รู้ว่าเพราะเราอ่านบล็อกคนอื่นทุกอันอยู่แล้วหมัง

1:32 AM

 
Blogger Phang-sang said...

รกมั้ย ก็รกนะ หน้าตาก็เหมือนกันๆอีก (- -)

แต่ที่ชอบมากๆอีกอย่างคือ มันโพสท์รูปได้ด้วยน่ะ

แล้วก็อีกอย่างรู้สึกว่าฟีดแบคมันดีกว่าน่ะ
ที่ว่าดีคือ เหมือนคนอื่นที่เข้ามาอ่านเค้าเข้ามาตอบ
ที่ถามมาเหตุผลคือ ใช้ง่ายกว่า สำหรับคนที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับคอมละมั้ง

ขอ้สังเกตอีกอย่างคือ ดาว ไง ตอนเป็น blogspot ไม่เขียนไรเลยเห็นบอกว่าทำไม่เป็นแต่พอเป้น space แล้วก็ทำได้หนิ ทั้งๆที่เราว่ามันก็ใช้งานไม่ต่างกันมากนะ

2:01 PM

 
Blogger Benzai said...

แอบด่าดาวอะ พรรณ

11:34 PM

 
Blogger DeeDee said...

This comment has been removed by a blog administrator.

1:00 AM

 
Blogger Phang-sang said...

ไม่ได้แอบนะ (กรี๊ด) ตรงไปตรงมาจ้ะ
ว่าแต่คอมเมน์สองอันข้างบนคือไรอะ
(ดาวมาโพสท์ป่าว สยองแฮะ ถึงขนาดต้องเอาออก)

3:45 AM

 
Blogger DeeDee said...

ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่าถ้าดาวมาอ่าน แล้วดาวโกรธจริง เราขอโทษ แต่คราวหลังพูดตรงๆ แต่ถ้าไม่โกรธก็ดีไป

12:28 PM

 

Post a Comment

<< Home

สติและจิต

ต่อจากอันก่อนหน้านี้อีกหน่อย ไปอ่าน อันล่าง ก่อนนะถ้ายังไม่ได้อ่าน

ที่บอกว่าเคยไปนั่งสมาธิมา 2 ครั้งน่ะ ครั้งที่สอง ไปเป็นหมู่คณะ กับเพื่อนฝูงในซีรี่ ซึ่งโดนบังคับกันทุกคนตอนจะขึ้นปี 2 เป็นเวลา 7 วัน ซึ่งเราไม่เห้นด้วยอย่างมากกับการจัดอะไรแบบนี้ เพราะไม่ใช่ทุกคนซะหน่อยที่จะเปิดใจรับ แล้วไปพร้อมกัน 230 คน จะมีใครตั้งใจทำกันจริงๆมั้ย ไปถึงก็ไปเมาท์กันสิ ถึงแม้เค้าจะห้ามพูด แต่ก็แอบกันได้ แอบหนีมานอนกันอีก หลายๆคนสรุปว่า ข้อดี ของการไปค่ายนี้คือ อาหารอร่อย จบข่าว และเราว่าทำให้หลายๆคนที่ไม่รู้เรื่องการนั่งสมาธิเท่าไหร่ ได้ bad impression ไปอีกนะ

เรามาได้ good impression ของค่ายนี้ก็ตอนวันท้ายๆ เมื่อคุณแม่สิริ ที่เค้ายกย่องกันมากๆ ว่านั่งสมาธิบรรลุถึงขั้นซักขั้น และเก่งมากๆ (ทำอาหารเก่ง เย็บปักถักร้อยเก่ง) พอดีเพื่อนเราก็เข้าไปถามคำถามแอ๊บ ตามประสานศพ.เรื่องจิตของคนเรา ว่ามันอยู่ที่ไหนอย่างไร คุณแม่บอกว่า อยู่มาตั้งนานแล้ว และตอบอะไรมากมายที่ไม่ค่อยได้ใจเพื่อนเราเท่าไหร่ และเพื่อนคนนี้ก็ถามต่อว่า งั้นอย่างงี้ ไดโนเสาร์ก็มีจิตเหมือนกันใช่มั้ย ก็นั่งสมาธิได้สิ คุณแม่ก็คงงงๆกับคำถามแอ๊บๆพวกนี้ พอดีมีอาจารย์จากรามามาเยี่ยม หลังจากได้ยินแต่ละคำถาม เลยลากกลุ่มที่ถามๆอยู่ไปติวพิเศษ แบบไม่ต้องให้ถามแล้ว แต่ให้หลับตา แล้วกำมือ แล้วค่อยๆคลายออก ทีละ 1 mm จบแบมืออกมา ลองทำกันดูสิ ก่อนที่จะอ่านต่อน่ะ

สิ่งที่รู้สึกได้ คือ เราได้ยินเสียงข้อต่อทุกข้อขยับ ขณะที่มือกำลังคลายออก ถ้าปกติ เวลาเรากำมือแบมือ เคยได้ยินเสียงพวกนี้มั้ย ก็ไม่ แต่ที่ตอนนั้นได้ยินก็เพราะว่า จิตเราจดจ่ออยู่ที่มือน่ะสิ แล้วสติก็มีอยู่เต็มเปี่ยม นั่นก็คือ ถ้าเราทำทุกอย่างโดยมีสติ เราจะรู้สึกถึงทุกอย่าง และทำในสิ่งที่ถูกที่ควร แต่มันไม่ง่ายว่าจะสามารถจดจ่อได้ตลอดเวลาน่ะสิ เพราะจิตเราก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อย เคยมั้ยล่ะ ที่เวลากินข้าว แล้วมีสติตลอดว่ากำลังกินอยู่ และจิตมันเคลื่อนที่ได้ด้วยนะ ถ้าจากพยายามขยับมือตะกี๊นี้ แต่เปลี่ยนมาลืมตาไปพร้อมๆกัน เราก็จะไม่ได้ยินเสียงข้อต่อขยับแล้ว นั่นก็เพราะจิตเคลื่อนย้ายไปที่ตาด้วย ซึ่งเคลื่อนที่เร็วมากๆ เร็วพอที่จะทำให้พวกเราฟุ้งซ่านกันได้เรื่อยๆ บางทีเราพยายามจะลิงค์กับเรื่อง neuro ที่เรียนมาทั้งหลาย แต่คิดไปคิดมา อย่าดีกว่า ไม่งั้นจะปวดหัวมากกว่าเดิม และก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาในแง่ว่า จะให้จิตเราหายฟุ้งซ่านซะหน่อย อาจารย์เค้าเล่าต่อว่า มีเด็กรามาที่มานั่งสมาธิบ่อยๆแบบนี้ สามารถใช้จิตบังคับให้หัวใจหยุดเต้นได้ (เริ่มไสยศาสตร์ แต่ไม่ใช่นะ) โดยอาจารย์ก็ดูแลอยู่ด้วย ไม่งั้นเดี๋ยวตายจริง เพราะเด็กคนนั้นเกิดอยากรู้ว่า จิตสามารถบังคับทุกอย่างได้จริงเหรอ ซึ่งก็ทำได้จริงๆ ถ้าเราฝึกจิตมามากพอ แต่จากแค่ทำอะไรแบบนี้ เพื่อนเราที่ถามแอ๊บๆตะกี๊ก็เลิกถามไปเลย เหมือนเริ่มรู้ซึ้งด้วยตัวเอง

เอาแค่อ่านหนังสือ แล้วถ้ามีสติได้ตลอด 1 ชม. เราว่าคงอ่านหนังสือได้เร็วโคตรๆ และจำได้เยอะมากๆ แต่ ทำไม่ได้ฮ่ะ หรือการทำงานอะไรหลายๆอย่าง คงมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ จะฝึกก็โดยการนั่งสมาธิ แต่ก็ขี้เกียจอีก บางทีอาจจะถึงเวลาต้องไปนั่งสมาธิในวัดเพื่อกระตุ้นจิตใจนะเนี่ย

มีอีกอย่าง อันนี้เรื่องไปเที่ยวแบบดูธรรมชาติน่ะ ถ้าเราใช้ใจสัมผัสกับธรรมชาติจริงๆ เราจะรู้สึกประทับฝังลึกในจิตใจมากกว่านะ อย่างเช่น ไปกับเพื่อนก็หนุกดีอ่ะนะ ได้ถ่ายรูปมาเต็มเลย แต่เราไม่ค่อยได้อะไรจากที่ๆไปนักหรอก พอเราไปดูลาเวนเดอร์คนเดียวนั่นน่ะ (มีอีกหลายที่ ขอยกตัวอย่างลาเวนเดอร์ละกัน) เราถึงรู้สึกได้ว่า ความรู้สึกมันต่างกัน เราอยู่ของเราคนเดียว เงียบๆ ไม่ต้องมีใครมาบอก ว่า สวยจัง แต่เราใช้ความรู้สึกสัมผัสเอาได้ มันรู้สึกได้ถึง ทุกอย่างที่ไม่ใช่แค่ภาพที่เห็น เสียงนกร้อง อากาศเย็นๆที่พัดผ่าน ฝนปรอยๆ ซึ่งของแบบนี้ ถ่ายรูปกันไม่ได้หรอก เราชอบที่เพื่อนคนนึงเคยบอกว่า ไปสวนแห่งนึงกับเพื่อนอีกสองคน พอไปถึงแล้วก็นั่งกันเงียบๆเพื่อที่จะ 'Feel' นั่นก็คือ ปล่อยให้จิตของเราเป็นตัวรับรู้ และมีสติอยู่กับตัวตลอดเวลาในการที่จะรับรู้ มันดีกว่าการใช้ตารับรู้จากรูปถ่ายอย่างเดียวมากนัก

Categories: ,

4 Comments:

Blogger Phang-sang said...

ตามมาคอมเมนท์ต่อ :)

เรื่องสติ สมาธินี่เห็นด้วยมากๆ พยายามทำให้ตัวเองมีตลอด แต่เป้นเรื่องยากจริงๆ หลุดได้ง่ายมากเลย แล้วมักจะไม่รุ้ตัวว่าหลุด ฟุ้งซ่านไปไหนต่อไหนแล้วไม่รู้

ส่วนเรื่องเที่ยว อยากไปเที่ยวบ้างจัง
เวลาไปไหนจะชอบนั่งเฉยๆ แล้วก็มองไปเรื่อยๆมากเลยว่ารอบๆตัวมีอะไรบ้าง ถ้าตรงนั้นคนเยอะ ก็จะนั่งมองดูคน ถ้าไปเที่ยวธรรมชาติก็จะเป็นอย่างดีดี้บอกแล้วคือรับรู้ความรุ้สึกเข้าไป

เมื่อก่อนจะไม่ค่อยถ่ายรูปเท่าไหร่ ช่วงหลังๆก็เลยเสียดายเพราะล้างรูปมาไม่มีรูปตัวเองให้เก็บเลย
ก็จะถ่ายเยอะขี้น แต่ต้องขอสักห้านาทีอ่ะ ขอเก็บความรู้สึกก่อน แล้วค่อยถ่ายรูป อยากถ่ายรูปคนแบบที่เก็บ ฟีลลิ่งได้เก่งๆนะ ไม่ชอบถ่ายแบบตั้งใจถ่าย โพสท์เต็มที่เชียว มันไม่ได้เก็บความรู้สึกตอนนั้น ถ้าอยากโพสท์ ถ่ายที่ไหนเมื่อไหร่ก็เหมือนกัน มันไม่ได้สื่อความรู้สึกนะตอนนั้นออกมา ว่ามะ

6:33 PM

 
Blogger DeeDee said...

อืม ไม่ชอบรูปแบบโพสท์ท่าเหมือนกัน แต่ถ้าไม่โพสท์ จะมีใครมาแอบถ่ายเรามั้ย ตะก่อนมีเพื่อนที่ซีรี่ (ติ๊ก) ซึ่งชอบถ่ายรูป ก็จะถ่ายไปเรื่อย เราเวลาไปเที่ยวด้วย ก็เลยจะมีรูปตัวเองหลุดๆบ้านๆมาเต็มเลย สำหรับบางคนอาจจะแบบไม่ชอบเห็นตัวเองโทรม แต่เราชอบมากๆ มันธรรมชาติ และได้ความรู้สึกตอนนั้นจริงๆ (แต่โคตรจะโทรม)

ว่าแล้ว ก็นึกได้ว่าไม่ได้เที่ยวกับติ๊กนานแล้วนะ

12:45 PM

 
Blogger Phang-sang said...

ขอเขียนเพิ่มอีกนิ้ดนึง ช่วงนี้เขียนเยอะจัง
กลับมาอ่านของตัวเองแล้วคิดว่าเขียนตกไปหน่อย

ไม่ชอบโพสท์แบบขอสวยไว้ก่อนอย่างเดียวน่ะ
เคยไปรื้อๆรูปมาดู จะเห็นว่าบางคนหน้าจะเป็นเหมือนเดิมตลอด ประมาณมุมนี้ท่านี้ดูดี ก็จะเห็นอย่างนี้ทุกรูป
มันถึงน่าเบื่อไงและไม่สื่อความรู้สึกตอนนั้นเลย
แต่ถ้าตั้งใจโพสท์ด้วยอารมณ์ตอนนั้นก็ชอบนะ น่ารักดีออก ไม่ว่าจะสวย เริ่ด ขำ โทรม น่าเกลียด แต่มันจะได้อารมณ์น่ารักดีด้วยอะ

10:46 PM

 
Blogger DeeDee said...

