สติและจิต
ต่อจากอันก่อนหน้านี้อีกหน่อย ไปอ่าน อันล่าง ก่อนนะถ้ายังไม่ได้อ่าน
ที่บอกว่าเคยไปนั่งสมาธิมา 2 ครั้งน่ะ ครั้งที่สอง ไปเป็นหมู่คณะ กับเพื่อนฝูงในซีรี่ ซึ่งโดนบังคับกันทุกคนตอนจะขึ้นปี 2 เป็นเวลา 7 วัน ซึ่งเราไม่เห้นด้วยอย่างมากกับการจัดอะไรแบบนี้ เพราะไม่ใช่ทุกคนซะหน่อยที่จะเปิดใจรับ แล้วไปพร้อมกัน 230 คน จะมีใครตั้งใจทำกันจริงๆมั้ย ไปถึงก็ไปเมาท์กันสิ ถึงแม้เค้าจะห้ามพูด แต่ก็แอบกันได้ แอบหนีมานอนกันอีก หลายๆคนสรุปว่า ข้อดี ของการไปค่ายนี้คือ อาหารอร่อย จบข่าว และเราว่าทำให้หลายๆคนที่ไม่รู้เรื่องการนั่งสมาธิเท่าไหร่ ได้ bad impression ไปอีกนะ
เรามาได้ good impression ของค่ายนี้ก็ตอนวันท้ายๆ เมื่อคุณแม่สิริ ที่เค้ายกย่องกันมากๆ ว่านั่งสมาธิบรรลุถึงขั้นซักขั้น และเก่งมากๆ (ทำอาหารเก่ง เย็บปักถักร้อยเก่ง) พอดีเพื่อนเราก็เข้าไปถามคำถามแอ๊บ ตามประสานศพ.เรื่องจิตของคนเรา ว่ามันอยู่ที่ไหนอย่างไร คุณแม่บอกว่า อยู่มาตั้งนานแล้ว และตอบอะไรมากมายที่ไม่ค่อยได้ใจเพื่อนเราเท่าไหร่ และเพื่อนคนนี้ก็ถามต่อว่า งั้นอย่างงี้ ไดโนเสาร์ก็มีจิตเหมือนกันใช่มั้ย ก็นั่งสมาธิได้สิ คุณแม่ก็คงงงๆกับคำถามแอ๊บๆพวกนี้ พอดีมีอาจารย์จากรามามาเยี่ยม หลังจากได้ยินแต่ละคำถาม เลยลากกลุ่มที่ถามๆอยู่ไปติวพิเศษ แบบไม่ต้องให้ถามแล้ว แต่ให้หลับตา แล้วกำมือ แล้วค่อยๆคลายออก ทีละ 1 mm จบแบมืออกมา ลองทำกันดูสิ ก่อนที่จะอ่านต่อน่ะ
สิ่งที่รู้สึกได้ คือ เราได้ยินเสียงข้อต่อทุกข้อขยับ ขณะที่มือกำลังคลายออก ถ้าปกติ เวลาเรากำมือแบมือ เคยได้ยินเสียงพวกนี้มั้ย ก็ไม่ แต่ที่ตอนนั้นได้ยินก็เพราะว่า จิตเราจดจ่ออยู่ที่มือน่ะสิ แล้วสติก็มีอยู่เต็มเปี่ยม นั่นก็คือ ถ้าเราทำทุกอย่างโดยมีสติ เราจะรู้สึกถึงทุกอย่าง และทำในสิ่งที่ถูกที่ควร แต่มันไม่ง่ายว่าจะสามารถจดจ่อได้ตลอดเวลาน่ะสิ เพราะจิตเราก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อย เคยมั้ยล่ะ ที่เวลากินข้าว แล้วมีสติตลอดว่ากำลังกินอยู่ และจิตมันเคลื่อนที่ได้ด้วยนะ ถ้าจากพยายามขยับมือตะกี๊นี้ แต่เปลี่ยนมาลืมตาไปพร้อมๆกัน เราก็จะไม่ได้ยินเสียงข้อต่อขยับแล้ว นั่นก็เพราะจิตเคลื่อนย้ายไปที่ตาด้วย