No School

วันนี้เราไม่ต้องไปโรงเรียนล่ะ ทั้งๆที่ตอนแรกต้องรีบไปเพราะคุณครูจะเลี้ยงโซบะ (อยากกินมากๆๆ เป็นเส้นๆที่เราชอบสุดตอนนี้) แต่อยู่ดีๆคุณครูโทรมาบอกว่าวันนี้ลื่นล้ม แล้วเจ็บหลังมาก เลยงดอ่ะ อยู่ที่นี่ก็น่ากลัวอย่างนี้แหละ ตอนหิมะตกก็ยังสวยดีอยู่หรอก แต่พอมันเริ่มละลายนะ ลื่นมากๆ (นึกถึงเวลาไปเล่นไอซ์สิ) และในที่สุดเราก็ล้มไปรอบนึงแล้วเหมือนกัน ตอนกำลังข้ามถนนเลย แต่ไม่ค่อยอายอะ เพราะเหมือนเค้าลื่นล้มกันเป็นปกติ ตอนนี้เราก็ว่าจะรอซื้อรองเท้าใหม่อยู่ เพราะรองเท้ากีฬาที่มี เค้าบอกว่าพื้นมันไม่เกาะดีเท่ารองเท้าบูท

จริงๆวันนี้อยากทำแลบมากเลบ ฟิตมั้ยล่า^^ ก็เผอิญช่วงนี้ได้ผลแลบงดงามมาก และเราทำเองเป็นส่วนใหญ่ด้วย คุณครูเรานั่งคุมเฉยๆ (ตั้งแต่สองวันแรก เค้าก็ไว้ใจให้เราทำทุกอย่างแล้วล่ะ ไม่น่าเชื่อ) อยู่ที่นี่เราใช้หนูอีกแล้วล่ะ ก็ใช้วันละตัว แล้วเลาะเอาต่อมน้ำลายมันออกมา (พวกที่ไม่คุ้นเคยกับการทำแลบ ต้องหาว่าเราโหดร้ายแน่เลย) เสร็จแล้วเอามาวัดแคลเซียมด้วยฟลูออเรสเซนต์ ซึ่งขั้นตอนนี้แหละ ที่ทำให้เราต้องมาเทรนถึงที่นี่ และเพิ่งมีอาทิตย์นี้แหละ ที่เห็นผลสวยงาม อือ และอาทิตย์หน้าที่ภาคเค้าจะเลี้ยง welcome party ให้เรา แต่จริงๆก็เหมือนเป็นเลี้ยงส่งท้ายปีของเค้าด้วย เมื่อวานตอนทำแลบ คุณครูเราก็เอาแต่นั่งหาร้านอาหารที่จะไปกิน (เค้ามี guide book ของร้านอาหารเป็นเล่มอ่ะ) ส่วนเราก็นั่งทำแลบไปสิ พอว่างก็ไปช่วยเลือกร้าน อืม เป็นการทำแลบที่มีความสุขจริงๆ

สำหรับคนที่ชอบคุโรมาตี้ ตอนนี้เรามีอะนิเมช่งด้วยแหละ ไว้กลับไปจะเอาไปให้ดู พอดีโฮสท์ถามว่าชอบการ์ตูน (manga) เรื่องอะไร จะให้บอกพวก คินดะ GTO ก็รู้สึกว่าซิมอ่ะ เลยบอก เพื่อน (20th century boys) ไป เผอิญเค้าไม่รู้จัก สงสัยซีเรียสไป เลยบอกคุโรมาตี้บ้าง แต่ก็ไม่รู้จัก แต่เราว่าเรื่องนี้น่าจะหาในเนทง่าย เลยหาให้เค้าดู เค้าก็เลยไปโหลดอะนิเมช่งมาดู ก็รู้สึกว่าชอบทีเดียว (ไม่น่าอินดิวซ์ให้เค้าแอ๊บตามเลย) แล้ววันรุ่งขึ้น (อีกละ) เค้าก็ก๊อบมาให้พร้อมกับไฟล์ที่สแกนจากหนังสือการ์ตูนมาด้วย แต่เป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด ส่วนอะนิเมช่งตอนที่มี เป็นตอนฮากุโตะบุกคุโรมาตี้อ่ะ เราเลยพอเดาเรื่องได้ แต่เป็นอะนิเมช่งแล้วก็ยังรู้สึกว่าแอ๊บอยู่ดีนะ

เมื่อวานเราดู lost in translation รอบที่ 3 จบไป รู้สึกเริ่มเดาได้แล้วล่ะ ว่าเค้าพูดเกี่ยวกับอะไรตรงภาษาญี่ปุ่นน่ะ อืม แสดงว่ามีการพัฒนาด้านภาษา แต่รวมๆแล้วยังง่อยเหมือนเดิม จริงๆแล้วเราก็อยากไปทำนู่นทำนี่ หรือเดินเล่นรอบๆแถวในเมืองเองคนเดียวเหมือนกันนะ แต่ด้วยความที่ภาษาง่อยมาก และภาษาอังกฤษไร้ค่ามาก พอเลิกเรียนเราก็เลยตรงกลับบ้านเลย (ถ้าไม่ได้นัดเพื่อนไว้) หรือถ้าไปเดินเล่นนอกสถานีรถไฟ ก็หนาวเกิน กลัวหลงอีก ถ้าอากาศปกติกว่านี้ คงเดินแล้วล่ะ แต่แค่ในสถานีก็มีอยู่ 3 ห้างใหญ่ๆ และ departmentstore บวกร้านเล็กๆอีกนับไม่ถ้วน (มีตั้ง 2 starbucks ก้น่าจะเดาได้อ่ะ ว่ามันใหญ่ทีเดียว) แต่เราก็เดินหมดแล้วอยู่ดี

สำหรับใครที่จะฝากหาเปเปอร์ที่นี่นะ เผอิญเราเพิ่งค้นพบว่ามหา'ลัยที่เรามาอยู่มี journal น้อยทีเดียว น้อยกว่ามหิดลอีก (แต่ก็มีหลายอันที่มหิดลไม่มี แต่ที่นี่มี) คงเพราะที่นี่มีแต่คณะแพทย์อ่ะ ชื่อก็บอกอยู่แล้ว (sapporo medical university) แต่เราก็แอบไปหาข้อมูลของมหา'ลัยข้างเคียงมา (ที่ฮอกไกโดมีคณะแพทย์อยู่สองที่อ่ะ) ที่นี่มีเปเปอร์อลังการมาก ไว้ว่างๆว่าจะไปเดินเล่นเอาเปเปอร์ แต่เพื่อนที่อยู่มหา'ลัยนี้ ตอนนี้ไม่อยู่อ่ะ อยู่ดีๆไปเองก็คงหลงอีก ถ้าใครอยากฝากเอาอะไรก็รอซักเดือนหน้าปลายๆละกันนะ

Categories: me, japan