ศาสนาพุทธ
ช่วงนี้เข้าไปอ่านเวบ ซังกะบ๊วย แทบทุกวัน ตอนแรกแค่จะเข้าไปอัพเดทว่าน้องร็อคอัพไดอารี่รึป่าว ปะกิสว่าเจอเค้าถกธรรมมะ สลับกับกระทู้โพสท์รูปโปี ก็ดี เราก็เลือกๆอ่านอ่ะนะ ก็หลังจากเจอเค้าถกธรรมมะกันเนี่ยแหละ เลยเข้าไปอ่านมันทุกวัน ตอนแรกก็ลังเลว่าจะเอาเรื่องพวกนี้มาเขียนลงบลอกดีมั้ย เพราะมันเป็นเรื่องที่แล้วแต่คนจะคิดกัน เราเองบางทีก็อยากคุยเรื่องนี้กับเพื่อนกับฝูง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควร เพราะคนเราก็ไม่ได้ศรัทธาหรือเชื่ออะไรเหมือนๆกัน ทั้งๆที่เรียนพุทธศาสนาหลักสูตรเดียวกันมา หรือไม่ก็หาว่าเราแอ๊บอีก แต่เราคิดซะว่า บลอกนี้บลอกเราเอง เรามีสิทธิ์จะเขียนอะไรก็ได้ ถ้าไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องอ่านกัน เพียงแต่อยากเอามาเล่าสู่กันฟังบ้าง เพื่อจะมีประโยชน์กับบางคน (ที่ยอมรับฟังหน่อยนะ) หรือเผื่อใครก็สนใจเหมือนกัน พอดีคุยกับพรรณด้วย พรรณก็บอกว่าเขียนสิ (โดนยุง่าย) และที่เราจะเขียนก็อาจจะมาจากความเห็นส่วนตัวเรา ซึ่งคงไม่ถูกต้องหรอก ไม่ได้ให้เชื่อด้วย เพราะฉะนั้น ถ้าใครจะมาเถียงหรือมาว่า แบบไร้เหตุผล ก็ไม่ต้องนะ
จะว่าไปแล้ว เราก็รู้สึกเหมือนกันว่าเดี๋ยวนี้เราเองห่างหายจากศาสนาไปพอสมควร ไม่ได้หมายความในแง่ของการไปวัดนะ อันนั้น ถือเป็นประเพณี ไม่ใช่แก่นแท้ของศาสนาพุทธเท่าไหร่ แต่เรื่องเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวให้มีสติ คิดดี ทำดี พูดดี ไม่ค่อยอยู่ในจิตใจเท่าไหร่ เราเคยไปนั่งสมาธิที่วัดมา 2 ครั้ง ครั้งแรกไปกับแม่กับน้อง ชีวิตก็ลำบากอยู่ วัดเคร่งมาก ที่อยู่ก็อย่างบ้าน แต่เราก็รู้สึกดีนะ ดูได้ฝึกตัวเองดี เวลานั่งสมาธิก็อย่างโหด ต้องนั่งประมาณ ชม. นึงแบบไม่ขยับ แต่เผอิญ พอไปถึง เราเปื่อย เลยมีแอบอู้ได้บ้าง แต่เพราะอู้นี่แหละ ทำให้เรารู้สึกสนใจหนังสือธรรมมะขึ้นมา ก่อนหน้านี้ แม่ก็พยายามบังคับให้อ่าน แล้วอย่างเรา ยิ่งถ้าโดนบังคับ ยิ่งไม่อ่าน และเราก็มักจะถือว่าตัวเองยึดหลักในการทำตัวแบบที่ถูกที่ควรแล้ว (อีโก้หรืออัตตาสูง ซึ่งไม่ดีๆ) สามารถทำให้ตัวเองปล่อยวางได้ถึงแม้จะเจออุปสรรค และที่เคยเรียนมาก็เยอะจะตายอยู่ละ เราก็อิกนอร์เรื่อยมา จนตอนที่ไปวัดนี่ แล้วอู้มานอน แต่ก็ไม่อยากนอน พอดีเจอหนังสือธรรมะวางคาๆอยู่ เลยหยิบมาอ่านแก้เซ็ง ปะกิสว่า สนุกมากค่ะ เป็นเรื่องจริงของเจ้าอาวาสที่วัดนี้ ที่มีเรื่องผีวิญญาณมาเกี่ยวข้องเล็กน้อย (ไม่น้อยอ่ะ)และสอดแทรกไปกับเรื่องการนั่งสมาธิ การฝึกจิต เรื่องกรรม