จริงๆ เห็นพวกโพสท์รูปตามเวบอ่ะ มักจะโพสท์แบบหันหน้าข้างๆ ไม่ก็ผมปิดเยอะๆ แต่ออกมาแล้วดูน่ารักสุดขีด แต่ก็รู้เลยว่าจริงๆแล้วอีนี่หน้าไพร่ มีบางคนเคยบอกว่าต้องมีการฝึกยิ้มให้ดูดีอีกนะ (หวังว่าเจ้าตัวจะได้มาอ่านเจอในไม่ช้า)

แต่ก็ยากจริงๆแหละ ที่จะไม่ถ่ายรูปแบบนั้น ใครจะมาคอยแอบถ่ายกันเองเพื่อให้ได้มุมไม่เฟคกันตลอดเวลาล่ะ

11:44 AM

 

Post a Comment

<< Home

ศาสนาพุทธ

ช่วงนี้เข้าไปอ่านเวบ ซังกะบ๊วย แทบทุกวัน ตอนแรกแค่จะเข้าไปอัพเดทว่าน้องร็อคอัพไดอารี่รึป่าว ปะกิสว่าเจอเค้าถกธรรมมะ สลับกับกระทู้โพสท์รูปโปี ก็ดี เราก็เลือกๆอ่านอ่ะนะ ก็หลังจากเจอเค้าถกธรรมมะกันเนี่ยแหละ เลยเข้าไปอ่านมันทุกวัน ตอนแรกก็ลังเลว่าจะเอาเรื่องพวกนี้มาเขียนลงบลอกดีมั้ย เพราะมันเป็นเรื่องที่แล้วแต่คนจะคิดกัน เราเองบางทีก็อยากคุยเรื่องนี้กับเพื่อนกับฝูง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควร เพราะคนเราก็ไม่ได้ศรัทธาหรือเชื่ออะไรเหมือนๆกัน ทั้งๆที่เรียนพุทธศาสนาหลักสูตรเดียวกันมา หรือไม่ก็หาว่าเราแอ๊บอีก แต่เราคิดซะว่า บลอกนี้บลอกเราเอง เรามีสิทธิ์จะเขียนอะไรก็ได้ ถ้าไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องอ่านกัน เพียงแต่อยากเอามาเล่าสู่กันฟังบ้าง เพื่อจะมีประโยชน์กับบางคน (ที่ยอมรับฟังหน่อยนะ) หรือเผื่อใครก็สนใจเหมือนกัน พอดีคุยกับพรรณด้วย พรรณก็บอกว่าเขียนสิ (โดนยุง่าย) และที่เราจะเขียนก็อาจจะมาจากความเห็นส่วนตัวเรา ซึ่งคงไม่ถูกต้องหรอก ไม่ได้ให้เชื่อด้วย เพราะฉะนั้น ถ้าใครจะมาเถียงหรือมาว่า แบบไร้เหตุผล ก็ไม่ต้องนะ

จะว่าไปแล้ว เราก็รู้สึกเหมือนกันว่าเดี๋ยวนี้เราเองห่างหายจากศาสนาไปพอสมควร ไม่ได้หมายความในแง่ของการไปวัดนะ อันนั้น ถือเป็นประเพณี ไม่ใช่แก่นแท้ของศาสนาพุทธเท่าไหร่ แต่เรื่องเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวให้มีสติ คิดดี ทำดี พูดดี ไม่ค่อยอยู่ในจิตใจเท่าไหร่ เราเคยไปนั่งสมาธิที่วัดมา 2 ครั้ง ครั้งแรกไปกับแม่กับน้อง ชีวิตก็ลำบากอยู่ วัดเคร่งมาก ที่อยู่ก็อย่างบ้าน แต่เราก็รู้สึกดีนะ ดูได้ฝึกตัวเองดี เวลานั่งสมาธิก็อย่างโหด ต้องนั่งประมาณ ชม. นึงแบบไม่ขยับ แต่เผอิญ พอไปถึง เราเปื่อย เลยมีแอบอู้ได้บ้าง แต่เพราะอู้นี่แหละ ทำให้เรารู้สึกสนใจหนังสือธรรมมะขึ้นมา ก่อนหน้านี้ แม่ก็พยายามบังคับให้อ่าน แล้วอย่างเรา ยิ่งถ้าโดนบังคับ ยิ่งไม่อ่าน และเราก็มักจะถือว่าตัวเองยึดหลักในการทำตัวแบบที่ถูกที่ควรแล้ว (อีโก้หรืออัตตาสูง ซึ่งไม่ดีๆ) สามารถทำให้ตัวเองปล่อยวางได้ถึงแม้จะเจออุปสรรค และที่เคยเรียนมาก็เยอะจะตายอยู่ละ เราก็อิกนอร์เรื่อยมา จนตอนที่ไปวัดนี่ แล้วอู้มานอน แต่ก็ไม่อยากนอน พอดีเจอหนังสือธรรมะวางคาๆอยู่ เลยหยิบมาอ่านแก้เซ็ง ปะกิสว่า สนุกมากค่ะ เป็นเรื่องจริงของเจ้าอาวาสที่วัดนี้ ที่มีเรื่องผีวิญญาณมาเกี่ยวข้องเล็กน้อย (ไม่น้อยอ่ะ)และสอดแทรกไปกับเรื่องการนั่งสมาธิ การฝึกจิต เรื่องกรรม เราก็อ่านอย่างกะอ่านนิทาน และก็ขนลุกไปเป็นระยะ เพราะตอนอ่าน อ่านคนเดียว ตอนตีสี่ตีห้า (คนอื่นตื่นตั้งกะตีสามไปนั่งสมาธิ) ระหว่างนั้น มีแม่ชีมาเคาะห้องด้วย ว่าหนูไม่ไปเหรอ ก็บอกไปว่า หนูเปื่อย (ตอนหลังมีคนบอกว่า จริงๆแล้วไม่มีแม่ชีที่ไหนมาเคาะห้องหรอก เพราะทุกคนต้องออกไปนั่งสมาธิกันหมด มีก็แต่แม่ชีที่เป็นเปรต ซึ่งยังมีห่วง และก็มาคอยดูแลวัดไถ่บาป ซึ่งได้รับการกล่าวถึงในหนังสือที่เรากำลังอ่านพอดี กรี๊ดดดดดดด ที่มาเคาะห้อง ไม่ใช่คนเหรอนี่)

แต่หลังจากอ่าน เรารู้สึกว่าได้เปิดกว้างอะไรพวกนี้มากขึ้น ซึ่งมันไม่สอนในโรงเรียนเท่าไหร่เลย (ขอให้กระทรวงปรับหลักสูตรเหอะ) เหมือนเข้าใจหลักคำสอนทั้งหลายมากขึ้น ว่ามันเกี่ยวข้องกับชีวิตเราได้นะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ส่วนนึงเป็นผลจากกรรมที่เราเคยทำไว้ ส่วนนึง เราสามารถที่จะตัดสินใจเองได้ว่าจะทำยังไง นั่นก็คือ เราเลือกได้ว่า เราจะทำความดีรึป่าว หลังจากนั้นมา พอเราเจออะไรแย่ๆ เราก็จะคิดว่า คงเพราะเราเคยไปทำอะไรแย่ๆไว้ หรือถ้ามีใครมาทำให้เรารู้สึกแย่มากๆ โดยที่เค้าเองคงไม่รู้ตัวแต่อย่างใด นั่นก็อาจจะเพราะชาติที่แล้ว เราไปทำอะไรแบบนี้กับเค้าไว้มั้ง แล้วเค้าเกิดอาฆาตขึ้นมา ก็เลยเกิดเป็นกรรมตกกะเรา พอคิดได้ ก็ได้แต่คิดในใจว่า อโหสิด้วยเถอะ เราจะไม่อาฆาต่่อให้เป็นวงจรอุบาทว์แล้วล่ะ ให้มันหยุดในตอนนี้ละกันนะ ตอนนี้ยอมซัฟเฟอร์ (suffer) แต่อนาคตหรือชาติหน้าไม่เอาแล้ว บางทีก็แอบคิดว่า ถ้าเราคิดไม่ได้แบบนี้ แล้วเราก็อาฆาตแค้นกลับ (โดยไม่รู้ตัว) มันก็คงวนๆอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ที่เรียกว่า วัฏสงสารใช่มั้ยนี่ ซึ่งการคิดแบบนี้ มันช่วยให้เราหายเศร้ามาหลายครั้งแล้ว แม้ไม่ได้ว่าหายอย่างสมบูรณ์ และก็ไม่ใช่ว่าเราจะคิดแบบนี้ได้ตลอด มันก็มีแอบแช่ง แอบด่าอยู่ในใจ แบบที่จิตก็อาฆาตไปด้วย โดยไม่รู้ตัวอีกเช่นกัน

ซึ่งถ้าคิดๆดู สิ่งที่จะให้เราคิดได้ ก็คือ สติ ซึ่งที่เราบอกว่าเหมือนห่างๆจากศาสนา ในความหมายเราก็คือ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีสติ คิดอะไรแบบนี้เท่าไหร่ ทำอะไรกับใครแย่ๆไว้ บางทีก็ไม่รู้สึกผิดอีก ทั้งๆที่ควรรู้สึกผิด หรืออโหสิแผ่เมตตาอะไรก็ว่าไป หรือโกรธใครมา ก็ไปแอบด่าในใจแอบนินทาอีก หลังจากไปอ่านกระทู้พวกนี้มา เลยจะพยายาม มีสติให้มากขึ้นนะ และยังมีเรื่องศีลห้า ที่รักษาไม่ค่อยได้เท่าไหร่ และได้ความรู้มากขึ้นด้วย เราเอามาเขียนแบบสรุปปนกับความคิดเราเองด้วยนะ ไม่ต้องเชื่อมากก็ได้ เพราะข้อมูลเราเองก็อาจจะผิด แต่แค่เอาคิดดูเฉยๆ
1. ห้ามฆ่าสัตว์ กินเนื้อสัตว์ได้ แต่ไม่ควรกินเพราะแบบว่า อยากกินไก่ อยากกินแกะ ควรกินเพราะว่ามันมีให้กินต่างหาก ซึ่งแค่นี้ก็ทำไม่ค่อยได้แล้ว การกินเจ ถ้ากินแบบยังต้องการไก่ปลอม ไส้กรอกปลอม ปลาหมึกปลอมอยู่ตลอดเวลา นั่นก็บาป มันต้องเริ่มที่จิตใจเราต่างหาก
2. ห้ามลักขโมย อันนี้คิดว่า คงไม่ผิดกันง่ายๆนะ แอบคุ้ยตู้เย็นบ้านคนอื่น ถือว่าไม่ผิดเนอะ ยังไงๆเค้าก็ให้เรากิน
3. ห้ามผิดกาม การมีอะไรกันก่อนแต่งงานโดยไม่สำส่อนก็ถือว่าผิดนะค้า กอดจูบก็ไม่ได้นะค้า เหตุผลคือ ถือเป็นการไปพรากลูกโดยไม่ได้รับการอนุญาตจากพ่อแม่ เพราะฉะนั้น ถ้าอยาก ก็ไปบอกพ่อแม่ผู้หญิงก่อนก็น่าจะโอเค (แล้วจะมีใครบอกมั้ย)
4. ห้ามโกหก ยังไงๆ ก็ทำไม่ได้ บางทีก็โกหกตัวเองอยู่บ่อยๆ มีเรื่องนินทากาเลอีก ทำไม่ได้ (แต่จะพยายาม)
5. ห้ามดื่มเหล้า ดื่มเวลาสีังสรรค์ผิดม้ัยหว่า ไม่ได้ว่าอยู่ดีๆอยากเหล้าตอนเที่ยงคืนนะ สติก็ยังมีนะ คุยรู้เรื่อง แอบสงสัยเหมือนกันว่าพวกคนฝรั่งเศส คนเยอรมัน ที่กินไวน์กินเบียร์แทนน้ำกันน่ะ อย่างนี้ก็ผิดกันหมดสิ เราเลยสรุปเอาเองว่า คงเอาเรื่อง สติ มาตัดสินมากกว่ามั้ง ถ้ากินจนแบบขาดสติก็ผิดสินะ

นอกจากนี้ ในเวบนั้นยังถกกันเรื่องนิพพาน เรื่องกิเลส บางคนก็บอกว่า ช่างเหอะ ยังไงๆ ก็ไม่ได้คิดจะนิพพานอยู่แล้ว เลือกทำในส่ิงที่ให้ตัวเองมีความสุขก็พอแล้ว หลายๆคนก็คงคิดอย่างนี้เหมือนกันสินะ ซึ่งเราไม่เห็นด้วยหรอก แต่หาเหตุผลดีๆไม่ได้ แต่มีคนที่เขียนไว้ดีเหมือนกัน บอกว่า ที่เชื่อในแบบนั้นว่าขอให้ทำในส่ิงที่มีความสุขก็พอแล้วน่ะ เป็นความเชื่อที่ยังแฝงด้วยกิเลส ความสุขที่ว่า ก็เป็นแค่ความสุขชั่วคราว ถึงเวลาก็มีทุกข์เกิดขึ้น และการที่เราได้เกิดมาเป็นคน (และรู้เรื่องพวกนี้อีกด้วย) นั่นแสดงถึงความมีบุญ เพราะการเกิดเป็นคนดีกว่าการเป็นสัตว์คือ เรามีโอกาสนิพพานได้ การที่อ้างว่าเราทำแต่ความดีก็น่าจะพอแล้ว จริงๆแล้ว รู้เหรอว่าเราไม่ได้ทำความชั่วแฝงอยู่ บางทีเราก็เผลอคิดในทางอกุศลกันโดยไม่รู้ตัว หรือเชื่อในสิ่งที่คิดว่ามันถูกทั้งๆที่จริงๆแล้วผิด ซึ่งของแบบนี้จะเข้าใจได้ ก็ต้องศึกษาในศาสนาที่พระพุทธเจ้าค้นคว้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว และก็ต้องเข้าใจจิตใจตัวเอง ซึ่งก็ต้องเกิดจากการนั่งสมาธิ เอาที่เค้าเขียนมาแปะดีกว่า เพราะภาษาก็บ้านมากๆ ตามคอนเซปต์ของเวบนี้

วิปัสสนา คืออะไรครับ
การรู้จักตน
ต้องมองตัวเองให้ลึกๆ
ว่าเรามีความชั่วร้าย ความเลวอะไรอยู่บ้าง
ถ้าเห็นแล้ว เราจะหยุดมันได้มั้ย
แล้วจะสร้างความดีได้ยังไง
อย่ามองดีชั่วเพียงน้ำในแอ่ง
ต้องมองลึกทั้งมหาสมุทร
อย่ามองทุกอย่างเพียงเปลือก
----------------------------
ทุกวันนี้ เรากำลังกินก้อนบาปอยู่ จะมีกี่คนมองเห็นบาป
มึงปล่อยตัวไปวันๆ เล่นโน่นนี่ไปเรื่อย เท่ากับว่า
มึงประมาทกับชีวิต
กูว่า หลายคน บอกกับตัวเองว่า อยากจะดีกว่านี้ อยากจะเอาดีมากกว่านี้
บางคนก็ อยากจะดีนะ แต่รอชาติหน้าดีกว่า ชาตินี้ทำได้เท่าที่ทำ
จริงๆแล้ว ของแบบนี้ ขยันขึ้นอีก ยังไม่พอเลย
มันสำคัญที่ กำลังใจ ถ้าคิดจะเอาดีให้ได้ ต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้
อย่าปล่อยเวลาให้ผ่านไป โดยที่ไม่ได้เริ่มอะไรซักอย่าง
การทำดี ไม่เบียดเบียน เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนควรทำอยู่แล้ว
สิ่งที่มึงทำ ก็เป็นแค่ มนุษย์ทั่วไปคนนึง
จริงๆแล้วมันมีมากกว่านั้น
ถามว่า อยู่ตอนนี้ สุขดีมั้ย
มีทุกข์มั้ย
ถ้ามึงไม่รู้สึกทุกข์ใจ ร้อนใจ เสียใจ เศร้าใจ กังวลใจ อะไรเลย
กูก็ขออนุโมทนาด้วย
แสดงว่าทางที่มึงเลือก ดีต่อมึง แล้ว
แต่ไม่ใช่ว่าจะดีที่สุด
แต่มึงพอใจแค่นี้ กูจะให้มึงพยายามมากกว่านี้ ก็เป็นไปไม่ได้
มันอยู่ที่ใจมึงเอง
กูแค่ไปเจอสิ่งที่ดี แล้วก็อยากจะให้เพื่อนกูได้รับรู้ด้วย
----------------------------