ซึ่งเคลื่อนที่เร็วมากๆ เร็วพอที่จะทำให้พวกเราฟุ้งซ่านกันได้เรื่อยๆ บางทีเราพยายามจะลิงค์กับเรื่อง neuro ที่เรียนมาทั้งหลาย แต่คิดไปคิดมา อย่าดีกว่า ไม่งั้นจะปวดหัวมากกว่าเดิม และก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาในแง่ว่า จะให้จิตเราหายฟุ้งซ่านซะหน่อย อาจารย์เค้าเล่าต่อว่า มีเด็กรามาที่มานั่งสมาธิบ่อยๆแบบนี้ สามารถใช้จิตบังคับให้หัวใจหยุดเต้นได้ (เริ่มไสยศาสตร์ แต่ไม่ใช่นะ) โดยอาจารย์ก็ดูแลอยู่ด้วย ไม่งั้นเดี๋ยวตายจริง เพราะเด็กคนนั้นเกิดอยากรู้ว่า จิตสามารถบังคับทุกอย่างได้จริงเหรอ ซึ่งก็ทำได้จริงๆ ถ้าเราฝึกจิตมามากพอ แต่จากแค่ทำอะไรแบบนี้ เพื่อนเราที่ถามแอ๊บๆตะกี๊ก็เลิกถามไปเลย เหมือนเริ่มรู้ซึ้งด้วยตัวเอง
เอาแค่อ่านหนังสือ แล้วถ้ามีสติได้ตลอด 1 ชม. เราว่าคงอ่านหนังสือได้เร็วโคตรๆ และจำได้เยอะมากๆ แต่ ทำไม่ได้ฮ่ะ หรือการทำงานอะไรหลายๆอย่าง คงมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ จะฝึกก็โดยการนั่งสมาธิ แต่ก็ขี้เกียจอีก บางทีอาจจะถึงเวลาต้องไปนั่งสมาธิในวัดเพื่อกระตุ้นจิตใจนะเนี่ย
มีอีกอย่าง อันนี้เรื่องไปเที่ยวแบบดูธรรมชาติน่ะ ถ้าเราใช้ใจสัมผัสกับธรรมชาติจริงๆ เราจะรู้สึกประทับฝังลึกในจิตใจมากกว่านะ อย่างเช่น ไปกับเพื่อนก็หนุกดีอ่ะนะ ได้ถ่ายรูปมาเต็มเลย แต่เราไม่ค่อยได้อะไรจากที่ๆไปนักหรอก พอเราไปดูลาเวนเดอร์คนเดียวนั่นน่ะ (มีอีกหลายที่ ขอยกตัวอย่างลาเวนเดอร์ละกัน) เราถึงรู้สึกได้ว่า ความรู้สึกมันต่างกัน เราอยู่ของเราคนเดียว เงียบๆ ไม่ต้องมีใครมาบอก ว่า สวยจัง แต่เราใช้ความรู้สึกสัมผัสเอาได้ มันรู้สึกได้ถึง ทุกอย่างที่ไม่ใช่แค่ภาพที่เห็น เสียงนกร้อง อากาศเย็นๆที่พัดผ่าน ฝนปรอยๆ ซึ่งของแบบนี้ ถ่ายรูปกันไม่ได้หรอก เราชอบที่เพื่อนคนนึงเคยบอกว่า ไปสวนแห่งนึงกับเพื่อนอีกสองคน พอไปถึงแล้วก็นั่งกันเงียบๆเพื่อที่จะ 'Feel' นั่นก็คือ ปล่อยให้จิตของเราเป็นตัวรับรู้ และมีสติอยู่กับตัวตลอดเวลาในการที่จะรับรู้ มันดีกว่าการใช้ตารับรู้จากรูปถ่ายอย่างเดียวมากนัก
Categories: knowledge, me

4 Comments:
ตามมาคอมเมนท์ต่อ :)