เราก็อ่านอย่างกะอ่านนิทาน และก็ขนลุกไปเป็นระยะ เพราะตอนอ่าน อ่านคนเดียว ตอนตีสี่ตีห้า (คนอื่นตื่นตั้งกะตีสามไปนั่งสมาธิ) ระหว่างนั้น มีแม่ชีมาเคาะห้องด้วย ว่าหนูไม่ไปเหรอ ก็บอกไปว่า หนูเปื่อย (ตอนหลังมีคนบอกว่า จริงๆแล้วไม่มีแม่ชีที่ไหนมาเคาะห้องหรอก เพราะทุกคนต้องออกไปนั่งสมาธิกันหมด มีก็แต่แม่ชีที่เป็นเปรต ซึ่งยังมีห่วง และก็มาคอยดูแลวัดไถ่บาป ซึ่งได้รับการกล่าวถึงในหนังสือที่เรากำลังอ่านพอดี กรี๊ดดดดดดด ที่มาเคาะห้อง ไม่ใช่คนเหรอนี่)
แต่หลังจากอ่าน เรารู้สึกว่าได้เปิดกว้างอะไรพวกนี้มากขึ้น ซึ่งมันไม่สอนในโรงเรียนเท่าไหร่เลย (ขอให้กระทรวงปรับหลักสูตรเหอะ) เหมือนเข้าใจหลักคำสอนทั้งหลายมากขึ้น ว่ามันเกี่ยวข้องกับชีวิตเราได้นะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ส่วนนึงเป็นผลจากกรรมที่เราเคยทำไว้ ส่วนนึง เราสามารถที่จะตัดสินใจเองได้ว่าจะทำยังไง นั่นก็คือ เราเลือกได้ว่า เราจะทำความดีรึป่าว หลังจากนั้นมา พอเราเจออะไรแย่ๆ เราก็จะคิดว่า คงเพราะเราเคยไปทำอะไรแย่ๆไว้ หรือถ้ามีใครมาทำให้เรารู้สึกแย่มากๆ โดยที่เค้าเองคงไม่รู้ตัวแต่อย่างใด นั่นก็อาจจะเพราะชาติที่แล้ว เราไปทำอะไรแบบนี้กับเค้าไว้มั้ง แล้วเค้าเกิดอาฆาตขึ้นมา ก็เลยเกิดเป็นกรรมตกกะเรา พอคิดได้ ก็ได้แต่คิดในใจว่า อโหสิด้วยเถอะ เราจะไม่อาฆาต่่อให้เป็นวงจรอุบาทว์แล้วล่ะ ให้มันหยุดในตอนนี้ละกันนะ ตอนนี้ยอมซัฟเฟอร์ (suffer) แต่อนาคตหรือชาติหน้าไม่เอาแล้ว บางทีก็แอบคิดว่า ถ้าเราคิดไม่ได้แบบนี้ แล้วเราก็อาฆาตแค้นกลับ (โดยไม่รู้ตัว) มันก็คงวนๆอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ที่เรียกว่า วัฏสงสารใช่มั้ยนี่ ซึ่งการคิดแบบนี้ มันช่วยให้เราหายเศร้ามาหลายครั้งแล้ว แม้ไม่ได้ว่าหายอย่างสมบูรณ์ และก็ไม่ใช่ว่าเราจะคิดแบบนี้ได้ตลอด มันก็มีแอบแช่ง แอบด่าอยู่ในใจ แบบที่จิตก็อาฆาตไปด้วย โดยไม่รู้ตัวอีกเช่นกัน
ซึ่งถ้าคิดๆดู สิ่งที่จะให้เราคิดได้ ก็คือ สติ ซึ่งที่เราบอกว่าเหมือนห่างๆจากศาสนา ในความหมายเราก็คือ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีสติ คิดอะไรแบบนี้เท่าไหร่ ทำอะไรกับใครแย่ๆไว้ บางทีก็ไม่รู้สึกผิดอีก ทั้งๆที่ควรรู้สึกผิด หรืออโหสิแผ่เมตตาอะไรก็ว่าไป หรือโกรธใครมา ก็ไปแอบด่าในใจแอบนินทาอีก หลังจากไปอ่านกระทู้พวกนี้มา เลยจะพยายาม มีสติให้มากขึ้นนะ และยังมีเรื่องศีลห้า ที่รักษาไม่ค่อยได้เท่าไหร่ และได้ความรู้มากขึ้นด้วย เราเอามาเขียนแบบสรุปปนกับความคิดเราเองด้วยนะ ไม่ต้องเชื่อมากก็ได้ เพราะข้อมูลเราเองก็อาจจะผิด แต่แค่เอาคิดดูเฉยๆ
