ย้ายบ้าน ภาค 2

มาอยู่กับฮารู มีแม่และน้องเธอด้วย แต่เราจะได้คุยกับแม่เธอมากกว่าน้อง แม่เธอก็พูดอังกฤษได้เล็กน้อย เค้าก็จะพยายามพูดอังกฤษใส่เรา เราก็พยายามพูดญี่ปุ่นใส่เค้า พอไม่รู้ศัพท์ ก็พูดมันสองภาษาปนกันน่ะแหละ มีวันนึงฮารูกลับช้า เลยต้องคุยกับแม่เธอเป็นเวลานานอยู่ และคุยกันรู้เรื่องด้วย แม่ฮารูก็ดีใจที่อังกฤษเธอใช้การได้ แต่เรายังเฉยๆเพราะเราใช้อังกฤษมากกว่า แต่ตอนนี้แม่ฮารูกลับไปแล้ว เพราะจริงๆบ้านเธอไม่ได้อยู่ซัปโปโร ก็เลยมีการเปลี่ยนเวร เป็นเพื่อนแม่เธอมาอยู่คอยดูแลแทน ซึ่งได้รับการบอกมาว่า เค้าขี้อาย และพูดอังกฤษไม่ได้เรยย ก็ได้ฟีวว่าเหมือนตอนอยู่กับโฮสท์ แต่พอเรากลับมาถึงบ้าน ไม่มีใครอยู่เลย นอกจากเพื่อนแม่คนนี้ เค้าก็พ่นญี่ปุ่นใส่เราใหญ่เลย เราก็ตอบได้แบบเหมือนรู้เรื่องดี คุยกันได้เป็นเรื่องเป็นราวเชียว เราก็แอบงงตัวเองว่าคุยรู้เรื่องกันได้ยังไงวะ ไม่มีภาษาอังกฤษแฝงเลยแม้แต่น้อย เราก็ฟังออกไม่หมดหรอกนะ แต่จับใจความได้ เลยตอบกลับไปได้ แต่พอซักพักเธอเริ่มถามอะไรซับซ้อน ประโยคที่ใช้ก็ tense อะไรก็ไม่รู้ ยังเรียนไม่ถึง (เรียนด้วยตัวเอง ซึ่งช่วงนี้ยุ่งๆเรื่องแลบเลยไม่ได้อ่านเท่าไหร่) อยากบอกให้ใช้ tense แบบหนังสือเรียนได้มั้ย (แต่ก็ใช่ว่าจะรู้ศัพท์) ก็เลยเริ่มเอ๋อ เค้าก็เลยเสียกได้ว่าอีนี่ ภาษาญี่ปุ่นโง่นี่ เราเองจากตอนแรกแอบดีใจ ก็เสียกได้ว่ายังโง่อยู่เหมือนเดิม

มีอีกอย่างที่เปลี่ยนไปบ้างคือ ได้ฟังเดี่ยวเปียโนทุกคืน เพราะฮารูต้องซ้อมทุกวัน เธอก็เล่นไม่ค่อยพลาดนะ เลยเหมือนเป็นการฟังคอนเสิร์ตไปในตัว และเดี๋ยวนี้ขี่จักรยานเชี่ยวแล้วนะ วันก่อนเลยลองใส่กระโปรงดู เพราะที่นี่แบบว่าใส่กระโปรงและส้นสูงถีบกัน เลยลองมั่ง แต่ส้นสูงเรามันก็ไม่สูงเท่าไหร่และกัดอีก เลยลองแค่ใส่กระโปรง ก็ขี่ได้นี่ ไม่ได้ยากลำบากอะไร ตอนแรกนึกว่าย้ายมาอย่างนี้ก็ไม่ต้องผ่านแหล่งชอปปิ้งเพื่อไปซื้อของ แต่ที่ไหนได้ แวะพวกซุปเปอร์เล็กๆทุกวันเลย ไม่มีเสื้อผ้าหรือของให้ดูมาก แต่มีของกินเยอะมาก นอกจากเปลืองเงินแล้วก็อืดขึ้นอีก

Categories: me, japan