คุณป้ามหาภัย

มีโอกาสได้ไปทำหน้าที่ออแกไนเซอร์ของงานประชุมเกี่ยวกับ Maternal Health Care ก็ประมาณวางแผนครอบครัว เอดส์ หนองใน ประมาณนี้ ของ WHO หรือ World Health Organization ที่ได้ไปทำเนี่ย ก็เพราะคนจัดเป็นเพื่อนแม่ หวาน (น้อง) ก็เลยได้อานิสงฆ์ไปทำด้วย แล้วไงล่ะ ตอนนี้ก็กรี๊ดแตกกันทั้งคู่เรยยยย ขอระบายหน่อยเถอะ

อยากฟังเราบ่น คลิก!


งานเริ่มมาสองวันแล้ว จัดที่อมารี วอเตอร์เกท เรากะหวานก็ต้องไปค้างด้วย นอนห้องเดียวกะป้าเนี่ยแหละ แต่ได้ห้องไฮโซตามประสาคนจัดงาน อยู่ชั้น 28 แน่ะ ทุกอย่างเหมือนดูดี ป้านี่เราก็รู้จักมาพอสมควร เพราะเค้าเป็นคนเซ็นรับรองตอนเราเข้าซีรี่ (เวลาเข้าซีรี่ต้องจ่ายเงินสี่แสนค้ำประกันไว้ว่าจะใช้ทุนสามปีไม่หนีไปไหนหลังจากจบ หรือไม่ก็หาข้าราชการมาเซ็นรับรอง) แม่ก็เลยไปรักกันดีกะเค้า เพราะเค้าทำงานในซีรี่ด้วย ประมาณว่านักวิชาการปนอาจารย์พิเศษ แต่รักก็แบบซุปเปอร์ฟิเชี่ยวอ่ะนะ (superficial) ปีนึง เจอกันซักครั้งนึง เค้าก็พูดจาดีกะเราเชียว (ตอนนี้รู้แล้วว่า เค้าอวดได้ว่า 'ชั้นสนิทกะนศพ.นะ' เกลียดมากๆเวลาเค้าแนะนำให้คนอื่นเรียกเราว่า หมอดี้ ต้องไปแอบบอกคนอื่นลับหลังว่า อย่าเรียกนะคะ เกลียดค่ะ)

แล้วเค้าก็ติดต่อแม่เราว่า อยากให้หวานไปช่วยเค้าจัดงานนี้หน่อย ไม่เอาเราเพราะรู้ว่าเรายุ่ง แต่พอเรารู้ว่ามันเป็นของ WHO เราก็ว่างทันทีเลยสิ จะได้ไปเติมใน CV (curriculum vitae-ประวัติการเรียนกิจกรรม ไว้สมัครเรียนต่อ) ให้ไฮโซ เค้าก็บอกว่าให้มาทำงานไอที ส่วนน้องเราทำเรื่องลงทะเบียน ก็นัดเจอกันสองสามครั้งก่อนเริ่มงาน เราก็เริ่มเสียกได้ถึงความตอแหลของเค้า เค้าชอบคิดว่า คนอื่นอิจฉาเค้า อยากจัดงานนี้บ้าง เค้าห้ามเราบอกใครด้วยว่ามาช่วยเค้าจัดงานนี้ เพราะเดี๋ยวคนอื่นรู้ว่าเค้าได้งานนี้ แล้วจะมาแย่งเค้าไปทำ คนอื่นนี่หมายถึงอาจารย์ในซีรี่นะ (ถ้าเป็นเรา ให้ตายยังไง ชั้นก็ไม่จัดงานประชุมอะไรอีกแล้ว) แต่ในขณะเดียวกัน เค้าบอกว่า เค้าจัดมาสี่รอบแล้ว เบื่อจะตาย แต่ทางต่างประเทศอยากให้เค้าจัดอยู่นั่นแหละ ไม่รู้ประทับใจอะไรนักหนา (ตอนนี้รู้แล้วว่า เจ๊เธอหลงตัวเอง) เลยรู้สึกถึงความขัดแย้งในตัวเธอ