1. ห้ามฆ่าสัตว์ กินเนื้อสัตว์ได้ แต่ไม่ควรกินเพราะแบบว่า อยากกินไก่ อยากกินแกะ ควรกินเพราะว่ามันมีให้กินต่างหาก ซึ่งแค่นี้ก็ทำไม่ค่อยได้แล้ว การกินเจ ถ้ากินแบบยังต้องการไก่ปลอม ไส้กรอกปลอม ปลาหมึกปลอมอยู่ตลอดเวลา นั่นก็บาป มันต้องเริ่มที่จิตใจเราต่างหาก
2. ห้ามลักขโมย อันนี้คิดว่า คงไม่ผิดกันง่ายๆนะ แอบคุ้ยตู้เย็นบ้านคนอื่น ถือว่าไม่ผิดเนอะ ยังไงๆเค้าก็ให้เรากิน
3. ห้ามผิดกาม การมีอะไรกันก่อนแต่งงานโดยไม่สำส่อนก็ถือว่าผิดนะค้า กอดจูบก็ไม่ได้นะค้า เหตุผลคือ ถือเป็นการไปพรากลูกโดยไม่ได้รับการอนุญาตจากพ่อแม่ เพราะฉะนั้น ถ้าอยาก ก็ไปบอกพ่อแม่ผู้หญิงก่อนก็น่าจะโอเค (แล้วจะมีใครบอกมั้ย)
4. ห้ามโกหก ยังไงๆ ก็ทำไม่ได้ บางทีก็โกหกตัวเองอยู่บ่อยๆ มีเรื่องนินทากาเลอีก ทำไม่ได้ (แต่จะพยายาม)
5. ห้ามดื่มเหล้า ดื่มเวลาสีังสรรค์ผิดม้ัยหว่า ไม่ได้ว่าอยู่ดีๆอยากเหล้าตอนเที่ยงคืนนะ สติก็ยังมีนะ คุยรู้เรื่อง แอบสงสัยเหมือนกันว่าพวกคนฝรั่งเศส คนเยอรมัน ที่กินไวน์กินเบียร์แทนน้ำกันน่ะ อย่างนี้ก็ผิดกันหมดสิ เราเลยสรุปเอาเองว่า คงเอาเรื่อง สติ มาตัดสินมากกว่ามั้ง ถ้ากินจนแบบขาดสติก็ผิดสินะ
นอกจากนี้ ในเวบนั้นยังถกกันเรื่องนิพพาน เรื่องกิเลส บางคนก็บอกว่า ช่างเหอะ ยังไงๆ ก็ไม่ได้คิดจะนิพพานอยู่แล้ว เลือกทำในส่ิงที่ให้ตัวเองมีความสุขก็พอแล้ว หลายๆคนก็คงคิดอย่างนี้เหมือนกันสินะ ซึ่งเราไม่เห็นด้วยหรอก แต่หาเหตุผลดีๆไม่ได้ แต่มีคนที่เขียนไว้ดีเหมือนกัน บอกว่า ที่เชื่อในแบบนั้นว่าขอให้ทำในส่ิงที่มีความสุขก็พอแล้วน่ะ เป็นความเชื่อที่ยังแฝงด้วยกิเลส ความสุขที่ว่า ก็เป็นแค่ความสุขชั่วคราว ถึงเวลาก็มีทุกข์เกิดขึ้น และการที่เราได้เกิดมาเป็นคน (และรู้เรื่องพวกนี้อีกด้วย) นั่นแสดงถึงความมีบุญ เพราะการเกิดเป็นคนดีกว่าการเป็นสัตว์คือ เรามีโอกาสนิพพานได้ การที่อ้างว่าเราทำแต่ความดีก็น่าจะพอแล้ว จริงๆแล้ว รู้เหรอว่าเราไม่ได้ทำความชั่วแฝงอยู่ บางทีเราก็เผลอคิดในทางอกุศลกันโดยไม่รู้ตัว หรือเชื่อในสิ่งที่คิดว่ามันถูกทั้งๆที่จริงๆแล้วผิด ซึ่งของแบบนี้จะเข้าใจได้ ก็ต้องศึกษาในศาสนาที่พระพุทธเจ้าค้นคว้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว และก็ต้องเข้าใจจิตใจตัวเอง ซึ่งก็ต้องเกิดจากการนั่งสมาธิ เอาที่เค้าเขียนมาแปะดีกว่า เพราะภาษาก็บ้านมากๆ ตามคอนเซปต์ของเวบนี้
วิปัสสนา คืออะไรครับ
การรู้จักตน
ต้องมองตัวเองให้ลึกๆ
ว่าเรามีความชั่วร้าย ความเลวอะไรอยู่บ้าง