และก็มีหลายคนถามคำถามที่เหมือนเป็นหลักของศาสนา แต่เค้ากลับไม่รู้กัน นั่นแสดงว่า วิชาพุทธศาสนาในโรงเรียน 6 ปี ล้มเหลวจริงๆ เรื่องพวกนี้น่าจะไปหาอ่านตามเวบพันทิพได้เหมือนกัน แต่ไม่อยากอ่าน รู้สึกว่าภาษาที่ใช้ไม่บ้านพอ ไม่สามารถเข้าถึง

เพราะฉะนั้น ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ไม่ใช่ว่าจะให้ไปอ่านหนังสือธรรมมะ หรือมาถือศีลห้า หรือมานั่งสมาธิกันจริงๆหรอก เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่บังคับกันได้ ถ้าไม่ศรัทธา (อย่างเราเอง ศรัทธาก็เพราะหนังสือที่อ่านน่ะแหละ) แต่อยากให้เอาเรื่องที่พวกเราเคยเรียนมา ซึ่งอาจจะลืมๆไปแล้วบ้าง มาแอพพลายกับชีวิตก็ดีนะ จำที่อาจารย์พุทธศาสนาคนนึง (จำชื่อไม่ได้ จำได้แต่ฉายา แต่รู้สึกเลวไปหน่อยถ้าเอามาเขียนตรงนี้) โควทคำพูดมาว่า ศาสนาพุทธไม่ใช่สิ่งที่ให้เราไปยึดติด แต่ถ้าเรามีปัญหา เราค่อยเอาศาสนามาใช้แก้ไข จำคำพูดแน่ๆไม่ได้อ่ะ แต่ความหมายประมาณนี้ ซึ่งเราชอบนะ ถึงแม้ว่า คิดอย่างนี้ต่อไปยังไงก็ไม่นิพพาน แต่สำหรับคนที่ไม่ค่อยใส่ใจในศาสนาเลย ลองคิดแบบนี้บ้าง อาจจะดีขึ้นนะ เราเองก็ไม่ได้เอามายึดถืออะไรมาก แต่พยายามเอามาเกี่ยวข้องกับตัวเองมากขึ้น ถ้าเป็นไปได้ ก็ลองอ่านๆหนังสือธรรมมะกันบ้างก็ดี อย่าคิดว่ามัน แอ๊บ จริงๆแล้วสนุกออก และก็เกี่ยวกับเรื่องของพวกเรากันโดยตรง ก็เรื่องจิตใจของเราเองนี่

และคนที่เรารู้จักๆเจอๆอยู่ตอนนี้ เราเชื่อว่า บางส่วนมาจากผลกรรมที่เคยทำกันไว้ ดีบ้างไม่ดีบ้าง แต่เราสามารถท่ีจะเลือกทำดีหรือไม่ดีในชาตินี้ได้ ซึ่งบางคน เราก็ยังเลือกทำตัวเลวใส่อยู่ (เลวจริง) กรณี ดาว เป็นไปได้นะ ว่ามันเป็นกรรมของเค้า ที่อาจจะทำอะไรกับดาวไว้ในอดีต ถึงมาโดนดาวชนแบบไม่ตั้งใจ ก็อโหสิให้เค้าไปก็น่าจะหมดเวรหมดกรรมกัน

ที่เขียนไปข้างบนนั่น ก็ไม่ได้บอกว่าถูกนะ มาจากความเห็นเราเองก็เยอะ อนาคตถ้าเรากลับมาอ่านใหม่ อาจจะบอกว่า ชั้นมั่ว เขียนอะไรออกมาเนี่ย แต่อาจจะเป็นแนวทางให้ได้คิดกันบ้างเท่านั้นเอง ใครมีความเห็นยังไง ก็เขียนคอมเมนท์กันเยอะๆนะ อยากให้คอมเมนท์เรื่องแบบนี้อ่ะ มันได้ประโยชน์ดี และคนเรามักจะมีความเห็นไม่ค่อยเหมือนกันหรอก เผื่อจะได้มุมมองที่กว้างขึ้น

เวบที่อ่านมา (ขี้เกียจทำลิงค์ ถ้าเข้าไปอ่าน ก็ทำใจกับอะไรแอ๊บๆหน่อยนะ)
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49341
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49362
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49369
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49081
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49351

Categories: ,

7 Comments:

Blogger Phang-sang said...

เป็นคนยุให้เขียน ก็ต้องเข้ามาคอมเมนท์ :)

ตัวเราเองก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องศาสนาซักเท่าไหร่
พิจารณาว่าตัวเองเป็นคนไม่มีศาสนาด้วยซ้ำ
ความคิดนี้เริ่มจากตอนไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน (เมื่อยังวัยรุ่น - -) host family ที่ไปอยู่ด้วยบอกว่าเค้าเป็นคนไม่มีศาสนา ครั้งแรกที่ได้ยินรู้สึกอึ้งคิดว่า มีด้วยเหรอ คนไม่มีศาสนาเนี่ย ไม่เคยได้ยินใครประกาศตัวเองแบบนี้มาก่อน หลังจากอยู่ไปสักพักก็เข้าใจว่าเค้าไม่ไปโบสถ์แล้วก็ไม่ได้ประกอบพิธีกรรมตามวาระต่างๆ ก็เลยสรุปได้ว่าไม่ได้นับถืออะไร

พอเอาความคิดนี้มามองตัวเอง ก็เลยรู้สึกว่าตัวเองก็เหมือนกัน ที่ไปวัดทำบุญอะไรก็คือตามพ่อแม่ไป พูดง่ายๆ ถ้ามีคนชวนก็ไป(เป็นเพื่อนเค้า) แต่ไม่ได้ไปด้วยความตั้งใจของตัวเองน่ะ ถ้าตัดเรื่องพิธีกรรมหรือประเพณีต่างๆออกไป การที่จะบอกว่าตัวเองนับถือศาสนาอะไรก็คือบอกว่าตัวเองเชื่อคำสอนของศาสนาอะไรใช่มั้ย เราเข้าใจอย่างนี้นะ เพราะฉะนั้นสำหรับตัวเราเองก็เลยคิดว่าเชื่อทุกอย่างที่เรามองว่าเป็นการทำดีน่ะ จบ ศาสนาอะไรก็สอนให้ทำดีเหมือนกัน รายละเอียดปลีกย่อยก็ว่ากันไป แต่เราจะไม่สนใจความเชื่ออื่นๆ น่ะ อย่างเช่น พระเจ้า อะไรพวกนั้น (เป็นเรื่องสรุปไม่ได้ เราก็เฉยๆ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ประมาณนั้น)

อย่างเรื่องกรรมเวร เราก็ไม่ค่อยสนใจ เราคิดว่าควรจะทำดีเพราะควรจะทำเท่านั้นแหละ ถ้าเจอเรื่องร้ายๆ ก็เสียใจเป็นปกติ เราจะคิดถึงเหตุผลก่อนนะ ว่าเค้าทำอย่างนี้เพราะอะไร เรื่องซวยก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาใช่มั้ย เจอก็ทำใจ หัวเสียหงุดหงิด มันต้องระบายน่ะ แล้วก็จบ แต่ไม่ค่อยไปอาฆาตจองเวรใครนะ (หรือทำโดยไม่รู้ตัวไม่รุ้ - -)

เรื่องสติ สมาธิ ถือว่าเป็นเรื่องศาสนาพุทธเท่านั้นมั้ย เรามองว่ามันเป็นเรื่องสากลนะ ใครๆก็พูดถึง ฝรั่ง ไทย จีน แล้วก็เชื่อกัน มันเป็นสิ่งที่ควรจะมีน่ะ

สำหรับตัวเองก้เลยคิดว่าอะไรที่ดี เราก็เอามาใช้ ก็ลืมบ้างทำบ้างละ แต่ไม่ได้ยึดหลักใครเป็นพิเศษ

ยิงเรื่องนิพพานยิ่งไม่คิด อย่างน้อยก็ไม่ใช้เป้าหมายของชีวิตตอนนี้ คิดๆไป เป้าหมายที่มีก็เป็นเรื่องของกิเลสหมดแหละ Motivation ทั้งหลายนี่กิเลสสุดๆ
ไม่รุ้อะ ถ้าไม่อยากมีกิเลสก็ต้องบวช แล้วมุ่งไปที่นิพพานเลย คือยากจะปล่อยวางจริงๆ ใช้ชีวิตในโลกแบบปล่อยวาง เราว่าทำไม่ได้อะ ทุกเรื่องก็เป็นกิเลสหมด อย่างเช่น อยากทำงานให้ได้ดีๆๆ หรืออย่างเรา อยากเรียนจบ ได้เปเปอร์ ได้ไรมันก็กิเลสอีกอะ

เขียนไปเขียนมา ยาวแฮะ แค่นี้เนอะ :)

6:13 PM

 
Blogger Paworn said...

เราอ่านข้ามๆ ผ่านๆ อโหสิให้เราด้วยแล้วกัน

เราขอคิดแบบว่าอีโก้สูงนิดนึงนะ

เราถึอว่าความคิดของเราเป็นใหญ่ ผิดถูกอยู่ที่เราตัดสินเท่านั้น เราจะไม่อาศัยว่าสิ่งที่เราทำผิดหรือถูกโดยอาศัยศาสนาเป็นเกณฑ์อะ

เรามองศาสนาพุทธเป็นแนวทางหรือแค่ออปชั่นหนึ่งในบรรดาแนวทางของศาสนาอื่นๆ และก็ปรัชญาต่างๆ (โดยเฉพาะแนวคิดแบบนักปรัชญานิยมชาวฝรั่งเศสทั้งหลาย) อันไหนที่เราเห็นว่าดีก็เอามายึดถือปฏิบัติ เช่นอย่างของศาสนาพุทธเราชอบ กาลามสูตรมากๆ เป็นเรื่องของความเช่ื่อจริงๆ และก็อย่างเรื่องเหตุผลของการมีเสรีภาพของมนุษย์ ของจอห์นล็อคเราก็เชื่อ

สรุปแล้ว บางอย่างในพุทธศาสนาเราก็ไม่ค่อยได้สนใจ เช่นเรื่องญาณต่างๆ (อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด) ชาติภพ กรรม นิพพาน อะไรอย่างเนี้ย เราจะสนใจเป็นจุดๆ ไป คือเรานับถือเพราะเราประทับใจในหลักคำสอนมากกว่าศรัทธานั่นเอง

อันนี้มันก็ขัดแย้งกับหลายๆ ศาสนา เช่น อิสลาม คริสต์ ที่สอนให้คนเราศรัทธา (ในพระผู้เป็นเจ้า) ก่อนแล้วถึงนับถือ (ศาสนา) ซึ่งเราเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ เพราะว่าคนเราไม่ได้เกิดมาฉลาดที่จะคิดถึงเหตุผลในการนับถือศาสนา เขาก็เลยให้ศรัทธาก่อนแล้วจึงเชื่อฟังคำสอน

1:42 AM

 
Blogger Benzai said...

นี่ๆ ดีดี้ แนะนำให้อ่านเล่มนึง เราจำชื่อไม่ได้แล้วล่ะ
เคยอ่านตอนเด็ก ๆอะ เป็นเรื่อง+ภาพประกอบ
ประมาณว่าถ้าเราทำชั่วอะไรไป ตกนรกไปจะเจออะไร
ยกตัวอย่างง่าย ๆ เช่น มีชู้ต้องปีนต้นงิ้วอะ
แล้วก็อีกแบบนึงที่เราชอบคือ
อ่านประสบการณ์ของคนเขียนว่าเจออะไรมา
ซึ่งไป link กับกรรมเก่าที่เค้าทำมา
จำได้ว่าอ่านตอนเด็ก ๆแล้วกลัวไปเลย ไม่กล้าทำผิด

ส่วนเรื่องทำบุญ เข้าวัดอะ เราคิดว่ามันไม่ใช่ประเพณีนะ
เพราะว่าเรารู้สึกอยากเข้า อยากทำบุญเองอะ
พอทำแล้วก็สบายใจ รู้สึกอิ่มบุญ
เหมือนการทำความดีอย่างหนึ่งอะ
แต่ถ้าใครบังคับ หรือชวนไป
เราก็จะไม่ค่อย appre เท่าไหร่ เหมือนไม่ได้บุญ

11:26 PM

 
Anonymous Anonymous said...

it takes time for me to finish ur religious post =)(frankly, it is far from my interest.....lol)
i have quite similar ideas with Paworn though
i like just some of the Buddhist principles, also some of other religion

4:17 PM

 
Blogger DeeDee said...

