Kumon

วันนี้ไปสัมภาษณ์ทำงานพิเศษมา เป็นค่ายภาษาอังกฤษจัดโดย Kumon (ไม่รู้จิงๆอ่านไง เราอ่านคุมงละกัน) ก็ไปเป็น camp leader แค่สามวัน ก็ได้เงินตั้ง 30000 เยนแหน่ะ (ประมาณ หมื่นสองพันบาทได้) แต่ที่ตอนแรกลังเลเรื่องสมัครก็เพราะว่า ต้องรักเด็กน่ะสิ เพราะเป็นค่ายสอนภาษาอังกฤษสำหรับเด็ก แล้วเราก็รักเด็กเหลือเกินนนนน ก็คุยกับเอดู เอบอกว่าเคยสมัครเหมือนกันแต่ไม่ได้ เพราะโรงเรียนเอมีเด็กต่างชาติเยอะ ขนาดเอรักเด็กจะตาย ยังไม่ได้ แล้วเราจะได้เหรอ แต่ก็ลองสมัครๆไปดู วันนี้ก็เลยได้ไปสัมภาษณ์ ซึ่งแบ่งเป็นหลายๆรอบให้เลือกตามแต่สะดวก เราก็เอารอบแรกเลย มีคนมาสัมภาษณ์อีก 5 คน ซึ่งมาจากโฮะคุได (Hokkaido University) กันหมด บางคนก็รู้จักกันเองอยู่แล้ว เราก็เลยดูเอ๋อๆหน่อย ซึ่งที่มาก็มีทั้งฝรั่งทั้งแขก (แต่ก็ประเทศ 3rd world กันหมด)

ตอนแรกก็ดูวิดีโอรวมๆว่าคุมงคืออะไร เราก็เลยเพิ่งรู้นี่เอง หลังจากเห็นโฆษณาตอนอยู่เมืองไทยมานาน คือ เค้าจะไม่มีครูมาสอน แต่จะมีแบบฝึกหัดให้เด็กทำเองหมด ซึ่งมันจะไปทีละสเตปๆ ห้ามกระโดด และจะมีพี่เลี้ยงคอยดูข้างๆว่าทำถูกมั้ย หรือช่วยไกด์ให้ พอทำเสร็จก็จดด้วยว่าใช้เวลาไปเท่าไหร่ เด็กก็เลยจะสนุก เพราะมันตื่นเต้นดี (อันนี้คนที่มาสัมภาษณ์คนนึงเคยเรียนคุมงมาก่อน บอกมาจากประสบการณ์เธอเอง เราไม่ได้หน้าม้าแต่อย่างใด) ซึ่งวิธีมาจากครูสอนเลขคนนึงของญี่ปุ่น ชื่อ คุมงซักอย่าง เค้าให้ลูกทำแบบฝึกหัดที่เค้าคิดเองทุกวันๆ พอผ่านอันนี้ ก็มีอันใหม่ให้ทำไปเรื่อยๆ จนลูกเค้าอยู่แค่ ป.6 ก็ทำแคลคูลัสได้แล้ว ก็เลยค้นพบว่าเด็กจะทำอะไรได้ไม่ได้เกี่ยวกับอายุแต่อย่างใด เลยเอาแนวคิดนี้มาตั้งโรงเรียน ซึ่งก็ดีอ่ะนะ ถ้าสมัยพวกเราเด็กๆมีคุมง พ่อแม่คงจับไปเรียนสิ้นเหมือนเด็กสมัยนี้แน่เลย

ในวิดีโอที่เล่าคุมง เปิดมาก็เป็นวัดพระแก้ว ราชดำเนิน เราก็เฮ้ยยย ชั้นดูอะไรอยู่เนี่ย เผอิญเค้าไปสัมภาษณ์ศูนย์คุมงในไทย ว่าเป็นยังไง แล้วก็สัมภาษณ์เด็กที่เรียนด้วย ท่าทางจะไปล่อลวงเด็กในไทยได้เยอะ เลยได้ทำสกู๊ป ^^ ในวิดีโอก็มี subtitle ประกอบเวลามีสัมภาษณ์คนไทยน่ะ รู้สึกดีนะ นานๆทีที่ฟังออกโดยไม่ต้องอ่านซับอยู่คนเดียว