ถ้าเห็นแล้ว เราจะหยุดมันได้มั้ย
แล้วจะสร้างความดีได้ยังไง
อย่ามองดีชั่วเพียงน้ำในแอ่ง
ต้องมองลึกทั้งมหาสมุทร
อย่ามองทุกอย่างเพียงเปลือก
----------------------------
ทุกวันนี้ เรากำลังกินก้อนบาปอยู่ จะมีกี่คนมองเห็นบาป
มึงปล่อยตัวไปวันๆ เล่นโน่นนี่ไปเรื่อย เท่ากับว่า
มึงประมาทกับชีวิต
กูว่า หลายคน บอกกับตัวเองว่า อยากจะดีกว่านี้ อยากจะเอาดีมากกว่านี้
บางคนก็ อยากจะดีนะ แต่รอชาติหน้าดีกว่า ชาตินี้ทำได้เท่าที่ทำ
จริงๆแล้ว ของแบบนี้ ขยันขึ้นอีก ยังไม่พอเลย
มันสำคัญที่ กำลังใจ ถ้าคิดจะเอาดีให้ได้ ต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้
อย่าปล่อยเวลาให้ผ่านไป โดยที่ไม่ได้เริ่มอะไรซักอย่าง
การทำดี ไม่เบียดเบียน เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนควรทำอยู่แล้ว
สิ่งที่มึงทำ ก็เป็นแค่ มนุษย์ทั่วไปคนนึง
จริงๆแล้วมันมีมากกว่านั้น
ถามว่า อยู่ตอนนี้ สุขดีมั้ย
มีทุกข์มั้ย
ถ้ามึงไม่รู้สึกทุกข์ใจ ร้อนใจ เสียใจ เศร้าใจ กังวลใจ อะไรเลย
กูก็ขออนุโมทนาด้วย
แสดงว่าทางที่มึงเลือก ดีต่อมึง แล้ว
แต่ไม่ใช่ว่าจะดีที่สุด
แต่มึงพอใจแค่นี้ กูจะให้มึงพยายามมากกว่านี้ ก็เป็นไปไม่ได้
มันอยู่ที่ใจมึงเอง
กูแค่ไปเจอสิ่งที่ดี แล้วก็อยากจะให้เพื่อนกูได้รับรู้ด้วย
----------------------------
และก็มีหลายคนถามคำถามที่เหมือนเป็นหลักของศาสนา แต่เค้ากลับไม่รู้กัน นั่นแสดงว่า วิชาพุทธศาสนาในโรงเรียน 6 ปี ล้มเหลวจริงๆ เรื่องพวกนี้น่าจะไปหาอ่านตามเวบพันทิพได้เหมือนกัน แต่ไม่อยากอ่าน รู้สึกว่าภาษาที่ใช้ไม่บ้านพอ ไม่สามารถเข้าถึง
เพราะฉะนั้น ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ไม่ใช่ว่าจะให้ไปอ่านหนังสือธรรมมะ หรือมาถือศีลห้า หรือมานั่งสมาธิกันจริงๆหรอก เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่บังคับกันได้ ถ้าไม่ศรัทธา (อย่างเราเอง ศรัทธาก็เพราะหนังสือที่อ่านน่ะแหละ) แต่อยากให้เอาเรื่องที่พวกเราเคยเรียนมา ซึ่งอาจจะลืมๆไปแล้วบ้าง มาแอพพลายกับชีวิตก็ดีนะ จำที่อาจารย์พุทธศาสนาคนนึง (จำชื่อไม่ได้ จำได้แต่ฉายา แต่รู้สึกเลวไปหน่อยถ้าเอามาเขียนตรงนี้) โควทคำพูดมาว่า ศาสนาพุทธไม่ใช่สิ่งที่ให้เราไปยึดติด แต่ถ้าเรามีปัญหา เราค่อยเอาศาสนามาใช้แก้ไข จำคำพูดแน่ๆไม่ได้อ่ะ แต่ความหมายประมาณนี้ ซึ่งเราชอบนะ ถึงแม้ว่า คิดอย่างนี้ต่อไปยังไงก็ไม่นิพพาน แต่สำหรับคนที่ไม่ค่อยใส่ใจในศาสนาเลย ลองคิดแบบนี้บ้าง อาจจะดีขึ้นนะ เราเองก็ไม่ได้เอามายึดถืออะไรมาก แต่พยายามเอามาเกี่ยวข้องกับตัวเองมากขึ้น ถ้าเป็นไปได้ ก็ลองอ่านๆหนังสือธรรมมะกันบ้างก็ดี อย่าคิดว่ามัน แอ๊บ จริงๆแล้วสนุกออก และก็เกี่ยวกับเรื่องของพวกเรากันโดยตรง ก็เรื่องจิตใจของเราเองนี่