พอเราไปฟังเค้าบรีฟงาน เค้าพูดอย่างกะว่า เค้าจัดงานดีมากๆ แต่ด้วยประสบการณ์ทำ ไอแอฟ ของเรา จัดงานในประเทศมางานนึง อินเตอร์อีกงานนึง และไม่นับที่ไปแจมๆอีกหลายงาน เสียกได้ว่า ป้าเตรียมการได้ห่วยมากค่ะ ชั้นยังโปรกว่าเลย เค้านัดบรีฟงาน แต่ป้าไม่มีอะจองด้า (agenda) ใดๆทั้งสิ้น ป้าพูดไปเรื่อยมาก ซักพักก็วกเข้าเรื่องตัวเอง ชื่นชมตัวเอง ว่าคนชมเค้าอย่างนู้นอย่างนี้ (แต่จิงๆแล้วเค้าไม่มีใครคบฮ่ะ) ที่ชอบพูดบ่อยมากคือ คนอื่นอิจฉาเค้า หรือคนอื่นเห็นแก่ตัว (แต่ป้านะแหละ ที่เห็นแก่ตัว) เราก็พยายามทนฟัง ต้อง ค่ะๆๆๆๆ ถ้าไปพูดอะไรเห็นดีเห็นงาม เค้าก็จะต่อความยาวไปเรื่อยๆอีก

วันนั้นป้าก็เรียกเราไปนั่งห้องเค้าต่อ ทั้งๆที่เราอยากกลับจะตายอยู่แล้ว ไปถึงก็มีกรอบรูปภาพเขียนอยู่ข้าง เค้าก็บอกว่าเพิ่งไปเข้ากรอบมา สวยมั้ย เค้าวาดเอง เราก็ค่ะๆไป มาบังคับให้ชมแบบนี้ใครจะไปพูดอะไรได้ แล้วเค้่าก็เล่าว่า มีคนบอกว่าอย่างกะ sunflowers ของแวนโก๊ะเลย คราวก่อนเคยวาดรูปประมูลที่ซีรี่ แค่วันที่สองที่ตั้งโชว์ ก็มีคนมาประมูลไปแล้ว ใครๆก็ชมว่าเค้าวาดสวย แล้วเค้าก็นั่งมอง แล้วก็เงียบซักพัก แต่อยู่ดีๆก็พูดว่า 'สวยเนอะ' เราอยากกรี๊ดมากๆค่ะ มีคนหลงตัวเองขนาดนี้ด้วยเหรอคะ

พอวันเตรียมงานหนึ่งวันก่อนงานจิง มีพี่ที่เคยจัดอยู่ในทีมเค้า มาอีกสองคน พี่ก็ดูนิสัียดี ทำงานดีนะ แต่ป้าเคยนินทาให้ฟังว่า พวกนี้เนี่ย ทำงานไม่ได้เรื่อง ช้ามากๆ ฝรั่งมาก็ไม่เอา แย่มาก เราต้องไปซีรอกซ์ชีทให้เค้าเป็นปึกมากๆ ทั้งหมด 60 ชุด พี่เค้าก็ให้เงินมาห้าร้อย เค้าก็คงกะไม่ถูกด้วยแหละ ว่ามันทั้งหมดเท่าไหร่ ปกิส 1800 บาทค่ะ แล้วป้ามาเอาเอกสารกะเราด้วย เค้าก็บ่นให้เราฟังอีกว่า "พี่ ก เนี่ยงกมากๆ เหนียวมากๆ แค่นี้ยังไม่ให้ ให้มาได้ยังไงแค่ห้าร้อย ต้องโทรเรียกให้เค้ามาจ่ายเอง ทำอย่างนี้ได้ยังไง" แล้วป้าก็โทรหาพี่ ก ดังนี้ "ก เหรอจ๊ะ ทั้งหมดมัน 1800 บาทนะจีะ ก ให้เงินมา 500 มันไม่พอ เอามาจ่ายที่ร้านด้วยนะจ๊ะ" ดีดี้คิดดังนี้ "อ๊าว อีป้านี่ ตะกี๊ยังด่าอยู่เลย พอคุยจิงทำเป็นพูดเพราะ ปากหวานก้นเปรี้ยวจิงๆ แล้วปกติเค้าเอาชั้นไปด่าอะไรบ้างมั้ยเนี่ย)