เรื่องอย่างนี้ก็พูดยากอ่ะนะ เราว่าเราไม่เขียนอะไรเพิ่มดีกว่า แต่ที่อยากบอกอีกอย่างคือ เรามีศาสนาดีกว่าไม่ดีนะ แต่ก่อนเราก็เคยคิดว่าคนไม่มีศาสนาดูเท่ห์ดี แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ เค้าไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวเลยต่างหาก และทำให้คิดว่าตัวเองอยู่ได้โดยไม่ศาสนา แต่ถ้าวันนึงเกิดเจอปัญหาอะไรหนักๆขึ้นมา และแก้ไขเองไม่ได้ สิ่งที่เค้าคิดได้ อาจจะคือการฆ่าตัวตาย (ซึ่งมันบาปมาก) และถ้าไม่มีศาสนา โอกาสทำเลวก็มากกว่า เพราะเชื่อเอาเองว่าสิ่งที่ตัวเองคิดเป็นสิ่งที่ถูกต้องไปแล้ว ทั้งๆที่จริงๆอาจจะไม่ สำหรับเราเอง เราว่าเราชอบในหลักคำสอนก่อนอ่ะ แล้วค่อยศรัทธา อยู่ดีๆจะไม่ให้ศรัทธาเลยนี่ ไม่ได้อยู่แล้ว อย่างที่ทุกคนเขียนมา เราก็เคยคิดแบบนั้น แต่พออ่านอะไรแบบนี้มากขึ้น ความคิดก็เลยเปลี่ยนไปอ่ะ แต่ในความเป็นจริง เราก็ยังยึดหลักว่าความคิดตัวเองถูกอยู่บ่อยๆ และแบบไม่แคร์ว่าคนอื่นจะคิดยังไงด้วย

ติ้ง แล้วเราจะรู้มัยว่ามันคือหนังสืออะไร แต่ตอนเด็กๆเราก็เคยอ่านอะไรแบบนั้นเหมือนกัน มีรูปเยอะด้วย ออกจีนๆหน่อย อ่านแล้วก็กลัวดี แต่ไม่ได้ช่วยอะไรในระยะยาว ส่วนเรื่องไปวัด เดี๋ยวนี้วัดหาดียาก เราเลยไม่ศรัทธาในวัดอ่ะ (ขอให้มาเดินผ่านพระทุกวันแบบเราสิ ท่าช้าง ท่าพระจันทร์ มีแต่พระเต็มเลย)

ทั้งหมดนี้ ก็ขอให้ตามหลัก กาลามสูตร คืออย่าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองยังไม่ลองทำจริง (มีอยู่หลายข้อ แต่สรุปง่ายๆแค่นี้ละกัน) และก็ถ้ามีอะไรแย่ๆในชีวิต อย่าลืมนึกถึงศาสนาละกัน บางทีก็ช่วยได้นะ

12:42 PM

 
Blogger Phang-sang said...

เราเห็นด้วยนะเรื่องการใช้ศาสนาเป็นที่ยึดเหนี่ยว
บางครั้งก็อยู่ในสภาพมืดแปดด้านทำอะไรไม่ได้ คิดไม่ออกจริงๆ มีอะไรให้เชื่อแบบไม่ตอ้งคิดว่าทำไมถึงน่าเชื่อก็ช่วยได้ แต่ก็ต้องเลือกให้ดีอะนะ เพราะในภาวะไร้สติดันไปยึดกับอะไรแย่ๆจะยิ่งไปกันใหญ่ แบบนี้มันก็เป็นดาบสองคมน่ะ

แต่โดยส่วนตัวยังไม่เคยแย่ขนาดนั้นน่ะ เราชอบในหลักคำสอนต่างๆนะ แต่ไม่ชอบอะไรอื่นๆที่ติดมาด้วย

อีกอย่างหนึ่งทีเป็นคำถามสำหรับตัวเองมาตลอดว่า อะไรคือการทำดี เราจะเอาอะไรมาตัดสินน่ะ เราคิดว่ายังไงตัวเองก็เติบโตมากับศาสนาพุทธ แนวคิดต่างๆมันหล่อหลอมเรามา แต่ก็เอาทุกๆศาสนาและแนวคิดนั่นแหละมารวมๆกัน ถ้าอะไรที่majorityเค้าบอกว่าดีก็น่าจะดีใช่มั้ย (คิดง่ายไปมั้ยเนี่ย)

6:16 PM

 
Anonymous Anonymous said...

ต้องคอมเมนต์ซะหน่อยมั้ง อุตส่าห์แนะนำกันขนาดนี้

จริงๆแล้วเราก็เหมือนดี้แหละ คือว่าไม่ค่อยสนใจหลักธรรมเท่าไหร่ สตืก็ไม่มี ทำอะไรไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยได้คืดอ่ะ คือคืดแต่ว่ามันควรจะทำ ควรเป็นอย่างนี้ บางทีก็ด้วยเหตุผลที่ว่ามันเป็นสื่งที่ดี (นี่ก็คืดเองอีกว่ามันดี) หรือบางทีก็เพราะใครๆ เค้าก็ทำกัน เราได้พุทธศ่าสนาท็อปตั้งหลายปีนะ ตอนอยู่บดินทร แต่ก็ไม่ได้ทำให้เรามีไม่มีความทุกข์ เดืนทางสายกลางหรืออะไรแบบนี้เลยแม้แต่นืดเดียว แล้วเราก็คืดแบบที่ดี้บอกจริงๆด้วย ทำได้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ ไม่ได้หวังจะนิพพานอยู่แล้ว อะไรทำนองนั้น จนมาเมื่อปีที่แล้ว กลัวสอบไม่ผ่านมากๆ ไม่เคยกลัวอะไรเท่านี้เลย เลยเรืมsearch website อ่านเรื่องหลักธรรม เจออันนึง เขียนเป็นภาษาอังกฤษเรื่อง มรรค 8 โดนมาก อ่านแล้วชอบมากกว่า พวก หนังสือรวมคำคมซะอีก ตอนนั้นก็นึกว่าควรจะศึกษาจริงๆจังๆ ซะที แต่พอสอบเสร็จก็กลับไปเป็นแบบเดิม :( จนมาช่วงใกล้วันเกิดนี่แหละ เรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้นเยอะ แล้วทำให้เราไม่สบายใจมากๆ เลยพยายามจะเรืมเปลี่ยนทัศนคติ กับการปฏิบัติตัว แล้วพอได้คุยกะดี้เมื่อวานและอ่านบล็อกวันนี้ ก็คืดว่าต้องพยายามบ้างแล้ว

12:32 AM

 

Post a Comment

<< Home

Sunday, August 14, 2005

Stem cells & Korean

อ่าน national geographic ฉบับเดือนที่แล้ว มีเรื่องเกี่ยวกับ stem cells

ที่น่าสนใจ สำหรับเรา คือ เกาหลีเป็นประเทศแรกที่โคลน embryo ของคน สาเหตุนึงก็เพราะรัฐบาลเกาหลีไม่ห้าม และสามารถใช้ไข่จากคนได้โดยตรง แต่หัวหน้าแลบนี้ให้สัมภาษณ์ว่า สาเหตุสำคัญเลยมีอีกอย่าง เพราะการโคลนนิ่งเป็นเทคนิคที่ไม่ได้ง่ายๆ ในการเอานิวเคลียสที่เล็กมากๆออกจากเซลล์ไข่ แต่เพราะเกาหลีเป็นประเทศเดียวในเอเชีย ที่ใช้ตะเกียบที่ทำจากโลหะ ซึ่งมันลื่น แต่ได้รับการฝึกมาตลอดชีวิต ก็เลยเชี่ยวในการควบคุมอุปกรณ์ที่ใช้ดูดนิวเคลียส (ปิเปต) มากกว่าชาติอื่น อืม น่าคิดดีนะ คนเขียนก็บอกว่า ก็ต้องดูต่อไปว่า เกาหลีจะสามารถเป็นประเทศที่สามารถเป็นผู้นำด้านโคลนนิ่งไปได้อีกนานแค่ไหน

แต่จริงๆแล้่ว ประเทศที่เป็นผู้นำด้านนี้จริงๆก็คือเมกาแหละ ในเรื่องจำนวนเซลล์ไลน์ที่มี รองมาก็ สวีเดน เกาหลีใต้ อินเดีย สิงคโปร์ ตามลำดับ เอเชียเยอะเชียวนะ

Categories:

1 Comments:

Anonymous Anonymous said...

เออ น่าสนใจเนอะ เราก็เห็นเด็กเกาหลีที่โรงเรียนเรา ใช้ตะเกียบเหล็กกันทุกคน เราใช้แล้วไม่ถนัดอย่างแรง แต่ก็นะ ใช้ๆไป ดีกว่าอดกิน:P
A

12:01 PM

 

Post a Comment

<< Home

Saturday, August 13, 2005

Risotto

Introduction
โดนยุโดย (rationale หลัก) พรสรร

ที่ปรึกษาในการทำ พรสรร และ ปวร


risotto คือ ข้าวต้มแบบอิตาเลี่ยน เป็นข้าวหนืดๆที่ใส่เนยใส่ชีส ข้าวจะออกแข็งๆเล็กน้อย
เนื่องจากเมื่อวานทำข้าวผัด แล้วก็คิดว่าเมนูวันนี้ทำอะไรดี ก็โดนยุให้ทำ risotto เพราะว่าง่าย เราก็ไม่รู้ หลงเชื่อกันง่ายๆว่ามัน ง่าย ของก็ไม่ต้องใช้อะไรมากมาย แค่ไปซื้อ พาร์มีซานชีส กับ พาร์สลีย์เพิ่มเอง ที่เหลือก็ที่บ้านนี้มี หลังจากนั้นก็หาสูตรในเนท แล้วเอามามั่วๆรวมกัน ต้องเอามานั่งเขียนใหม่เลยนะ ตื่นเต้นอย่างกะทำแลบเทคนิคใหม่ สูตรของเราเองเป็นดังนี้

Materials

1. ข้าวญี่ปุ่น 1 กระป๋อง (ข้าวประเทศอื่นมันไม่มีนี่)

2. หัวหอม ครึ่งหัว (จริงๆแล้วเยอะเกิน กลิ่นหอมกลบกลิ่นทุกอย่าง)

3. แครอท ใส่ไปเหอะเท่าไหร่ก็ได้

4. เบคอน ที่เหลือคาอยู่ในตู้เย็น เอามาหมดเลย

5. น้ำมันมะกอก ก็ที่นี่มีแต่น้ำมันมะกอก

6. parmesan cheese ที่ไว้ใส่สปาเกตตีน่ะ ที่นี่เรียก powder cheese

7. parsley, thyme, saffron, black pepper, เกลือ คือ บ้านนี้มีอะไร เราเอามาใส่หมดเลย
8. เนย

9. ซุปก้อน อายิโนะโมโตะ 2 ก้อน


Method

- หั่นหอมครึ่งหัว สับละเอียด แต่ไม่ต้องมาก

- เอาเบคอนออกมาละลาย

- ปอกแครอท หั่นเป็นชิ้นใหญ่

- ต้มน้ำ ใส่ อายิโนะโมโตะ 1 ก้อน ใส่แครอทลงไปต้ม ต้มคาไว้อย่างนั้นแหละ ไฟอ่อนๆ

- เอาข้าวมาล้างซัก 2 รอบ

(ทำไมเบคอนละลายช้าจังวะ)
- หั่นเบคอนทั้งแข็งๆอย่างนั้นแหละ หั่นง่ายดี ขนาดสี่เหลี่ยมลูกเต๋า
- ตั้งกะทะ ใส่น้ำมัน อีกเตานึง

- พอน้ำมันร้อน ใส่ เบคอน (ยังแข็งอยู่เลย)

- พอเบคอนเริ่มสุก ใส่หัวหอม ทิ้งไว้ซักพัก สูตรบอกว่าจะมีน้ำจากเบคอมและหอมออกมา ใส่เกลือ พริกไทยเล็กน้อย

- เอาแครอทที่สุกมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เพื่อฆ่าเวลา - เอาข้าวดิบๆนั่นลงไปผัด เพิ่มไฟ ข้าวจะดูดน้ำมันและน้ำที่ซึมๆตะกี๊นี่ จนจากสีขาวขุ่น กลายเป็นใสขึ้น (jamie oliver บอกมา)
(ช่วงนี้ ถ้ามีไวน์ ก็ใส่ไวน์ เผอิญคุ้ยเจอแต่วิสกี้ ไม่กล้าเสี่ยง)

- ใส่น้ำอายิโนะโมโตะจากเตาข้างๆ ซึ่งต้องร้อนเหมือนกัน เพื่อรักษาอุณหภูมิข้าว ใส่ให้ท่วมข้าวเลย ลดไฟลง คนๆ

- พอน้ำลดเหลือปริ่มๆข้าว ก็ใส่น้ำลงไปอีก ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ซัก 15 นาที หรือจนกว่าข้าวนิ่ม

- น้ำอายิโนะโมโตะหมด ต้องใส่เพิ่มอีกก้อน

- พอข้าวเริ่มหนืดๆ ไม่แข็งแบบตอนแรก ก็ไม่ต้องใส่น้ำแล้ว รอจนน้ำลดลงไปครึ่งนึง
- ใส่เนย (เผอิญตอนแรก น้ำมันเยอะแล้ว เลยใส่เนยมากไม่ได้) ใส่ชีส อันนี้ใส่กระหน่ำมาก

- ใส่พวกเฮิร์บทุกอย่างลงไป เกลือ พริกไทยด้วย ใส่ไปเรื่อยๆจนกว่าจะพอใจ

- เอาลงจากเตา และโรยชีสด้านบนอีกรอบ


Results




น่ากินมั้ย อร่อยมากๆเลยนะ หรืออร่อยคนเดียวก็ไม่รู้ เพราะเราใส่ชีส พารส์ลีย์ และพริกไทยเยอะจริงๆ เกลือก็เยอะ ที่อ่านดู เค้าบอกว่ารสชาติต้อง mild แต่อันนี้ไม่ mild เลย ในรูปอาจจะไม่ข้นมาก แต่เราทิ้งไว้อีก เลยข้นมากๆ ส่วนข้าวก็ไม่ค่อยแข็งเท่าไหร่ ต้มนานเกิน แต่ยังอร่อยนะ

References

Jamie Oliver's Blog
Italian recipes

Categories: ,

3 Comments:

Blogger Paworn said...