และคนที่เรารู้จักๆเจอๆอยู่ตอนนี้ เราเชื่อว่า บางส่วนมาจากผลกรรมที่เคยทำกันไว้ ดีบ้างไม่ดีบ้าง แต่เราสามารถท่ีจะเลือกทำดีหรือไม่ดีในชาตินี้ได้ ซึ่งบางคน เราก็ยังเลือกทำตัวเลวใส่อยู่ (เลวจริง) กรณี ดาว เป็นไปได้นะ ว่ามันเป็นกรรมของเค้า ที่อาจจะทำอะไรกับดาวไว้ในอดีต ถึงมาโดนดาวชนแบบไม่ตั้งใจ ก็อโหสิให้เค้าไปก็น่าจะหมดเวรหมดกรรมกัน
ที่เขียนไปข้างบนนั่น ก็ไม่ได้บอกว่าถูกนะ มาจากความเห็นเราเองก็เยอะ อนาคตถ้าเรากลับมาอ่านใหม่ อาจจะบอกว่า ชั้นมั่ว เขียนอะไรออกมาเนี่ย แต่อาจจะเป็นแนวทางให้ได้คิดกันบ้างเท่านั้นเอง ใครมีความเห็นยังไง ก็เขียนคอมเมนท์กันเยอะๆนะ อยากให้คอมเมนท์เรื่องแบบนี้อ่ะ มันได้ประโยชน์ดี และคนเรามักจะมีความเห็นไม่ค่อยเหมือนกันหรอก เผื่อจะได้มุมมองที่กว้างขึ้น
เวบที่อ่านมา (ขี้เกียจทำลิงค์ ถ้าเข้าไปอ่าน ก็ทำใจกับอะไรแอ๊บๆหน่อยนะ)
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49341
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49362
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49369
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49081
http://www.bkknight.com/sangabuay/index.php?showtopic=49351
Categories: knowledge, me

7 Comments:
เป็นคนยุให้เขียน ก็ต้องเข้ามาคอมเมนท์ :)
ตัวเราเองก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องศาสนาซักเท่าไหร่
พิจารณาว่าตัวเองเป็นคนไม่มีศาสนาด้วยซ้ำ
ความคิดนี้เริ่มจากตอนไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน (เมื่อยังวัยรุ่น - -) host family ที่ไปอยู่ด้วยบอกว่าเค้าเป็นคนไม่มีศาสนา ครั้งแรกที่ได้ยินรู้สึกอึ้งคิดว่า มีด้วยเหรอ คนไม่มีศาสนาเนี่ย ไม่เคยได้ยินใครประกาศตัวเองแบบนี้มาก่อน หลังจากอยู่ไปสักพักก็เข้าใจว่าเค้าไม่ไปโบสถ์แล้วก็ไม่ได้ประกอบพิธีกรรมตามวาระต่างๆ ก็เลยสรุปได้ว่าไม่ได้นับถืออะไร
