Hood

ตั้งชื่อว่า Hood แต่จริงๆจะหมายถึง Food แหละ เผอิญคนที่นี่จะไม่สามารถแตะฟันที่ lower lip เพื่อออกเสียง F มันเลยเป็น H

วันนี้คุณครูเลี้ยงราเมนเป็นอาหารกลางวัน รู้สึกว่าเรายังไม่เคยบอกในเมลล์เนอะ ว่าคุณครูบ้าราเมนมากๆ คนอื่นๆในภาคเค้าจะซื้อของ 7-11 มากินหรือไปร้านอาหารใกล้ๆเพื่อเป็นอาหารกลางวัน แต่คุณครูเราต้องออกไปข้างนอกไกลๆทุกวัน เพื่อไปกินราเมน และต้องเปลี่ยนร้านไปเรื่อยๆ (มีอยู่ 200 กว่าร้านได้มั้ง) ดูให้ฟีว TV champion มั้ย แต่มีร้านที่เค้าต้องไปกินแน่ๆอาทิตย์ละ 2 ครั้ง เพราะที่ร้านนี้จะมี Special flavour ซึ่งปกติราเมนจะมี 3 แบบ คือ salt, soya sauce (โชยุ), miso (ผ่านการเลคเชอร์มาเรียบร้อยแล้ว) แต่ร้านนี้จะมีพิเศษซึ่งไม่ใช่ทั้ง 3 อย่าง (แต่แบบธรรมดาก็มีนะ) ซึ่งเค้าจะขายแค่ 10 ชามต่อวัน และไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็จะหมด เราก็เลยต้องไปกันตั้งแต่ 11.30 ก่อนที่เค้าจะพักกลางวันกัน เพื่อจะได้ไม่ต้องต่อคิวและมีชามพิเศษกินแน่ๆ ถ่ายรูปมาด้วยแหละ แต่รู้สึกแค่หน้าตามันเฉยๆอ่ะ ซิม (simple) มากอ่ะ แต่รสชาติดีมากๆ รู้สึกเหมือนได้กินของตาม TV champion ยังไงไม่รู้ ดีๆ

ตอนเย็น ก็ไปกินแรดๆ (อีกแล้ว) อาหารอย่างอื่นก็ธรรมดา แต่มี oyster ด้วยนี่สิ ภาษาไทยเรียกอะไรอ่ะ เผอิญเราเกลียดอาหารทะเล เลยไม่ค่อยสนใจจะจำชื่อเท่าไหร่ เราก็ไม่คิดจะกินหรอกนะ ปกติอาหารทะเลก็ไม่ค่อยจะกินอยู่แล้ว และอันนี้กินดิบๆด้วย แต่ก็คิดว่ามาซัปโปโรที่ขึ้นชื่อว่าของทะเลดีมากๆ ก็เลยว่าลองก็ได้ (จริงๆโดนขอร้องแกมบังคับอ่ะ) พอกินเข้าไปแล้วแบบ อี๋แหวะมากอ่ะ เหมือนกินอะไรเป็นเมือกๆลื่นๆเข้าไป ไม่เข้าใจว่าชอบกินกันได้ยังไง

อ้อ เมื่อเช้านี้ อาหารเช้าเราเป็นฟองดูแหละ แรดมั้ยล่า เป็นแค่หนมปังอ่ะนะ แต่ทำฟองดูกันแต่เช้านี่ ก็อึ้งทีเดียว ผลไม้ก็เป็นสตรอเบอร์รี่ แต่ยังไม่อร่อย เป็นสตรอเบอร์รี่จืดๆ ไร้รสชาติ

Categories: food, japan