เราก็เพิ่งกิน risotto ไปเอง ในงานแต่งงานพี่ที่แล็บ ที่แกรนด์ ไฮแอท

งานแต่งไฮโซมาก แบบว่ามีของกินเยอะจนต้องเลือกกิน (แหง เราก็ต้องเลือกกินอะไรไฮๆ สิ)

อ็องเทร เราก็ฟาด ทูน่าจี่ อันนี้เราเรียกเอง (เราจำเวิร์บภาษาอังกฤษไม่ได้แล้วว่าการทำอย่างนี้เรียกว่าอะไร) เป็นการเอาทูน่าชิ้นหนาๆ ไปจี่ หรือไปทาบบนกระทะ ก่อนจี่ก็ต้องคลุกแป้งผสมเอิร์บก่อน แล้วสไลซ์ ข้างในก็ต้องดิบหน่อยๆ จะอร่อย นอกจากนั้นก็ยังมี เนื้อชนิดอื่นๆ อีก แต่เราไม่ได้ใส่ใจ เพราะมันพื้นๆ

ส่วนสลัดบาร์ ก็เป็นคอส แล้วเลือกเดรสซิ่ง ที่คลุกๆ ไว้แล้วก็มีซีซาร์ ซึ่งเราเห็นแล้วได้ไอเดียใหม่ทันที คือเขามีให้ตักพาร์มีซานเป็นแผ่นเท่าขนมเบื้อง และก็ กราแต็ง ก็เอาบาร์แกตเป็นแผ่นๆ เลย และก็เบคอนก็แบบว่าทั้งแผ่นเลย ทุกอย่างพอตักแล้วเหมือนซีซาร์สลัดที่ไม่ได้ผ่านการหั่น คอสก็ยังเป็นทั้งใบเลย เวลากินก็แอบลำบากหน่อย

อาหารในบุฟเฟต์แบบว่าไร้ชนชาติมาก มีทั้งเทมปุระ (ซึ่งเราอิ๊กนอร์) ตอนแรกนึกว่าปลาหมืก แต่ไม่ใช่เลยเมินซะ และก็มีเป็ดย่าง (แบบจีน อิ๊กนอร์อีกเช่นกัน) และก็มีเนื้อย่างกับมันบด เราก็ตอนแรกไม่สนใจ แต่พอเดินครบรอบแล้วยังไม่ได้ตักอะไรก็เลยต้องตักอันนี้กิน เราก็สาดเกรวี่กับโฮลเกรนมัสตาร์ด (มัสตาร์ดที่มีเม็ดๆ) และก็มีรีซอดโต้ (อารัมภบทเสียตั้งนาน)

รีซอตโต้ พอเราเห็นแล้วคิดถึงเธอทันที ยิ่งพอเห็นจุดดำๆ ในรีซอตโต้ ก็หลงดีใจ นึกว่า เห็ดดำ (ทรัฟเฟิล เห็นในรายการทางยูบีซีเรียกอย่างนี้อะ) แต่พอตอนตักก็สำเหนียกได้ว่าเป็นเห็ดหอม แต่ตอนนั้นยังไม่รูลเอ้าท์เห็ดอื่นๆ แต่เราก็ไม่ค่อยรู้จักเห็ดเท่าไหร่ ยิ่งเป็นสีดำรู้จักแค่ เห็ดดำ เห็ดหอม และก็เห็ดถอบเท่านั้น

สรุปแล้วเป็นเห็ดหอม ลบข้อกังขาของเธอว่า ใช้เห็ดหอมทำรีซอตโต้ได้

1:01 AM

 
Blogger Paworn said...

โพสต์ตอบเอง ที่เรากินเรียกว่า seared tuna เราเรคคอมเมนต์ ยิ่งอยู่ญี่ปุ่นหาซึ้อทูน่า (มากูโร่) ถูกๆ อยู่ วิธีทำ ก็คือ เอาแป้งอะไรก็ได้? มาแล้วก็เอาเอิร์บสารพัดชนิดมาสับมาบดแล้วก็คลุกไปพร้อมกับเกลือพริกไทยพอประมาณ แล้วก็มาทาบนทูน่าที่เป็นชิ้นหนา แต่อย่าคลุกไปไม่งั้นจะกลายเป็นทูน่าชุบแป้งทอดไป แล้วก็ตั้งไปอ่อนๆ กับน้ำมันน้อยๆ เสร็จแล้วเอาทูน่าไปจี่ให้เปลี่ยนเป็นสีขาวๆ เหลืองๆ เสร็จแล้วก็เอาไปหั่น กินกับมายองเนส ไม่ก็ทาร์ทาร์ อร่อยอย่าบอกใคร

ในงานมีไวน์ Riesling เสิร์ฟ ซึ่งเข้ากับจานนี้ยิ่งนัก

1:10 AM

 
Blogger DeeDee said...

หลอกให้ชั้นอ่านอะไรที่ไม่เกี่ยวอีกละ (แต่ก็แรดดี) เราไม่มีโอกาสลองแล้วอ่ะ ทุกคนกลับมาบ้านกันพร้อมหน้าเลย อยู่เมืองไทยก็คงไม่ได้ทำ ส่่วนทูน่าที่บอกก็เช่นกัน คงไม่ไร้สติทำแล้วล่ะ เอาไว้ไปปาร์ตี้บ้านใครแล้วทำสิ น่าเล่นดีนะ

8:54 AM

 

Post a Comment

<< Home

Friday, August 12, 2005

Alone in the city

จากที่บอกไปในบลอกก่อนว่า ช่วงนี้ที่ญี่ปุ่นไปเชงเม้งกัน เลยกลับบ้านนอกกันใหญ่ คุณครูเองก็หยุด ภาษาญี่ปุ่นเราก็หยุดอาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์ บ้านฮารูก็กลับบ้าน กันหมด (แต่ฮารูเอง แรดอยู่ยุโรป) เค้าก็ชวนเราว่ากลับไปด้วยกันมั้ย ซึ่งอยู่อีกจังหวัดและไกล ตอนแรกนึกว่าเราต้องมีแลบมีเรียนภาษาญี่ปุ่น เลยปฏิเสธ แต่หลังจากทุกอย่างหยุดหมด เลยกำลังลังเล ไม่แน่ อาจจะไปสแตทซักเสาร์อาทิตย์นี้ถ้าไม่มีอะไรทำสุดขีด แต่ตั๋วอาจจะหมด ตั๋วก็แพงด้วยแหละ หมดตัว

วันนี้ก็เป็นวันที่สองสำหรับการอยู่บ้านคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว ซึ่งเป็นครั้งแรกของเราในญี่ปุ่น แต่มันก็ไม่ง่ายๆเหมือนอยู่เมืองไทยน่ะสิ เราต้องดูแลบ้านให้เค้าด้วยน่ะสิ ทำกับข้าวเองด้วย ไม่ทำก็ได้แหละ แต่อยากเอง ก็มีเรื่องตื่นเต้นมากมาย แม่ฮารูตอนแรกก็เป็นห่วงอยู่ทีเดียวว่าจะรอดมัั้ย

เริ่มตั้งแต่ ออกจากบ้าน เนื่องจากบ้านนี้ติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัย พอจะออกจากบ้าน ต้องปิดหน้าต่างให้หมด แล้วก็เอากุญแจที่มีแถบแม่เหล็ก ไปแตะกับเครื่องนี่ ที่อยู่ตรงทางจะออกจากบ้าน ก็ดูง่ายดี พอเราแตะปุ๊บ อีเครื่องนี่ ก็พูดมาก แถมเป็นภาษาญี่ปุ่นสิ้น พอพูดจบ ก็มีเสียงปิ๊บไม่หยุด เราก็ อ้าว ชั้นทำอะไรผิด ไปเดินหาทั่วบ้านเลย ว่าหน้าต่างอันไหนไม่ผปิด แต่ เอ๊ะ ก็ปิดหมดแล้วนี่ ก็กลับมาแตะใหม่ มันก็พูดมากไม่เลิก ถ้าไม่แตะกลับไปอีกรอบ มันก็จะร้องไปเรื่อยๆ ทำไงดีล่ะ เดี่ยวขโมยขึ้นบ้านจะทำไงดี ตอนแรกก็โทรหาพรสรรก่อน อีน่ีไม่รับ เลยโทรหาคุณครู ให้ฟังให้หน่อยว่าเครื่องนี่มันพูดว่าไง คุณครูบอกว่า ไม่ค่อยเข้าใจ แต่คิดว่าน่าจะโอเคแล้ว ออกจากบ้านได้ เราก็ไม่ค่อยเชื่อ เพราะคุณครูบอกว่าไม่ค่อยเข้าใจ เลยโทรหาพรสรรอีกรอบ คราวนี้ก็เลยแปลให้ฟังอย่างสมบูรณ์แบบ ว่าจะออกบ้านได้แล้วค่ะ ปล่อยมันร้องไปอย่างนั้นแหละ เดี๋ยวหยุดเอง ก็เลยออกจากบ้านอย่างสบายใจ

พอดีคุณครูซื้อเมล่อนให้ เมล่อนยูบาริเชียวนะ ยูบาริเป็นชื่อเมืองที่มีเมล่อนอร่อยที่สุดในญี่ปุ่น และแพงมากๆด้วย เคยซื้อแบบซีกนึง ซึ่งถ้าหน้าซีรี่คง 10 บาท แต่ที่นี่ ซึกละ 250 เยน ประมาณ 80 บาท ถ้า 1 ลูกนี่คงหลายร้อยบาท คุณครูก็ให้ 1 ลูกเลย เราก็ต้องกินคนเดียว เพราะไม่มีใครอยู่บ้าน (ขณะพิมพ์นี่ ก็จ้วงเมล่อนกินอยู่) คุณครูก็บอกให้เอาเมล่อนกลับมาแช่ที่บ้านก่อนไปเรียนภาษาญี่ปุ่น ก็กลับบ้านมา เอากุญแจแถบแม่เหล็กนั่น แตะที่เครื่อง เป็นการบอกว่าชั้นกลับบ้านแล้ว ไม่ต้องรักษาความปลอดภัยแล้ว ปะกิสว่า แตะไม่ดีมั้ง พอเข้าบ้านได้ซักพัก บ้านก็ร้องใหญ่เลย ตกใจมากค่ะ ทำยังไงดีเนี่ย ก็กลับไปแตะอีกรอบ คราวนี้เลยหยุด แต่ซักพักมีคนโทรมาทันที ใครก็ไม่รู้ ฟังก็ไม่ออก บอกเค้าไปว่า โอเคแล้ว แล้วก็รัวภาษาอังกฤษใส่ไป ก็เลยวาง

ตอนกลางคืน ก็มาปอกเมล่อนกิน ปกติอยู่นี่ ไม่เคยแตะครัวเลย ต้องมาคุ้ยอุปกรณ์ ตู้ชั้นทุกอย่างของบ้านเค้า และได้พีชมาสองลูกจากเซนเซสอนภาษาญี่ปุ่น ก็ปอกไม่เป็นอีก และก็แพลนว่าจะหุงข้าวกินเอง แต่ก็ใช้หม้อหุงข้าวไม่เป็นอีก เพราะภาษาญี่ปุ่นสิ้น แต่เนื่องด้วยเทคโนโลยีที่มีอยู่ (คล้ายๆบลอกปวรเลยนะ) เราก็เอาโน้ตบุคมาวางในครัว wireless LAN ก็มี จะเอาโนตบุคไปตั้งตรงไหนก็ได้ แล้วเราก็ต้องถามพรสรรเนี่ยแหละ ว่าอะไรทำยังไง จะคุยผ่าน skype ก็ได้ แต่เผอิญเราจะฟังเพลง เสียงจะตีกัน เลยพิมพ์ MSN ธรรมดา ตรงหน้าเตา ส่วนหม้อหุงข้าวที่ภาษาญี่ปุ่นนั่น ก็ใช้ถ่ายรูปเอา ปกติถ้ากล้องดิจิตอล พอจะเอารูปลงเครื่องต้องต่อสายอีก ยุ่งยาก แต่มือถือนี่มีทั้งกลอ้งทั้งบลูทูธ โนตบุคเราก็มีบลูทูธ ถ่ายรูปเสร็จปุ๊บก็ส่งผ่านบลูทูธเลย เหมือนที่ปวรบอกแหละ เทคโนโลยีพวกนี้ไม่ใช่ของที่คิดว่ามีแล้วจะเท่ แต่เป็นของที่ทำให้ชีวิตสะดวกขึ้นต่างหาก เพราะถ้ามีไปแล้วไม่ได้ใช้เลยหรือใช้ไม่เป็นก็ไร้ค่า แต่บางทีการซื้อล่วงหน้าเผื่อๆไว้ก่อนก็ดี เพราะเวลาอยู่เมืองไทย ไวร์เลสแทบไม่ได้ใช้ แต่เราก็ซื้อการ์ดมาติดๆไว้ก่อน โนตบุค ก็มีบลูทูธไว้ก่อนแหละ (เผอิญมือถือที่เมืองไทยก็มีบลูทูธ) แต่ถ้าไม่ได้ซื้อแบบมีแต่แรก ก็ไม่เป้นไร ซื้อเพิ่มเอาทีหลังก็ได้ ราคาก็ดัมพ์ลงมาอีก เพียงแต่ควรเอาเทคโนโลยีมาใช้ประโยชน์ให้ได้ละกัน ถึงแม้จะเป็นประโยชน์ที่ไม่ค่อยจะมีสาระเท่าไหร่ แต่คราวนี้มันจำเป็นสำหรับการอยู่รอดของเรามากนะ (เรื่องไอพอด พอดคาสท์ ที่เขียนๆไว้ ก็ถือว่าเป็นเทคโนโลยนีที่มีค่ากับชีวิตเหมือนกันนะ)

หม้อหุงข้าวน่ะ มีขีดไม่รู้กีขีด แบบขีดหุงข้าวต้ม หุงข้าวกับไอ้นู่นไอ้นี่ แล้วยังจะมีรีโมทบ้านนี้อีก ภาษาญี่ปุ่นสิ้น พยายามจะเปลี่ยนภาษาก็เปลี่ยนไม่ได้ ไม่มีตัวไหนที่ดูน่าจะใช่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมาก เลยไม่ได้ถ่ายรูปส่ง ดู i still know what you did last summer พากย์ญีั่ปุ่นก็ได้วะ แต่เตาแก๊ซก็ใช้ง่ายดี แก๊สที่ใช้เผาปิเปตที่แลบยังสเตปมากกว่าเลย

หลังจากนั้นก็ได้ทำข้าวผัด เพราะมีผงข้าวผัด และคุ้ยๆตู้เย็น มีแฮมที่หมดอายุแล้ว เยอะมาก เลยเอามากินหมดเลย มันเพิ่งหมดน่ะ เลยคิดว่ากินได้ ตอนทอดแฮมก่อนเอาข้าวลง ก็ลุกลี้ลุกลนอยู่พักนึง แฮมเลยโดนทอดนานทีเดียว แบคทีเรียคงตายสิ้น ออกมาก็อร่อยดีนะ ไม่ได้ทำอาหารเองหุงข้างเองมานานมากๆแล้ว พอเหลือก็เอามาทำข้าวปั้นต่อ (แค่เอามาปั้่เป็นก้อน) เพราะข้าวมันหนืด ตอนนี้ก็เล็งว่าจะเคลียร์ของในตู้เย็นก่อนที่มันจะหมดอายุ (หมดแล้วก็กินได้) แต่แอบนึกภาพว่าต้องกินแบคทีเรียกดุ๊กดิ๊กเมือวานที่เห็น ก็สยองอยู่นะ

ก็ผ่านไป 1 วัน ก่อนนอนก็ต้องปิดหน้าต่างให้หมด และไปเปิดสัญญาณกันขโมยอีก ตื่นมาก็ไปเอาสัญญานออก แล้วเปิดหน้าต่างได้ ยังมีที่ไม่ได้ลองอีก ก็คือ เครื่องซักผ้า กับเครื่องดูดฝุ่น แต่คิดว่าไม่ยาก ส่วนเครื่องทำน้ำอุ่นนี่ ปวดหัวมากๆ พูดมากด้วย ก็กดมั่วๆไปเรื่อย จนมันร้อนอ่ะ

อ้อ ล่าสุดส่งแฟกซ์ ก็พูดมากอีกแล้ว ทำไมที่นี่ชอบให้เครื่องพูดมาก แต่ก็มั่วจนส่งได้ ปะกิสว่าไม่แน่ใจว่าหันถูกด้าน ต้องถ่ายรูปส่งให้พรสรรอ่านอีกแล้ว ปะกิสว่าผิดด้าน

และไม่แน่ว่า อาจจะไม่ไปบ้านฮารูที่ kushiro แล้ว อยู่เล่นบ้านเค้าดีกว่า ได้ทำอาหารเองด้วย เย็นๆก็ถีบจักรยานไปจ่ายตลาด ดูคุณแม่บ้านญี่ปุ่นจริง

Categories: ,

4 Comments:

Blogger พรสรร/ポンサン/Pornsan/펀산 said...