ส่วนงานที่เราต้องไปทำก็คือไปคอยคุมเด็กในค่ายภาษาอังกฤษ ที่จัดโดยคุมงในซัปโปโรเป็นเวลา 3 วัน เป้าหมายของค่ายคือ ให้เด็กกล้าพูด ไม่กลัวคนต่างชาติ แล้วเค้าก็เอาวิดีโอของปีที่แล้วมาให้ดู เห็นแล้วเราก็อยากกลับบ้าน รู้สึกว่าชั้นทำไม่ได้ คิดดูสิ เด็กพูดผิดพูดถูก อ่านอะไรก็ฟังไม่ออก แต่ก็ต้อง ตบมือ เย้ ตบมือ เกรท เย้ อยู่นั่นแหละ ก็เข้าใจอ่ะว่าเด็กต้องได้รับการซัพพอร์ท เพื่อจะได้มีกำลังใจต่อไป แต่เรารู้สึกตัวเองตอแหลมากถ้าต้องทำแบบนั้น หรือบางทีแค่แนะนำตัว
'where are you from?'
'I'm from Kushiro (ชื่อเมือง)'
'From Kushiro! Oh Great!'
จะ Great ทำไมเนี่ย

แต่มีสัมภาษณ์เด็กที่เข้าค่ายมา เค้าบอกว่าดีใจมากที่สตาฟฟังภาษาอังกฤษเค้าออก ออกจิงรึป่าวน่ะ แต่ก็ดีแหละ เด็กญี่ปุ่นจะได้กล้าๆพูดกันบ้าง ไม่งั้นเหมือนลูกโฮสท์เรา ปัจจุบันเธอยังไม่ค่อยพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษเลย ให้เราเดาเอาเอง

พอดูวิดีโอจบ ก็ไปสัมภาษณ์จิงๆละ เป็นสัมภาษณ์รวมทั้ง 6 คนเลย (เอ ไม่เห็นบอกเลยว่า group interview) เราก็ตอบตอแหลไปเรื่อยอ่ะ ทำตัวรักเด็กสุดขีด มีคำถามนึงเป็นคนญี่ปุ่นเนทีฟถาม ซึ่งเราฟังไม่ออกเลย แต่ไม่กล้าบอกให้เค้าพูดใหม่ เดี๋ยวเค้าจะรู้สึกผิดพลาด เราควรซัพพอร์ทตามหลักคุมง แต่แล้วไงล่ะ แล้วชั้นจะตอบอะไรเนี่ย ฟังออกแค่ว่า fulfill experience ซักอย่าง เราก็รอคนอื่นตอบๆกันไปก่อน แล้วก็จับใจความเอาว่าคำถามน่าจะเป็นอะไร คนแรกตอบว่าเธอชอบแดนซิ่ง เธอจะมีความสุขมากๆ อีกคนบอกว่าเคยอยากมีลูก 17 คน แต่ตอนนี้ไปเปิดเป็น nursing home แทน ซึ่งก็ถือว่าได้ฟูลฟิลตรงนั้นและมีความสุขด้วย อีกคนก็ก่อนมาที่นี่เธอต้องเรียนภาษาอังกฤษอย่างหนัก แต่ก็ challenging ดี และมีคนอื่นอีกแต่จำไม่ได้ เราเลยเดาเอาว่าเค้าคงถามว่าในชีวิตนี้มีประสบการณ์อะไรที่ฟูลฟิลมากที่สุดมั้ง เลยตอบว่าการได้ทำไอแอฟ (IFMSA) ทั้ง challenging ทั้ง fulfill ไม่รู้ตรงคำถามป่าว แต่เค้าก็ตบมือ และเกรท กันตามระเบียบ

แล้วก็มีให้ดิสคุส (discuss) กันเรื่อง love โอ๊ะ ยากมากๆ แต่ก็ตอแหลไปอีกเช่นกัน ออกทะเลไปว่า peace war (นางงามมากค่ะ) จนอันสุดท้ายมีสตาฟมาทำตัวเป็นเด็ก แล้วเค้าจะดูว่าเราจะเล่นกับเด็กยังไง เผอิญเด็ก (ปลอม) ของเราก็ไม่ยากอ่ะนะ แป๊บเดียวก็พูดรู้เรื่อง แต่...เราก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ก็ยืนเอ๋อ ก็เลยกลายเป็นเด็ก (ปลอม) ชวนเราคุยแทน รู้สึกได้จากตรงนี้ว่า ไม่ผ่านสัมภาษณ์นี่แน่ๆเลย ก็เคยเล่นกับเด็กที่ไหนล่ะ แต่ก็เอาเหอะ ก็สนุกดี ถึงแม้ต้องทำตัวตอแหลนิดหน่อย ค่ารถมาเค้าก็ออกให้ด้วยนะ และยังไงวันนี้เราจะหาเรื่องออกจากบ้านอยู่แล้ว เค้าจะประกาศผลอาทิตย์หน้า แต่มีค่ายจิงๆตั้งเดือนตุลาแน่ะ ถ้าได้อาจจะต้องไปดูงานที่โยโกฮาม่าด้วยนะ ซึ่งเค้าก็ออกค่าใช้จ่ายให้ด้วยล่ะ

Categories: me, japan