พอเอาความคิดนี้มามองตัวเอง ก็เลยรู้สึกว่าตัวเองก็เหมือนกัน ที่ไปวัดทำบุญอะไรก็คือตามพ่อแม่ไป พูดง่ายๆ ถ้ามีคนชวนก็ไป(เป็นเพื่อนเค้า) แต่ไม่ได้ไปด้วยความตั้งใจของตัวเองน่ะ ถ้าตัดเรื่องพิธีกรรมหรือประเพณีต่างๆออกไป การที่จะบอกว่าตัวเองนับถือศาสนาอะไรก็คือบอกว่าตัวเองเชื่อคำสอนของศาสนาอะไรใช่มั้ย เราเข้าใจอย่างนี้นะ เพราะฉะนั้นสำหรับตัวเราเองก็เลยคิดว่าเชื่อทุกอย่างที่เรามองว่าเป็นการทำดีน่ะ จบ ศาสนาอะไรก็สอนให้ทำดีเหมือนกัน รายละเอียดปลีกย่อยก็ว่ากันไป แต่เราจะไม่สนใจความเชื่ออื่นๆ น่ะ อย่างเช่น พระเจ้า อะไรพวกนั้น (เป็นเรื่องสรุปไม่ได้ เราก็เฉยๆ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ประมาณนั้น)
อย่างเรื่องกรรมเวร เราก็ไม่ค่อยสนใจ เราคิดว่าควรจะทำดีเพราะควรจะทำเท่านั้นแหละ ถ้าเจอเรื่องร้ายๆ ก็เสียใจเป็นปกติ เราจะคิดถึงเหตุผลก่อนนะ ว่าเค้าทำอย่างนี้เพราะอะไร เรื่องซวยก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาใช่มั้ย เจอก็ทำใจ หัวเสียหงุดหงิด มันต้องระบายน่ะ แล้วก็จบ แต่ไม่ค่อยไปอาฆาตจองเวรใครนะ (หรือทำโดยไม่รู้ตัวไม่รุ้ - -)
เรื่องสติ สมาธิ ถือว่าเป็นเรื่องศาสนาพุทธเท่านั้นมั้ย เรามองว่ามันเป็นเรื่องสากลนะ ใครๆก็พูดถึง ฝรั่ง ไทย จีน แล้วก็เชื่อกัน มันเป็นสิ่งที่ควรจะมีน่ะ
สำหรับตัวเองก้เลยคิดว่าอะไรที่ดี เราก็เอามาใช้ ก็ลืมบ้างทำบ้างละ แต่ไม่ได้ยึดหลักใครเป็นพิเศษ
ยิงเรื่องนิพพานยิ่งไม่คิด อย่างน้อยก็ไม่ใช้เป้าหมายของชีวิตตอนนี้ คิดๆไป เป้าหมายที่มีก็เป็นเรื่องของกิเลสหมดแหละ Motivation ทั้งหลายนี่กิเลสสุดๆ
ไม่รุ้อะ ถ้าไม่อยากมีกิเลสก็ต้องบวช แล้วมุ่งไปที่นิพพานเลย คือยากจะปล่อยวางจริงๆ ใช้ชีวิตในโลกแบบปล่อยวาง เราว่าทำไม่ได้อะ ทุกเรื่องก็เป็นกิเลสหมด อย่างเช่น อยากทำงานให้ได้ดีๆๆ หรืออย่างเรา อยากเรียนจบ ได้เปเปอร์ ได้ไรมันก็กิเลสอีกอะ
เขียนไปเขียนมา ยาวแฮะ แค่นี้เนอะ :)
6:13 PM
เราอ่านข้ามๆ ผ่านๆ อโหสิให้เราด้วยแล้วกัน
เราขอคิดแบบว่าอีโก้สูงนิดนึงนะ
เราถึอว่าความคิดของเราเป็นใหญ่ ผิดถูกอยู่ที่เราตัดสินเท่านั้น เราจะไม่อาศัยว่าสิ่งที่เราทำผิดหรือถูกโดยอาศัยศาสนาเป็นเกณฑ์อะ
เรามองศาสนาพุทธเป็นแนวทางหรือแค่ออปชั่นหนึ่งในบรรดาแนวทางของศาสนาอื่นๆ และก็ปรัชญาต่างๆ (โดยเฉพาะแนวคิดแบบนักปรัชญานิยมชาวฝรั่งเศสทั้งหลาย) อันไหนที่เราเห็นว่าดีก็เอามายึดถือปฏิบัติ เช่นอย่างของศาสนาพุทธเราชอบ กาลามสูตรมากๆ เป็นเรื่องของความเช่ื่อจริงๆ และก็อย่างเรื่องเหตุผลของการมีเสรีภาพของมนุษย์ ของจอห์นล็อคเราก็เชื่อ
สรุปแล้ว บางอย่างในพุทธศาสนาเราก็ไม่ค่อยได้สนใจ เช่นเรื่องญาณต่างๆ (อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด) ชาติภพ กรรม นิพพาน อะไรอย่างเนี้ย เราจะสนใจเป็นจุดๆ ไป คือเรานับถือเพราะเราประทับใจในหลักคำสอนมากกว่าศรัทธานั่นเอง