เรื่องสติ สมาธินี่เห็นด้วยมากๆ พยายามทำให้ตัวเองมีตลอด แต่เป้นเรื่องยากจริงๆ หลุดได้ง่ายมากเลย แล้วมักจะไม่รุ้ตัวว่าหลุด ฟุ้งซ่านไปไหนต่อไหนแล้วไม่รู้
ส่วนเรื่องเที่ยว อยากไปเที่ยวบ้างจัง
เวลาไปไหนจะชอบนั่งเฉยๆ แล้วก็มองไปเรื่อยๆมากเลยว่ารอบๆตัวมีอะไรบ้าง ถ้าตรงนั้นคนเยอะ ก็จะนั่งมองดูคน ถ้าไปเที่ยวธรรมชาติก็จะเป็นอย่างดีดี้บอกแล้วคือรับรู้ความรุ้สึกเข้าไป
เมื่อก่อนจะไม่ค่อยถ่ายรูปเท่าไหร่ ช่วงหลังๆก็เลยเสียดายเพราะล้างรูปมาไม่มีรูปตัวเองให้เก็บเลย
ก็จะถ่ายเยอะขี้น แต่ต้องขอสักห้านาทีอ่ะ ขอเก็บความรู้สึกก่อน แล้วค่อยถ่ายรูป อยากถ่ายรูปคนแบบที่เก็บ ฟีลลิ่งได้เก่งๆนะ ไม่ชอบถ่ายแบบตั้งใจถ่าย โพสท์เต็มที่เชียว มันไม่ได้เก็บความรู้สึกตอนนั้น ถ้าอยากโพสท์ ถ่ายที่ไหนเมื่อไหร่ก็เหมือนกัน มันไม่ได้สื่อความรู้สึกนะตอนนั้นออกมา ว่ามะ
6:33 PM
อืม ไม่ชอบรูปแบบโพสท์ท่าเหมือนกัน แต่ถ้าไม่โพสท์ จะมีใครมาแอบถ่ายเรามั้ย ตะก่อนมีเพื่อนที่ซีรี่ (ติ๊ก) ซึ่งชอบถ่ายรูป ก็จะถ่ายไปเรื่อย เราเวลาไปเที่ยวด้วย ก็เลยจะมีรูปตัวเองหลุดๆบ้านๆมาเต็มเลย สำหรับบางคนอาจจะแบบไม่ชอบเห็นตัวเองโทรม แต่เราชอบมากๆ มันธรรมชาติ และได้ความรู้สึกตอนนั้นจริงๆ (แต่โคตรจะโทรม)
ว่าแล้ว ก็นึกได้ว่าไม่ได้เที่ยวกับติ๊กนานแล้วนะ
12:45 PM
ขอเขียนเพิ่มอีกนิ้ดนึง ช่วงนี้เขียนเยอะจัง
กลับมาอ่านของตัวเองแล้วคิดว่าเขียนตกไปหน่อย
ไม่ชอบโพสท์แบบขอสวยไว้ก่อนอย่างเดียวน่ะ
เคยไปรื้อๆรูปมาดู จะเห็นว่าบางคนหน้าจะเป็นเหมือนเดิมตลอด ประมาณมุมนี้ท่านี้ดูดี ก็จะเห็นอย่างนี้ทุกรูป
มันถึงน่าเบื่อไงและไม่สื่อความรู้สึกตอนนั้นเลย
แต่ถ้าตั้งใจโพสท์ด้วยอารมณ์ตอนนั้นก็ชอบนะ น่ารักดีออก ไม่ว่าจะสวย เริ่ด ขำ โทรม น่าเกลียด แต่มันจะได้อารมณ์น่ารักดีด้วยอะ
10:46 PM
จริงๆ เห็นพวกโพสท์รูปตามเวบอ่ะ มักจะโพสท์แบบหันหน้าข้างๆ ไม่ก็ผมปิดเยอะๆ แต่ออกมาแล้วดูน่ารักสุดขีด แต่ก็รู้เลยว่าจริงๆแล้วอีนี่หน้าไพร่ มีบางคนเคยบอกว่าต้องมีการฝึกยิ้มให้ดูดีอีกนะ (หวังว่าเจ้าตัวจะได้มาอ่านเจอในไม่ช้า)
แต่ก็ยากจริงๆแหละ ที่จะไม่ถ่ายรูปแบบนั้น ใครจะมาคอยแอบถ่ายกันเองเพื่อให้ได้มุมไม่เฟคกันตลอดเวลาล่ะ
11:44 AM
Post a Comment
<< Home