งานของเราที่บอกว่าไอทีน่ะ ป้าพยายามบอกว่าของเรายุ่งมากๆ ส่วนหวานจะว่างกว่า แต่หลังจากควานผักบุ้งได้ ก็เลยรู้ว่า ชั้นเป็นคนคลิกสไลด์นะเอง กับทำหน้าที่ไปขอไฟล์พาวเวอร์ป๊อยท์จากคนที่มาพรีเซนท์ เพราะพี่สองคนนั่นอังกิดง่อย ส่วนหวานสิ จะตายเอา ลงทะเบียนมันจุกจิกจะตาย แถมต้องคอนแทคกะป้าเยอะมากๆ

เราก็หางานทำอย่างอื่นด้วยการ ช่วยพี่เค้าเรียงเอกสารเข้าแฟ้ม โดยดูจากตารางที่ให้มา ซึ่งเราก็ไม่แน่ใจ ก็เลยต้องถามป้าก่อนว่าเป็นอย่างนี้ถูกมั้ย ป้าก็ค่อยๆดู พอเค้าบอกว่าอันนี้แล้วต่ออันนี้ เราก็แย้งไปว่า "แล้วอันนี้ละคะ มันคนพูดคนเดียวกันนะคะ ไม่รวมกันเหรอคะ" แต่ป้าตวาดกลับมาค่ะ "เดี๋ยวสิ! ฟังที่น้าพูดก่อนได้มั้ย!" ดีดี้คิดดังนี้ "อ๊าวอีนี่ ชั้นแค่ถามธรรมดา ผิดรึไง ชั้นก็ฟังอยู่เนี่ย แล้วอยากหาคนทำงานเร็วๆไม่ใช่เหรอ นี่ไง เร็วสะใจดีมั้ยล่ะ" แต่เราก็ไม่ตอบอะไร ปล่อยป้าแว้ดๆๆๆๆไป เนื่องจากลึกๆแล้วเราคิดว่าป้าคงมีปัญหาแต่เด็ก เลยโตขึ้นมาไม่มีเพื่อนคบ มองโลกในแง่ร้ายขนาดนี้

แต่หวานแทบจะกี๊ดแตก เนื่องจากไม่เคยพบเคยเจอป้ามหาภัยแบบนี้ เค้าจะมาจิกหวานให้ไปทำนู่นทำนี่ตลอดเวลา บางทีหวานก็ไม่อยากไปเดี๋ยวนั้น เพราะเหมือนเสียมารยาท แต่ก็จะเจอเค้าแว้ดๆจนต้องไปแบบหน้าหงิกๆ หรือหวานเสนอไอเดียอะไรไปก็จะโดนว่า "เดี๋ยว! อย่าสวนอย่างนี้สิ! ไม่ชอบเลย น้าบอกให้ฟังก่อนไง!" อ๊าวอีป้านี่คิดช้า ยังจะต้องบังคับคนอื่นคิดช้าตามด้วยเหรอ

วันนี้มีพวกพาทิซิแป๊นท์ (participant) มาขอให้ปรินท์เอกสารให้หลายคน จำนวนชุดก็แล้วแต่เค้าจะรีเควสท์ ซักพัก ป้ามาสั่งว่า ทุกคนฟังไว้นะ ถ้าคราวหลังมีใครมาขอให้ปรินท์อีก เราต้องเก็บไว้เองหนึ่งชุดด้วย พวกนี้ (พาทิซิแป๊นท์) เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น เสร็จแล้วก็เอาไปหมด ไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดีกว่าตัว พอคนอื่นจะมาขอ เราก็เลยไม่มีให้ เห็นแก่ตัวมากๆ" ดีดี้คิดดังนี้ "จิงๆแล้วป้าชิมิ ที่เห็นแก่ตัว และไม่อยากให้คนอื่นได้ดีกว่า เพราะโดยทั่วไปแล้ว เค้าก็ต้องเอาไปหมดสิ จะเอามาทิ้งไว้ทำไมล่ะ ป้าคิดได้ไงเนี่ย"