อันนี้มันก็ขัดแย้งกับหลายๆ ศาสนา เช่น อิสลาม คริสต์ ที่สอนให้คนเราศรัทธา (ในพระผู้เป็นเจ้า) ก่อนแล้วถึงนับถือ (ศาสนา) ซึ่งเราเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ เพราะว่าคนเราไม่ได้เกิดมาฉลาดที่จะคิดถึงเหตุผลในการนับถือศาสนา เขาก็เลยให้ศรัทธาก่อนแล้วจึงเชื่อฟังคำสอน
1:42 AM
นี่ๆ ดีดี้ แนะนำให้อ่านเล่มนึง เราจำชื่อไม่ได้แล้วล่ะ
เคยอ่านตอนเด็ก ๆอะ เป็นเรื่อง+ภาพประกอบ
ประมาณว่าถ้าเราทำชั่วอะไรไป ตกนรกไปจะเจออะไร
ยกตัวอย่างง่าย ๆ เช่น มีชู้ต้องปีนต้นงิ้วอะ
แล้วก็อีกแบบนึงที่เราชอบคือ
อ่านประสบการณ์ของคนเขียนว่าเจออะไรมา
ซึ่งไป link กับกรรมเก่าที่เค้าทำมา
จำได้ว่าอ่านตอนเด็ก ๆแล้วกลัวไปเลย ไม่กล้าทำผิด
ส่วนเรื่องทำบุญ เข้าวัดอะ เราคิดว่ามันไม่ใช่ประเพณีนะ
เพราะว่าเรารู้สึกอยากเข้า อยากทำบุญเองอะ
พอทำแล้วก็สบายใจ รู้สึกอิ่มบุญ
เหมือนการทำความดีอย่างหนึ่งอะ
แต่ถ้าใครบังคับ หรือชวนไป
เราก็จะไม่ค่อย appre เท่าไหร่ เหมือนไม่ได้บุญ
11:26 PM
it takes time for me to finish ur religious post =)(frankly, it is far from my interest.....lol)
i have quite similar ideas with Paworn though
i like just some of the Buddhist principles, also some of other religion
4:17 PM
เรื่องอย่างนี้ก็พูดยากอ่ะนะ เราว่าเราไม่เขียนอะไรเพิ่มดีกว่า แต่ที่อยากบอกอีกอย่างคือ เรามีศาสนาดีกว่าไม่ดีนะ แต่ก่อนเราก็เคยคิดว่าคนไม่มีศาสนาดูเท่ห์ดี แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ เค้าไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวเลยต่างหาก และทำให้คิดว่าตัวเองอยู่ได้โดยไม่ศาสนา แต่ถ้าวันนึงเกิดเจอปัญหาอะไรหนักๆขึ้นมา และแก้ไขเองไม่ได้ สิ่งที่เค้าคิดได้ อาจจะคือการฆ่าตัวตาย (ซึ่งมันบาปมาก) และถ้าไม่มีศาสนา โอกาสทำเลวก็มากกว่า เพราะเชื่อเอาเองว่าสิ่งที่ตัวเองคิดเป็นสิ่งที่ถูกต้องไปแล้ว ทั้งๆที่จริงๆอาจจะไม่ สำหรับเราเอง เราว่าเราชอบในหลักคำสอนก่อนอ่ะ แล้วค่อยศรัทธา อยู่ดีๆจะไม่ให้ศรัทธาเลยนี่ ไม่ได้อยู่แล้ว อย่างที่ทุกคนเขียนมา เราก็เคยคิดแบบนั้น แต่พออ่านอะไรแบบนี้มากขึ้น ความคิดก็เลยเปลี่ยนไปอ่ะ แต่ในความเป็นจริง เราก็ยังยึดหลักว่าความคิดตัวเองถูกอยู่บ่อยๆ และแบบไม่แคร์ว่าคนอื่นจะคิดยังไงด้วย
ติ้ง แล้วเราจะรู้มัยว่ามันคือหนังสืออะไร แต่ตอนเด็กๆเราก็เคยอ่านอะไรแบบนั้นเหมือนกัน มีรูปเยอะด้วย ออกจีนๆหน่อย อ่านแล้วก็กลัวดี แต่ไม่ได้ช่วยอะไรในระยะยาว ส่วนเรื่องไปวัด เดี๋ยวนี้วัดหาดียาก เราเลยไม่ศรัทธาในวัดอ่ะ (ขอให้มาเดินผ่านพระทุกวันแบบเราสิ ท่าช้าง ท่าพระจันทร์ มีแต่พระเต็มเลย)