Kushiro กับ Sapporo ถือเป็นจังหวัดเดียวกันโว้ย
Hokkaido ถือเป็นจังหวัดเดียว จริงๆแล้วไม่ใช่จังหวัดหรอก dou เป็นอะไรที่พิเศษ
ที่นี่หน่วยการปกครอง มี 47 to dou fu ken
to มี 1 อัน คือ Tokyo ก็ถือว่าไม่ใช่จังหวัดเหมือนกรุงเทพมหานคร
dou มี 1 อันเหมือนกัน คือ Hokkaido (เป็นการเรี่ยกภูมิภาคแบบสมัยก่อน แล้วก็กลายเป็นหน่วยการปกครองไปเลย)
fu มี 2 อัน คือ Osaka กับ Kyoto
ken ก็จังหวัดนอกเหนือนั้น 43 จังหวัด

3:05 AM

 
Blogger DeeDee said...

ชั้นรู้ๆ อุตส่าห์ไปนั่งอ่านใน wikipedia มา แต่ชั้นเล่าให้คนญี่ปุ่นฟังรึไง ถึงต้องเขียนใหมันถูกๆ ตามเซนส์มันเป็นจังหวัดนี่

8:15 AM

 
Anonymous Anonymous said...

อ่านแล้วก็ลุ้นไปด้วยนะเนี่ย บ้านที่ดีดี้ไปอยู่นี่ไฮโซแน่ๆเลย บ้านเรานี่ตอนกลางวันนี่ไม่ล๊อกเลย แถมอายุประมาณห้าสิบกว่าปี

เมล่อนน่ากินจัง

เทคโนโลยีถ้าไม่ใช้นี่ก็เสียดายเนอะ แต่ดีดี้ใช้ได้ดีทีเดียว ^^

เอ

4:58 PM

 
Blogger DeeDee said...

อินทุอร เธอแอ๊บกว่าชั้นอีก :)

เรื่องขอริงโทนนี่อึ้งนะเนี่ย ขอหน้าด้านๆจริงๆเหรอ เผื่อเจอจะได้พยายามลดยางอายบ้าง แต่เรื่องถ่ายรูปจากหนังสือนี่ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมันซูมไม่ได้ ออกมาเลยเบลอ

8:43 AM

 

Post a Comment

<< Home

Thursday, August 11, 2005

Bacteria

เลี้่ยงแบคทีเรียมาเป็นเดือนด้วยความเซ็ง จริงๆเราต้องเลี้ยงเซลล์มะเร็งของคน ไม่ได้ต้องการแบคทีเรียเล้ย แต่ก็คอนแล้วคอนอีก (contamination) ขนาดเปลี่ยนเซลล์ ไปขอจากคนนั้นคนนี้ ก็ยังคอนอยู่อีก แต่เคยมีปาฏิหารย์ พอมันคอนอยู่หลายฟลาสค์มากๆ คุณครูเลยบอกว่าเก็บไว้ดูอาการก่อน ซึ่งปกติต้องทิ้งเลย ก็เก็บไว้ ท้ิงไว้ติดเสาร์อาทิตย์ วันจันทร์กลับมาดู แบคทีเรียไม่เพิ่มขึ้น แถมบางตัวเหมือนตาย เพราะมันไม่ดุ๊กดิ๊กเลย เซลล์เราเองก็โตเอาๆ ดีเนอะ อยู่ดีๆอยากตายก็ตายเอง แต่หลังจากเปลี่ยนมีเดีย เหมือนมันได้อาหารเพิ่ม เลยกลับมาโตเหมือนเดิม ก็ต้องทิ้งอยู่ดี

ล่าสุดวันนี้ ตอนแรกเซลล์ลอทนี้ตอนได้มาใหม่ เราก็เห็นสิ่งมีชีวิตดุ๊กดิ๊กอีกแล้ว แต่อาจจะหลอนคิดไปเอง จนวันนี้ ยุ่บยั่บมากๆๆๆๆ พร้อมใจกันดุ๊กดิ๊กทุกตัว เห็นแล้วขนลุกเลย ในที่สุดก็ทิ้งหมดสิ้้น ตอนนี้ว่างงาน (ก็ว่างมานานแล้ว) ช่วงนี้เป็นเทศกาลเชงเม้งที่นี่อีก ว่างจนถึงอาทิตย์หน้าเลย บ้านฮารูก็ไม่มีใครอยู่ ปล่อยเราอยู่คนเดียว (จะดูแลบ้านให้เค้าได้มั้ยเนี่ย) ทำอะไรดีล่ะ?

Categories: ,

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

Wednesday, August 10, 2005

Yokohama camp

สองวันก่อนหายไปจากหน้าคอม เพราะไปโยโกฮาม่ามา (ข้างๆโตเกียวน่ะ) เรื่องของคุมงอีกแล้ว เนื่องจากมันมีแคมป์ชนิดเดียวกันแต่เป็นเวลา 10 วันที่โยโกฮาม่า พวกบ้านนอกจากฮอกไกโดเลยต้องไปดูงาน

ไปด้วยสายการบินแจล (japan airline) ก็อุตส่าห์ดี๊ด๊า ว่าจะได้สะสมไมล์เพ่ิม เพราะตอนมาญี่ปุ่นคราวนี้ ดันซื้อตั๋วถูก (ก็ไม่ถูกนะน่ะ แพงจะตาย แค่ถูกกว่าปกติหน่อย) และเป็นสายการบินบ้านๆ (dragon air) พอถูกมาก มันก็ไม่ให้สะสมไมล์น่ะสิ เซ็ง ก็เลยกะว่ามากะแจลคราวนี้คงได้ ตอนเชคอิน ก็โควทเลขทุกอย่าง แต่พอกลับมาบ้าน ทำไมไมล์ไม่ขึ้นเลยล่ะ ปะกิสว่า สำหรับการสะสมข้ามสายการบินแบบนี้ ต้องบอกเลขตั้งกะตอนจอง ไม่ใช่ตอนจะขึ้นเครื่อง กรี๊ด แล้วทำไมไม่บอกก่อนนนนนน เอาเถอะ ระยะทางสั้นๆ คงไม่มีผลอะไรมากมาย (แต่จะเอาอ่ะ) ค่าตั๋ว ค่าโรงแรม ค่ารถไฟตั้งแต่ออกจากบ้าน แอฟเวอรี่ คุมงออกให้หมดเลย ก็ดีนะ โรงแรมที่อยู่ (sheraton) ก็ไฮโซมากๆ ห้องก็ให้อยู่ห้องเดี่ยว (แต่เกิดเหตุการณ์แย่ๆนิดหน่อย แย่มากเลยแหละจริงๆแล้ว แต่ไม่ใช่เรื่องน่าเล่า ทำให้ไม่ได้แอพพรีเท่าไหร่)

พอถึงโยโก ทุกคนก็บ่นกันถ้วนหน้า ว่า ร้อน ก็ร้อนแบบร้อนเมืองไทยเลยอ่ะ แล้วฮอกไกโดอากาศกำลังสเบยจะตาย จริงๆเราก็เฉยๆแหละ แต่ก็ทำกะแดะร่วมบ่นไปด้วย คนที่มาด้วยซึ่งเป็นแคมป์ลีดเดอร์แบบเรา ก็อย่างที่เคยบอกว่ามาจากประเทศโลกที่สามกันเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งก็เหนื่อยกับการฟังภาษาอังกิดเวอร์ชันแขกและแอฟริกันมาก คือก็ไม่ทุกคนหรอกนะ แต่บางคนมันเวียร์น่ะ จนทำเอาเราเสียเซ้วเอง และตอนนี้ค้นพบว่า แขกส่วนใหญ่ ควรพยายามอยู่ห่างๆ เพราะกลิ่นตัวแรงไม่ไหวแล้ว ทั้งผู้หญิงผู้ชาย แต่แอฟริกันไม่มีปัญหา

สำหรับการไปดูงาน ก็ได้เห็นแต่เด็กญี่ปุ่นแรดๆ เวลาถามว่าใครอยากมาอ่านไดอารี่ให้เพื่อนฟัง แย่งกันใหญ่เลยฮ่ะ ทำกิจกรรมอะไร ก็กระโดดโลดเต้นดี๊ด๊ากันมากๆ เจอคนไทยสามคนที่มาเป็นแคมป์ลีดเดอร์ของโยโกด้วย (มาจากมหา'ลัยเดียวกับเออ่ะ) เค้าก็บอกๆเหมือนกัน ว่าถ้าไปจัดอะไรแบบนี้ที่เมืองไทย เด็กไทยคงยืนง่อย แต่เด็กที่นี่โฮมซิกคิดถึงบ้านก็มีบ้าง แต่ก็น้อยอ่ะ

เวลาเราเข้าดูเค้าทำกิจกรรมกัน จะมีบอกไว้ก่อนเลย ว่าเวลายืนดู ห้ามกอดอก ห้ามถือปากกา เพราะเด็กจะรู้สึกไม่ดี เหมือนมีคนมาคอยตรวจ มาคอยจับผิด ทำให้ไม่กล้าพูดไม่กล้าแสดงออก เราก็นึกในใจว่า เค้าใส่ใจกันขนาดนี้เลยเชียวเหรอ ซึ่งเค้าใส่ใจกันทุกเรื่องจริงๆนะ ถ้าเด็กเขียนผิด ก็จะไม่แก้ในวันแรก เพราะเด็กจะไม่กล้าเขียนอะไรออกมาอีก เพราะเป็นครั้งแรกของเค้า แต่วันท้ายๆจะพยายามแก้ ซึ่งก็ไม่ได้บอกตรงๆ แต่จะใช้ถามคำถามกลับไปให้เด็กรู้สึกเอง ว่าน่าจะเขียนผิด แต่ห้ามบอกเด็ดขาดว่า นี่ผิดนะ หรือเอาปากกามาแก้หรือเขียนทับ เพราะทั้งหมดนี้จะมีผลต่อจิตใจเด็กทั้งหมด ใส่ใจด้านจิตวิทยากันจริงๆ ถ้าเวลาคนเราเลี้ยงลูก แล้วใส่ใจกันขนาดนี้ เด็กจะออกมาเป็นยังไงนะ

บางทีเราก็นึกเหมือนกัน ว่าทำไมพวกแคมป์ลีดเดอร์จากประเทศโลกที่สามแบบนี้ ต้องมาพยายามช่วยเด็กประเทศพัฒนาแล้วขนาดนี้ด้วย น่าจะกลับไปช่วยเด็กประเทศตัวเองกันนะ แต่ก็อย่างว่า เด็กญี่ปุ่นมันโง่อังกฤษ และเด็กที่มาๆกันเนี่ย แต่ละคนเสียเงินกันแพงมากๆ เป็นแสนเยน สำหรับการอยู่ 10 วัน ซึ่งเราอยู่ได้เดือนนึง
พวกแคมป์ลีดเดอร์ ซึ่งก็เป็นแขกกับแอฟริกันเยอะอยู่ หน้าตาก็โจรก่อการร้ายมาก แต่ รักเด็กค่ะ แบบเด็กชอบมากๆ รุมกันใหญ่ เพราะทำตัวเป็นเด็กด้วย ก็ดี ไม่ใช่ของได้เห็นกันง่ายๆ ถ้าหลังจากเราทำงานเป็นแคมป์ลีดเดอร์ เราว่าเราต้องได้รักเด็กด้วยแน่ๆเลย

หลังจากนั้น ไปเจอพรสรรมา อยู่ดีๆ ก็นั่งคุยเรื่องตอนเรียนเอี่ยมจิตร์ที่จะเข้าบดินทรกัน ซึ่งตอนนั้นก็ไม่รู้จักใครกันเท่าไหร่ อย่างเราก็รู้จักคนอื่นแต่ชื่อเพราะติดบอร์ดไฮโซ หรือไม่ก็พวกที่โดนล้อหน้าห้องกันบ่อยๆ แล้วก็แปลกดีเนอะ ที่พวกที่เห็นๆกันตอนนั้น และไม่เคยคุยด้วยเลย แต่ได้มาเป็นเพื่อนกันจนถึงตอนนี้ จะว่าไปแล้วก็มากกว่าสิบปีแล้วนะ และทุกคนก็ได้ดิบได้ดีกันถ้วนหน้า รู้สึกดีที่ได้เป็นส่วนนึงจัง ^-^ (เอ๊ะ ควรไปโพสท์ที่มักติคนมากกว่ารึป่าว)

Categories: ,

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

มือถือ

อ่านเจอข่าวนี้โดยไม่ตั้งใจ เค้าบอกว่าจะมีการห้ามลดราคาค่ามือถือต่ำกว่านาทีละ 2 บาท

ก่อนหน้านี้ตอนยังอยู่เมืองไทย พวกเพื่อนที่ใช้ส้ม จะชอบโทรมาคุยทีเป็นชั่วโมง เนื่องจาก นาทีละ 25 สตางค์ คุยไป 4 นาที แค่บาทเดียวเอง คุยไป 20 นาที ก็ 5 บาทเอง แต่รู้สึกว่าสตาร์ทครั้งแรกจะแพง (ประมาณนาทีแรก 4-5 บาท แล้วต่อไปจะถูกลง) เพราะฉะนั้น ถ้าโทรแล้วห้ามวางแล้วโทรกลับไปใหม่ เพราะจะไม่ค่อยคุ้ม ของดีแทคก็แบบนี้ เราว่าเราก็คุยเยอะมาก แต่หลังจากเปลี่ยนโปรเป็นอะไรแบบนี้ รู้สึกเสียเงินน้อยลง แต่เผอิญเราเป็นพวกโทรบ่อยมากกว่าโทรนาน เลยรู้สึกไม่ค่อยคุ้มมาก แต่หลังจากนั้นก็จะเป็น โปรของ 1-2-call โผล่ออกมา แต่แบบรายเดือนมันก็ยังแพงและคิดเป็นนาทีเหมือนเดิม