ตอนบ่าย มีเอกสารที่สั่งซีรอกซ์มาส่ง ก็ต้องเอาไปแจกตามโต๊ะ เราก็ว่าจะทำเหมือนเมื่อวาน ที่เราเรียงตามตารางเวลาให้งดงามก่อน ค่อยเอาไปส่ง มันก็หนาอยู่อ่ะนะ แต่เค้าก็จะได้ทีเดียวเลย ไม่ต้องมาค่อยรับแล้วแจกในโต๊ะหลายรอบ และเราก็กะว่ารอพักก่อน ค่อยเอาไปวางตามโต๊ะ ป้าก็เดินเข้ามาบอกให้แจกไปเลย เราก็เลยเซด "เก็บไว้แจกตอนพักดีมั้ยคะ ตอนนี้เหมือนไปรบกวนเค้าตอนฟัง" ป้าเซด "ดี้ฟังน้านะ น้าบอกว่าให้แจก...ก็ต้องแจก!" จ้ะๆๆ เข้าใจแล้วจ้ะ พี่อีกคนกะน้องเราก็มาถามว่าแจกตอนนี้เหมือนไปรบกวนเค้าจังเลย เราก็เลยจัดการรีไวนด์ให้เหมือนเด๊ะอีกรอบ ทุกคนเลยเงียบเรยค่ะ

เอกสารมาก็ต้องเจาะรูเข้าแฟ้ม ซึ่งเราว่ามันเปลืองพลังงานเรามาก ก็ไม่ใช่ทุกคนจะเก็บกลับซักหน่อย และก็ไม่ทุกคนที่จะเอาเข้าแฟ้มซะหน่อย แล้วเราต้องปรินท์ ซีรอกซ์แจกวันละปึกใหญ่มากๆ เราก็กะว่าไม่เจาะอ่ะ ป้าเดินมาบอกให้ "เจาะ แจกเลยได้ยังไง เราไม่ต้องไปคิดแทนเค้า" แว้ดๆๆๆ เราก็บอกพี่ว่า ยังไงเราก็จะไม่เจาะ จะแจกต่อไปทั้งอย่างนี้แหละ แต่พี่เค้าเป็นคนดีค่ะ รับปากไปว่า เจาะค่ะเจาะ แล้วพี่เค้าก็เจาะ เราก็เลยต้องช่วยนะสิ สงสารพี่พวกนี้จิงๆ ต้องโดนเค้าจิกใช้ฟอเอฟเวอร์ ลับหลังก็โดนด่าซะไม่มีดี

หลังจากเค้าไม่ยุ่งกะเราซะส่วนใหญ่ (แอบคิดอยู่ว่าเค้าได้ยินที่เรานินทารึป่าว เพราะใครโทรมาเราก็ด่าให้ฟังหมดเลย ถ้าได้ยินจิง จะดีใจมาก) เค้าก็มาเรียกไปถามเรื่องลำดับของพรีเซนเทชั่นวันนี้ เราก็บอกว่า "Dr. B พูดก่อนค่ะ" ป้าเซด "Dr. B พูดที่ไหนกัน! เค้านั่งอยู่นี่ ตลอดเลย" ดีดี้เซด "Dr. B พูดก่อนจิงๆค่ะ" กรูมั่นใจมาก เพราะกรูไปขอไฟล์มากะมือ เซททุกอย่างกะมือ ในขณะที่ป้ามัวแต่นั่งจิบกาแฟ แต่ป้าก็ไม่เลิก "วันนี้พูดที่ไหน เค้าเปลี่ยนตารางแล้ว ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น" พยายามนึกหน้าวีนๆด้วยนะคะ แต่มีคนมาเรียกป้าไปทำอะไรซักอย่าง พอกลับมาใหม่ เรายังยืนยันคำเดิม พร้อมเอกสารประกอบ ป้าถึงเสียงอ่อนลง (อ่อนลงจิ๊ดนึง) แล้วก็หันไปพูดกะพี่ ก เรื่องลำดับไฟล์ ซึ่งลำดับนั่น เราก็เป็นคนทำแล้วส่งให้พี่ ก พอป้าเข้าใจอะไรผิด เราก็เลยอธิบายแทรกให้ฟัง แต่ป้าเซด "ขอน้าพูดกับพี่ ก ก่อนได้มั้ย" อ๋อ ได้ค่ะ งั้นก็งมกันต่อไปนะคะ แล้วคราวหลังอย่าเรียกกรูมาอีกนะคะ