ทั้งหมดนี้ ก็ขอให้ตามหลัก กาลามสูตร คืออย่าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองยังไม่ลองทำจริง (มีอยู่หลายข้อ แต่สรุปง่ายๆแค่นี้ละกัน) และก็ถ้ามีอะไรแย่ๆในชีวิต อย่าลืมนึกถึงศาสนาละกัน บางทีก็ช่วยได้นะ
12:42 PM
เราเห็นด้วยนะเรื่องการใช้ศาสนาเป็นที่ยึดเหนี่ยว
บางครั้งก็อยู่ในสภาพมืดแปดด้านทำอะไรไม่ได้ คิดไม่ออกจริงๆ มีอะไรให้เชื่อแบบไม่ตอ้งคิดว่าทำไมถึงน่าเชื่อก็ช่วยได้ แต่ก็ต้องเลือกให้ดีอะนะ เพราะในภาวะไร้สติดันไปยึดกับอะไรแย่ๆจะยิ่งไปกันใหญ่ แบบนี้มันก็เป็นดาบสองคมน่ะ
แต่โดยส่วนตัวยังไม่เคยแย่ขนาดนั้นน่ะ เราชอบในหลักคำสอนต่างๆนะ แต่ไม่ชอบอะไรอื่นๆที่ติดมาด้วย
อีกอย่างหนึ่งทีเป็นคำถามสำหรับตัวเองมาตลอดว่า อะไรคือการทำดี เราจะเอาอะไรมาตัดสินน่ะ เราคิดว่ายังไงตัวเองก็เติบโตมากับศาสนาพุทธ แนวคิดต่างๆมันหล่อหลอมเรามา แต่ก็เอาทุกๆศาสนาและแนวคิดนั่นแหละมารวมๆกัน ถ้าอะไรที่majorityเค้าบอกว่าดีก็น่าจะดีใช่มั้ย (คิดง่ายไปมั้ยเนี่ย)
6:16 PM
ต้องคอมเมนต์ซะหน่อยมั้ง อุตส่าห์แนะนำกันขนาดนี้
จริงๆแล้วเราก็เหมือนดี้แหละ คือว่าไม่ค่อยสนใจหลักธรรมเท่าไหร่ สตืก็ไม่มี ทำอะไรไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยได้คืดอ่ะ คือคืดแต่ว่ามันควรจะทำ ควรเป็นอย่างนี้ บางทีก็ด้วยเหตุผลที่ว่ามันเป็นสื่งที่ดี (นี่ก็คืดเองอีกว่ามันดี) หรือบางทีก็เพราะใครๆ เค้าก็ทำกัน เราได้พุทธศ่าสนาท็อปตั้งหลายปีนะ ตอนอยู่บดินทร แต่ก็ไม่ได้ทำให้เรามีไม่มีความทุกข์ เดืนทางสายกลางหรืออะไรแบบนี้เลยแม้แต่นืดเดียว แล้วเราก็คืดแบบที่ดี้บอกจริงๆด้วย ทำได้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ ไม่ได้หวังจะนิพพานอยู่แล้ว อะไรทำนองนั้น จนมาเมื่อปีที่แล้ว กลัวสอบไม่ผ่านมากๆ ไม่เคยกลัวอะไรเท่านี้เลย เลยเรืมsearch website อ่านเรื่องหลักธรรม เจออันนึง เขียนเป็นภาษาอังกฤษเรื่อง มรรค 8 โดนมาก อ่านแล้วชอบมากกว่า พวก หนังสือรวมคำคมซะอีก ตอนนั้นก็นึกว่าควรจะศึกษาจริงๆจังๆ ซะที แต่พอสอบเสร็จก็กลับไปเป็นแบบเดิม :( จนมาช่วงใกล้วันเกิดนี่แหละ เรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้นเยอะ แล้วทำให้เราไม่สบายใจมากๆ เลยพยายามจะเรืมเปลี่ยนทัศนคติ กับการปฏิบัติตัว แล้วพอได้คุยกะดี้เมื่อวานและอ่านบล็อกวันนี้ ก็คืดว่าต้องพยายามบ้างแล้ว
12:32 AM
Post a Comment
<< Home