แล้วถ้ามันมีประกาศอันนี้ออกมาจริงๆ ก็แสดงถึงว่าผลประโยชน์ตกอยู่กับ ais เห็นๆ ก็อ่านที่เค้าวิเคราะห์กันมากมายในพันทิพ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ด่าพาดพิงถึงทักษิณอยู่แล้วล่ะ แต่บางคนก็มาปกป้องในแง่ที่ว่า คู่สายสัญญาณมันมีปัญหาหลังจากดัมพ์ราคาลงมา เพราะก็เล่นโทรคุยกันเป็นชาติ เลยทำให้มีปัญหาโทรไม่ติดกันมากมาย เพราะฉะนั้นการทำแบบนี้น่ะถูกแล้ว และเป็นการแก้ไขปัญหาระยะยาว

ไม่รู้แหละ ถ้ามันประกาศอย่างนี้ออกมาจริง จะขอสาปแช่ง ais จะเกี่ยวไม่เกี่ยวไม่รู้ อุตส่าห์ได้โทรถูกๆเมาท์นานๆนะ ใครอยากอ่านที่เค้าด่าๆกันก็ไปอ่านใน พันทิพ กันได้ เราเองอ่านหมดไม่ไหวเหมือนกัน บางอย่างก็ไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย

ข่าวจาก ผู้จัดการออนไลน์

Categories: ,

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

Sunday, August 07, 2005

Niseko in Summer

ไปเที่ยวมาอีกแล้ว คราวนี้คุณครูขับรถพาไป จุดประสงค์ คือ พาไปกินแกะ เมืองที่ไปคือเมืองเดียวกับที่ไปสกี นิเซโกะ เพราะคุณครูตอนเด็กๆอยู่เมืองนั้น ภูเขาแถวนั้นไปปีนมาหมดแล้ว และสำหรับเราเอง วิวมันต่างกันมากเลยนะ ระหว่างมีหิมะกับมีต้นไม้ใบหญ้าเนี่ย สวยกันคนละแบบ แต่แบบหน้าหนาวจะสวยแป๊บเดียว เพราะมันไม่เสียงนกร้องประกอบฉากเท่าไหร่

เริ่มแรกก็พยายามจะไปดูวิวของภูเขาที่ได้ชื่อว่า เป็นภูเขาฟูจิที่ฮอกไกโด แต่ไพร่ เมฆบังจนไม่เห็นอันใดเรยยยย เลยไปที่ใต้ภูเขานี้แทนเพื่อไปกินแกะ แกะที่นี่ไม่ใช่ lamb ซึ่งเป็นลูกแกะ แต่เป็น mutton แกะผู้ใหญ่ ซึ่งกลิ่นจะแรงกว่า จริงๆแล้วเราก็ไม่ได้ประทับใจเนื้อแกะเท่าไหร่หรอก เพราะกินมันแรง จะมาอร่อยก็เวลาไปกินตามร้าน เพราะรู้สึกกลิ่นไม่ค่อยมี และเนื้อนุ่มดี พอคุณครูบอกว่าจะมากินแกะผู้ใหญ่แบบนี้ ก็เลยไม่ค่อยอยาก แตต่ปะกิสว่า มันไม่มีกลิ่นเลย อร่อยกว่าแกะเด็กอีก เนื้อนุ่มกว่าด้วย อ้อ ที่นี่ เรียกการกินแกะว่า เจงกิสข่าน พยายามถามมาหลายคนว่า กินแกะไปเกี่ยวอะไรกับเจงกิสข่าน มีคนนึงบอกว่า อาจจะมาจากการที่เตาที่ย่าง (แบบหมูกะทะหรือบาร์บีคิวพลาซ่าทีี่มันนูนๆอ่ะ) เหมือนหมวกของชนเผ่าของเจงกิสข่าน ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่ก็ฟังๆมา ร้านนี้ที่ต้องมากินถึงนี่ เพราะนอกจากเป็นแกะผู้ใหญ่แล้ว (ส่วนใหญ่เป็นแกะเด็ก) ร้านนี้เป็นร้านเก่าแก่ที่คุณครูมากินตั้งแต่เด็กๆ และวิวก็ดีมากๆ มองลงไปเป็นที่ๆมีน้ำออกมาจากภูเขา เลยดูคล้ายน้ำตกเล็กๆ

และเอาอีกละ ไปร้านไหน ต้องมีคนมาคุยเรื่องเมืองไทยอีกละ คราวนี้ คุณลุงแก่ๆที่เป็นคนเสิร์ฟก็คงเป็นเจ้าของร้านด้วย พอรู้ว่าเรามาจากเมืองไทย (เนื่องจากพูดอังกฤษกับคุณครู เค้าก็ต้องถามว่ามาจากไหน) ก็ตื่นเต้น บอกว่าเคยไป เคยไปเชียงใหม่ เอาเข้าไป คนญี่ปุ่นที่นี่ทุกคนต้องเคยไปเมืองไทยใช่มั้ยเนี่ย แล้วเวลาเอาอะไรมาเสิร์ฟทีก็จะมีเรื่องเมืองไทยมาคุย เช่น รอบแรก ต้มยำกุ้งอร่อยมากๆๆ รอบสอง เดินถืออาหารพร้อมทำท่าสวัสดีเข้ามา แล้วก็มา ขอบคุณคับ รอบต่อมา ชอบทุเรียนมากๆๆ และอีกมากมายที่จำไม่ได้ แต่ชอบเข้ามาคุยด้วยมากๆ เราก็ฟังไม่ออกหรอก คุณครูแปลอีกที ก่อนจะออกร้าน เค้ามาขอเชคแฮนด์อีก คงไม่เคยมีคนไทยโผล่มามั้ง ก่อนหน้านี้ คุณครูพาไปเลี้ยงอาหารสเปนในซัปโปโร คนเสิร์ฟ เจ้าของร้าน ก็เป็นสเปนิชกันหมด พอรู้ว่าเรามาจากเมืองไทย ก็เอาอีกละ บอกว่าเธอไปเมืองไทยบ่อยมากๆ เพราะเวลาจะกลับสเปนต้องเปลี่ยนเครื่องที่เมืองไทย และมักจะแวะอยู่เมืองไทยที่หลายๆเดือน ชอบต้มยำกุ้งมากๆ ชอบเมืองไทยมากๆ สรุปว่าทุกคนต้องเคยไปเมืองไทยกันใช่มั้ยนี่ ควรภูมิใจมั้ยนะ ว่ามาจากประเทศที่โด่งดังขนาดนี้

กลับมาเรื่องเที่ยวต่อ กินแกะเสร็จ ก็ไปอีกภูเขานึง เพื่อไปดู marsh ซึ่งเราเพิ่งรู้จักศัพท์คำนี้ไม่นาน แล้วก็เอามาคิดต่อว่า ห้วย หนอง บึง มันต่างกันยังไงนะ เพราะ marsh lake pond swamp นี่ ต่างกันนะ แต่ก็ไม่รู้ความแตกต่าง และมันตรงกับคำไหนของไทย จากการเปิดดิคในคอมดู บอกว่าอย่างนี้
marsh = บึง
lake = ทะเลสาบ
pond = สระน้ำ บ่อน้ำ
swamp = หนองน้ำ

IMG_1276
ที่เห็นเนี่ย ข้างใต้เป็นน้ำทั้งนั้น

แต่จริงๆแล้ว มีศัพท์เกี่ยวกับอะไรแบบนี้อีกมากมาย เช่น creek brook rivulet stream แต่ช่างเหอะ ใช้ไม่เป็น สรุปที่เราไปมา มันเรียกว่า marsh ซึ่งเป็นพื้นที่ ที่มีน้ำขังเป็นบริเวณกว้าง แต่น้ำไม่ได้ลึกให้ว่ายน้ำได้ บางบริเวณก็มีต้นไม้ใบหญ้าขึ้นเต็ม จนอาจจะโง่ไปเหยียบได้โดยไม่รู้ว่าเป็นน้ำ ซึ่งเรารู้สึกว่ามันให้ความรู้สึกของคำว่าหนองน้ำมากกว่านะ หนองที่เราไปมันอยู่บนเขา สูงประมาณพันเมตรได้ ก็ต้องเดินเข้าไปอีก ประมาณ 1 km แต่ก็มีป้ายปักตลอดทาง ว่าเหลืออีกกี่กิโล พร้อมกับคำว่า gambatte ne ประมาณว่า สู้เขานะ แบบในการ์ตูนญี่ปุ่นน่ะ ให้กำลังใจกันเหลือเกิน กะอีแค่ 1 km

IMG_1255

IMG_1261

เข้าไปถึง ก็เงียบสงบดี มีแมลงปอบินว่อนเชียว ที่ประหลาด คือ แมลงปอที่นี่เป็นสีฟ้า แต่ไม่สามารถ่ายรูปได้ ลูกอ๊อดที่นี่ก็ตัวควายมาก อยากเห็นเวลาเป็นกบจะขนาดไหน ต้นไม้ใบหญ้า ก็เป็นแบบเมืองหนาว ต้นสนเต็มเลย บางทีก็เป็นเมเปิล แต่สีมันยังเขียวอยู่ เลยยังรู้สึกไม่แรดเท่าไหร่

IMG_1254

พอออกมา ก็มีทางเดินอีกทางให้ไปดูอ่าวได้ เพราะเมืองนี้ก็ใกล้ทะเล และถัดไปอีกหน่อย จะเป็นแหลมยื่นไปในทะเล และตอนนี้เราอยู่บนภูเขา มองลงไปก็จะเห็นทะสีสวยงาม และเห็นแหลมชัดมาก แต่ๆๆๆๆ ดูรูปข้างล่างสิ

IMG_1279

ดูแล้วเราก็ เอ๊ะ ตอนนี้ชั้นอยู่บนเครื่องบินรึป่าวนะ เอ๊ะ เราจะมาดูทะเลไม่ใช่เหรอ ไพร่ที่สุด มีแต่เมฆอีกละ ก็เลยจบข่าว กลับซัปโปโร

คุณครูบอกว่าจะพามาอีกรอบ เป็นเวอร์ชัน ฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งจะสวยกว่านี้ เพราะใบไม้เปลี่ยนสี แต่แค่วันนี้ เราก็รู้สึกถึงความเป็นยุโรปดีนะ เพราะมีภูเขาและต้นไม้รายล้อมมั้ง และต้นไม้ก็แบบเมืองหนาวอีก ซึ่งไม่เคยพบเคยเจอ (บ้านนอก) ป่าก็จะโปร่งๆ ไม่ใช่ป่าร้อนชื้นที่มีตัวอะไรไม่รู้เต็มไปหมด ก็เลยเป็นความรู้สึกแปลกๆดี พวกทุ่งนาข้างทาง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นแปลงมันฝรั่ง แอสพารากัส ก็ดูงามกว่าทุ่งนาเมืองไทย เราก็พยายามคิดว่าเพราะอะไร ก็จัสท์ทุ่งเหมือนกัน แต่เริ่มเสียกได้ว่า เพราะมันมีต้นสนรอบๆมั้ง เลยดูดีขึ้นมา แต่ถ้าคนที่ชินๆกับต้นสน พอไปเห็นบ้านๆแบบเมืองไทย อาจจะตื่นตาตื่นใจกันทีเดียว (และมีควายด้วย ที่นี่ไม่มี)

Categories: , ,

2 Comments:

Blogger Benzai said...

จากรูปก็ดูบ้าน ๆ อะ
แต่ถ้าได้ไปดูเองคงดี
อยากไป ๆ

12:25 AM

 
Anonymous Anonymous said...

ไม่เห็นสนุกเลยอะ

10:06 PM

 

Post a Comment

<< Home

Friday, August 05, 2005

Cambodia Trip (Eng)

มีเมลล์จากเพื่อนคนนึงมาให้อ่าน ซึ่งหลายๆคนพออ่านดูก็คงเดาได้ว่าอีนี่คือใคร เพราะพฤติกรรมส่อมาก ที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษมาหาเรา ไม่ใช่เพราะกระแดะแต่อย่างใด แต่เพราะมันพิมพ์ไทยได้ช้ามากๆ (ชีวิตส่วนใหญ่ติดต่อกับฝรั่งน่ะ) เขียนมายาวมาก แต่สนุกจริงๆนะ มีแต่เรื่องอนาถใจเต็มเลย :) เพื่อนคนนี้หาเรื่องใส่ตัวมากๆโดยการไปเขมรคนเดียว เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ (มั้ง) โดยไม่ได้บอกใครเลย แต่ก็เอาชีวิตรอดกลับมาได้ แถมได้ ฝ กลับมาอีก

Messege below came from my Thai friend who wrote me about her trip in Cambodia. Many of you here can guess who she is. Quite long...but I guarantee it`s very very funny with her many bad lucks together with cute guys.


Hey Deedee,

I settled down a bit and find time to hit the keyboard finally.

I caught a flight from Bangkok to Phnom Penh on Saturday 2nd, July. And again, I was about to miss the flight.....I bought the ticket just 5 hours before the departure time. And I had to pick up the ticket by myself at the agency, A&F tour as usual, as their messengers did not work on Saturday. I took a cab but the traffic was terrible and the driver just dropped me somewhere in the middle!!!!!! Anyhow, he was nice enough to drop me at the pier opposite to Taksin Pier, so that I could took the boat and then the sky train.

Let's see, my flight would leave at 5.40 pm. I arrived back dorm, had not made my luggage yet and had to make a progress note on one of my patient, at 3 pm. I changed my clothes and ran as fast as I could to the ward. Unluckily, my patient was sleeping and her relatives were around. Never a day that they had so many questions but today!!! At this very hurry moment!!! Gosh!!!!!!! I was about to cry as I could not answer any of their questions clearly and they kept asking another questions over and over.....Finally I told them to keep these questions for the "real" doctor(s), not a stupid, yet lazy, medical student like me. By the time I was back to the dorm, it was 3.40 pm.

I packed my back quickly, just threw every single item in the bag and zipped up. I did not even have time to take a shower....from yesterday evening......and it was 4.00 pm

I found a taxi at 4.05 pm and he promised to drop me at the airport before 4.40 pm. Well, do not take any of the cab drivers' words seriously!!!! He drove fuckin' slow!!!!! Though he used the toll way, supposed to arrive earlier, but there was an accidence on the toll way!!!!!! I was really nervous and started biting my nails like an idiot but what else I could do!!???