มี Dr. K เข้ามาถามเรื่องคอนเฟิมตั๋วซักอย่าง ป้าก็อยู่ น้องเราก็เป็นคนจัดการด้วย ป้าบอกว่า หวานทำไม่ใช่เหรอ คอนเฟิมรึยัง หวานก็งง ว่ายังไม่เคยได้นี่นา เลยเซด "K เค้ายังไม่เคยให้ตั๋วมานี่คะ" ป้ารีบสวนกลับ "Doctor K" ก็ถ้าสไตล์ฝรั่งเรียกชื่อเฉยๆก็ไม่ผิดนี่นา แล้วที่อีป้าล่ะ ลับหลังเอามาเรียก ยัยนู่นยัยนี่ อีนั่นอีนี่ บวกด่าซะไม่มีดี พอต่อหน้าละตอแหลเชียว

เราคิดว่าป้าเป็น สาม แบบอันเฮลธี้ ชอบไต่เต้า อยากได้ชื่อเสียง เอาหน้า ตอแหล หน้าไหว้หลังหลอก เหยียบหัวคนอื่นขึ้นไป ขี้อิจฉา เห็นแก่ตัว เพื่อนไม่คบ และปีกสี่ คือ หลอน คิดไปเอง (เค้าคิดไปเองหลายเรื่องจิงๆนะ) เรื่องแพะนี่ไม่รู้ป้าไปแต่งมาได้ไง ล่าสุด หวานส่งเมซเซจมาว่า I've just heard she laugh herself while she's taking a bath ?!?!

เราก็โทรไปบ่นให้แม่ฟัง ว่าคบเพื่อนแบบนี้ได้ไง แม่ก็บอกว่าแค่ซุปเปอร์ฟิเชียว ก็ไม่คิดว่าเค้าจะเป็นขนาดนี้ ดีจิงๆฮ่ะ แต่เอาเถอะ ทำฟรีเราก็ยอม บอกแล้วไงว่าหวังผลเรื่อง CV แถมเทียบกับอาหารที่ได้กินนี่ี ยอมค่ะ (completely-เพลงของพี่นภ หรือของทาทา) เราเขียนใน MSN ว่า อยากเป็นปลาทอง ตอนนี้ก็เป็นปลาทองสมใจอยาก มีอาหารดีๆฟีดทุกวันเรย กินจนอืดแล้วเนี่ย แล้วยังจะต้องทำสมองปลาทองอีก คิดอะไรเองแล้วก็โดนด่ากลับสิคะ แต่เป็นปลาทองแบบไร้เจ้าของฮ่ะ

ข้อมูลเพิ่มเติม ป้านี่ไม่แต่งงานนะคะ หาไม่ได้ค่ะ มีอาจารย์ในภาคอีกคนก็แบบนี้ นิสัยก็แบบนี้ เลยได้ข้อสรุปว่า ไม่ว่ายังไงก็คงต้องแต่งงานฮ่ะ จะแต่งแล้วเลิก หรือแต่งบังหน้า ก็ดีกว่านิสัยกลายเป็นอย่างนี้ฮ่ะ (ประชดนะคะ อย่าคิดว่าเราซีเรียส)

รวมๆสำหรับงานนี้ อาหารกะโรงแรมประทับจิตมาก คนเข้าร่วมก็น่ารักดีนะ ไม่เรื่องมากหรือวีนอย่างที่คิด เราก็พยายามดีกะเค้าให้มากที่สุ่ด อันไหนช่วยได้ก็ช่วยอ่ะ ทั้งๆที่ไม่ใช่หน้าที่เราเล้ย (จากอดีตเคยเป็นเฮดจัดงาน ตอนนี้ตกต่ำมาให้เค้าจิกใช้) แต่ก็เข้าใจฟีวคนจัดงานมากขึ้น (แต่ไม่ใช่ฟีวป้านะ) อย่างไรก็ตาม ไม่เอาอีกแล้ว ไม่ร่วมอีกแล้ว นอกจากเค้าจะเปลี่ยนออแกไนเซอร์ในเมืองไทย

ยังต้องทำอีกสองวัน คาดว่าจะมีเรื่องมาเมาท์อีก ตอนแรกอยากแอบชิ่งหนีไปเรย แต่แม่คงต้องโดนเค้าโทรไปด่า เลยเอาให้จบงานนี้ก่อน จะบลอคเบอร์แล้ว และจะสวดมนต์แผ่เมตตาอโหสิทุกอย่าง แล้วอย่ามายุ่งกับชั้นอีกเลย คิดว่าถ้าเค้ามาเจอบลอกนี้ก็ดีนะ สะใจ

Categories: me