Finally we could move and it was 5.10 pm when I arrived at the airport. I flew with Bangkok Airways and their check-in staff seemed not to be happy with my late check-in. The lady told me that the flight was now boarding and I should proceed myself to the gate immediately. Of course I took her suggestion seriously but I stopped a bit a King Power's Booth, and proceeded to the gate at 5.40 pm. Still on time, huh?? But the boarding staff looked not so happy and gave me a big cold stared......I was embarrased...

It was a short flight, about 50 mins. And the first scam was once I passed the immigration. As I really had no idea where to go. I had my lonely planet guidebook and started reading a bit but all were about Siem Reap and Angkor, not Phnom Penh!!!!! And can you imagine the touts attack the foreigners at the Chang Pier?? Here was 10 times worse!!! 10s drivers ran up to me and tried to take me with their cars, motorbikes or whatever!!! (It's normal for any tourists na ya.)

I took one taxi to a guesthouse recommended in the lonely planet guidebook. Its location was not so pleasant for me. But it was so late at night and I was too tired to find a new one. So I stayed. 10 USD a night in single room with satellite TV, 24 hour hot shower and air condition sounded not so bad, right?? But after talking to some other tourists, either in the same guesthouse or others, I realized that I paid overprice!!!!! Stupid!!!!! (I paid more also for a ride from airport as I had only Thai money and 100 USD notes. They accepted Thai Baht but must be converted into USD, and for sure, at unfair rate... they did not take 100 USD notes as they were afraid of the fake one. I find an exchange shop to change my big notes to small notes. And they charge me 1 USD -_-")

I made a city tour, on my own of course, on the next day. I visited all the main sites with extra time at the restaurant and bar. And that was all. What the hell I would do here for 2 more nights???? Yeah, that was a big problem.

I signed up for a tour to another province, which was about 2 hours car, on the next day but nobody signed up for this tour!!! No tourist signed up for any tours actually!!!!! So I had to make it on my own again. The big problem was transportation. I had to hire a private motorbike, or tuk-tuk or a taxi. And those were god damn expensive, 2-4 times more than in Thailand!!!!!

One of the bad parts was the beggar. They were really annoying. And the same rules of those touts went for the beggar also. They worked in group, followed you everywhere and asked for everything, pen, pencil, candy, snack and of course money. Can you imagine how much did they ask each time?? 1 USD!!!!! FUCK OFF!!!!! Once a day is enough but I had like 10s times a day!!!!!! So much annoying!!!!!!!!!! I couldn't even set the tripod and took some shot......

Once I was putting on a sunblock spray at one tourist site, those "give me one dollar" kids ran up to me, made a circle and asked me the sunblock. Starting with 5-6 girls but ended up with 20 kids around and I just couldn't move!!!! "No" meaned nothing to them. They just did not move and kept begging!!!!!! Gosh!!!!!!!!!!!!!!!!

And on my last day in Phnom Penh, I just wanted to take a walk in the city and took some more photos. I wandered around freely only a few minutes then I was followed by the touts and beggars............so boring. I finally sit in a restaurant and read my guidebook on Siem Reap and Angkor until 2 hours before flying. That was the only place I was left alone.

My flight from Phnom Penh to Siem Reap seemed to be good and my accompany, a man born in Portuguese family but live in France since his birth and now working as aircraft engineering in Cambodia, is so nice and funny. We had a very good conversation and just appointed to have some drink after landing. Then about 10 mins to land, the caption announced in a nervous voice that we had to head back to Phnom Penh airport as one aircraft, later reported as Vietnam Airline, crashed at Siem Reap Airport. And the airport would be closed at least for 3 days.......-_-" -_-" (How often does the plane crash each year??? And it is me again!!?? Do I have the angel of bad travel along??? )

And you know, though this is of course out of airline responsibilities, they provided the passengers the 4 stars hotel plus dinner and breakfast, and a bus from Phnom Penh to Siem Reap. I will fly with them again next time!!!

Ok, I was lucky again to meet another cute guy on the bus. He's from England but working in the English Embassy in Pakistan. (The French man have a house in Phnom Penh and he would wait for the next flight. What's a pity!!) He is very cute, poite and funny. We also had a very good talk. The best of him was that he told me, after woking me up for snack, to take it easy to sleep on his shoulder!! (I slept like hell on the bus and my head, I guess, moved left and right all the way.) Unfortunately we stayed in different guesthouse and he would leave to Laos on the next day......but we met again in a couple of temples though. I really enjoyed talking with him. =)))

I did nothing after arriving at the guesthouse as I was so tired and it rained so hard. I just checked the price with the driver and made a plan for the next day together. He asked for 10 USD each day. (Normal price)

My driver woke me up at 4.30 am in the next morning as he needed me to see the sunrise at 6.00 pm in some temples. I was too sleepy to move but also too tired to make any argument. So I just took a shower, dressed up and moved in the cab.

He dropped me at Bayon, the main temple of Angkor Thom at 5.30 am. The sun gradully rose from the big forest, it lightened up the temples and then shined brightly in the sky.WOWOWOWOWO.................no I am just kidding. The truth was the sun were rising behind the trees and the clouds......what the hell I could see???? It was not so impressive and just wasting my bed time!!!!! And what did I do while waiting for the sunrise?? Of course to fight with the mosquitoes!!!! I put on the mosquito repellent, both lotion and spray, but it just was not help!!!!!! Maybe because I was the only one in that temple at the moment so I was their only target.

I moved to another temples around the area. And end up at the Angkor Wat. It started raining hard at 3 pm and I just stuck in the temple. Lucky again!!!, I met very very very cute boy, Natan from Israel. We actually met before in some other temples during the day. But we just smiled at each other without any talk. Then this time, when I was reading my book at one of many doorways of the Angkor Wat, I saw him and he saw me. We both smiled and he walked in my way. And we started talking. I said "It's you again." and smiled. Then he smiled and said "Yes. It's me again. So how are you doing?" bla bla bla and we ended up making a plan for tomorrow together!!!!! Hahahahaha
Honestly, he was one of the best parts of this trip!!!!! He left one day earlier than me but he's now in Thailand. We'll meet tonight!!!!!!

We went to some other temples far away from the main ruins. It took like 3 hours for a single journey. The rode was bumpy and muddy. And it was much worse with the rain. Our driver were crazy and he seemed to enjoy driving into the holes!!! Everytime he hit one, he would looked at us, smiled and sang a song!!!! It was not funny at all!!!!!!!!

We had a dinner and you know, he introduced me to his other friend. A russian born family but now living in Sweden. And he was damn cute!!!! But he was a bit strange. The first thing he wanted to do in Thailand was to visit the prisoners in jails. He was curious to know why those were arrested......The second thing was to see the cock fight!!!! What a tourist!!!!!!

We really had a good meal and very good talk. We stayed up late, until 2 am just for talking. =)) (They stayed in the same guesthouse but mine was a bit far away. Mine was much more quiet though.)

Then on the next day, my last day at the temple, I met Tom, another cute boy from America. We traveled together a bit. He's not as good looking as Natan but he is more gentle and polite. He's such a big heart man. You won't believe the way he behave to the local. He loves to help kids and the disabilities. Though he will never give them money but he always buy them some food, clothes and other important stuff. I am really in love with his habit. I really hope that he won't get himself into trouble because of his kindness..........

And once again that my driver convinced me to see the sunset. He guaranteed that it would be really beautiful. And I trusted him. Phnom Bakeng was the recommended as one of the best sites for the sunset so, unsurprisingly, it filled up with tourists. (I and Tim were also one of them. =)) We arrived the temple at 5 pm as the driver told us that it would happen at around 5.30-6 pm. We waited until 7 pm and the sun was still high in the sky behind the clouds.............another disappointing advices. But the view from the top of this temple is worth a journey.

Oh, the best moment was to see the rainbow crosses over Angkor Wat!!!! It was damn breathtaking!!!!!!!!!

Then we had a wonderful dinner at a very good resturant, very good food on Royal Khmer Cuisine. =)))

On the last day before departure, I went to one children hospital and donated my blood. Surprised?? Well, Tim inspired me to do something for the local. I have no money to buy kids some food or whatever. So that was what I could do!!!! And I was very happy!!!!

That's all. Hope you are still awake!!!!!


PS: I have also a few "girl" friends!!!!

Categories: , ,

1 Comments:

Anonymous Anonymous said...

don't wanna guess who it is..
Is it May ?

5:25 PM

 

Post a Comment

<< Home

Thursday, August 04, 2005

Bank

มีเหตุให้ต้องไปใช้ติดต่ออะไรคนเดียวอีกละ พอดีเราต้องเปลี่ยนที่อยู่กับธนาคาร เพราะเดี่ยวเวลาให้แม่โอนเงินมา มันต้องระบุที่อยู่ด้วย ทีนี้ ก็ไม่กล้าไปคนเดียว กลัวพูดกันไม่รู้เรื่องแล้วถึงเวลาต้องไปเอาใครมาช่วยอยู่ดี

แต่ เราโดนยุง่าย พรสรรสอนมาว่า บอกแค่ว่า แอดเดรส และ เชนจ์ๆ (change) และเอาบัตรเอเลี่ยนยื่นๆชี้ๆให้เค้าดูด้วย ก็เลยเกิดความเซ้วขึ้นมาหน่อย และที่สำคัญกว่านั้นคือ ไม่มีคนว่างพาไปต่างหาก ตอนถึงหน้าธนาคารก็ยังตุ๊มต่อมอยู่เลย ว่าจะรอดมั้ย เค้าจะเข้าใจมั้ยนะ ว่าเราต้องการทำอะไร

พอดีวันนี้คนน้อย ก็เดินเข้าไปซักช่องนึง คนที่อยู่ตรงนั้นก็ซวยเลยฮ่ะ ตอนแรกเธอก็เอ๋อ หลังจากชี้ๆให้ดู พร้อมกับพูด แอดเดรส สำเนียงญี่ปุ่น เธอก็เข้าใจ แต่ดูเธอตื่นเต้นมากเลยนะ ดูลุกลี้ลุกลนดี เธอก็หยิบๆใบมาให้กรอก ก็เขียนชื่อและที่อยู่ใหม่ เบอร์โทรศัพท์ โอเค ไม่ยาก เราก็ถือเดินเอามากรอกอีกที่ ก็เขียนชื่อกับเบอร์โทรศัพท์ก่อน เพราะไม่ยาก แต่พอที่อยู่ จะเขียนภาษาอังกฤษก็ได้ แต่ถึงเวลาเธอต้องให้เขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นชัวร์ เจออย่างงี้หลายครั้งแล้่ว และในบัตรเอเลี่ยนเราก็เป็นภาษาญี่ปุ่นแบบคันจิเลย ก็กลัวเขียนผิดอ่ะ ทั้งๆที่ถ้าเป็นคันจิเราจะคุ้นๆกว่า แต่กลัวเขียนตกบางขีด เลยเดินถือกลับไปให้เธอเขียนให้ หลังจากอธิบายว่า เขียนให้หน่อยสิ เธอก็ทำท่าไม่เข้าใจ และบังคับให้เราเขียนเอง ...อีนี่ แค่นี้ก็เขียนให้ไม่ได้ ชิ (จริงๆแล้วเธอคงมีเหตุผลของเธอ) เราก็เลยนั่งลอกจากบัตรเอเลี่ยนลงมาเอง เสร็จแล้วก็ต้องเขียนชื่อเราเป็นคาตากานะด้วย เผอิญบัตร ATM มีเขียนไว้อยู่แล้ว และช่วงนี้เรียนคุมง ตัวคาตากานะ ฮิรากานะเชี่ยวแล้ว อ่ะ ก็คาดว่าน่าจะเสร็จเรียบร้อย เธอก็ยังลุกลี้ลุกลนไม่เลิก แต่ก็บอกให้เรามานั่งรอก่อน ซักพักเธอก็เรียกเราไปอีกรอบ คราวนี้ถามว่ามีชื่อเจ้าบ้านของที่อยู่ใหม่มั้ย ก็เพื่อนเรา (ฮารู) เองน่ะแหละ เค้าก็บอกให้เขียนเป็นคาตากานะก็ได้ แต่อยู่ดีๆ เราก็นึกตัว ฮะ ไม่ออกกะทันหัน ทั้งๆที่เขียนในการบ้านอยู่ทุกวัน เธอเลยเขียนให้ดู แล้วให้เราลอก แล้วเธอก็เขียนตัวคันจิอีกสองตัวเพิ่มมา เราก็งงๆ มันไม่ใช่ชื่อฮารูนี่ เธอบอกว่า คือ คำว่า ซัมมะ ให้ต่อท้าย ก็เลย อ๋อ ได้เรียนรู้ตัวคันจิเพิ่มมา (แต่ตอนนี้ลืมไปแล้ว) ซัมมะเอาต่อท้ายชื่อให้ดูสุภาพโคตรๆน่ะ

หลังจากนั้นก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย ในที่สุดก็ทำได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพูดภาษาญี่ปุ่นได้แต่อย่างใด ทำได้ไงวะเนี่ย เดี๋ยวนี้เริ่มเซ้วทำอะไรเองหลายอย่างแล้วนะ ตะก่อนมีอีกเหตุผลที่ไม่อยากไปเอง เพราะรู้สึกสงสารพนักงานพวกนี้มาก เพราะเธอจะลุกลี้ลุกลนเกินเหตุ ตื่นเต้นตกใจกันเหลือเกิน เนื่องจากสื่อสารไม่ได้ แต่ก็ต้องบริการลูกค้าอยู่ดี จะมาทำหน้าไม่พอใจก็ไม่ได้ แต่เดี๋ยวเราไม่สงสารแล้ว รู้สึกสนุกดี เห็นพวกนี้อาจี้กัน (agitate ศัพท์คำนี้อาจจะใช้ผิดความหมาย แต่มันเป็นสแลงในซีรี่น่ะ)

Categories: ,

3 Comments:

Blogger พรสรร/ポンサン/Pornsan/펀산 said...

sama ไม่ใช่ซัมมะ
เป็นคำสุภาพของ san

8:05 PM

 
Anonymous Anonymous said...

agitate แปลว่าไรอะ

9:59 PM

 
Blogger DeeDee said...

ถ้าเปิดดิค จะบอกว่า ทำให้ปั่นป่วน แต่ในศัพท์แพทย์ จะเป็นอาการกระสับกระส่าย เช่น เวลามีไข้ เลยเอามาใช้แสลงกันเวลาก่อนสอบ ซึ่งจะกระสับกระส่ายกันเป็นพิเศษ

12:49 PM

 

Post a Comment

<< Home