Onsen with host family

นัดกับโฮสท์ไปออนเซนกัน ก็ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอเค้าด้วยแหละ แบบว่าเคลียร์ทุกอย่าง ว่ายังไงก็ต้องว่าง ก็มี โอโตซัง (พ่อ) และ โอคาซัง (แม่) ส่วนลูกเค้าสอบพรุ่งนี้ เลยไม่ได้มา อ่านประสบการณ์ออนเซนที่เราเคยไปมา ที่นี่

อุณหภูมิน่าเกือบๆศูนย์ วันที่เราไปหิมะเพิ่งตกเสร็จไป เลยเห็นเป็นซากอย่างนี้ ก็ช่วยให้งามขึ้นมาหน่อย เพราะต้นไม้ไม่เหลือให้งามแล้ว ควันก็ขึ้นโขมงเชียว อันนี้เป็นด้านหน้าของออนเซน

ก็ไปใกล้ๆซัปโปโรน่ะ ชื่อเมืองว่า hoheikyo ขับรถไปครึ่งชั่วโมงก็ถึง เราก็นั่งเมาท์กับเค้าตลอดทาง หลังจากพูดได้รู้เรื่อง แถมมีเล่าเรื่องให้เค้าหัวเราะได้ด้วยนะ น่าภูมิใจอย่างยิ่ง ก็เลยไม่ได้หลับบนรถ ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติของเรา พอไปถึง หน้าปากซอยมีป้ายว่า อาหาร indo ก็นึกว่าอาหารอินโดนีเซีย อ่านแบบคนไทยไง พอถึงข้างหน้าออนเซน เราก็ว่าข้างหน้ามันคุ้นๆนะ พอเข้าไป เห็นร้านอาหารอินเดีย เลยนึกได้ว่า เราต้องอ่านเป็นคนญี่ปุ่นสิ อินโดะ คือ อินเดีย และร้านนี้เราเคยมากินแล้ว คุณครูเคยพามา แบบว่าคุณครูพาไปเที่ยวแล้วขากลับพามากิน แต่มันมีออนเซนข้างในด้วย ซึ่งตอนมาคราวนั้นก็ได้แต่กิน แล้วดูคนเข้าออนเซนไป ก็อยากเข้ามั่ง ไม่น่าเชื่อว่าจะได้มาฟูลฟิว

หลังจากแช่เสร็จก็มานั่งกินที่ห้องนี้ ซึ่งถ้ามองผ่านกระจกออกไปเห็นฝั่งตรงข้าม มันเป็นออนเซนฝั่งของผู้หญิง ซึ่งกระจกจะฝ้าๆมองไม่เห็นอะไรหรอก แต่ขณะที่เรามองๆวิวอยู่ กลับเห็นผู้หญิงกำลังเช็ดตัวเต็มๆ ยังดียืนหันหลัง งั้นอย่างงี้มันก็เห็นหมดสิเนี่ย กรี๊ดดด

ขั้นตอนก็เดิมๆ แต่คราวนี้เข้าไปกับโอคาซัง เป็นครั้งแรกที่มีเพื่อนเข้าด้วย ก็ไปนั่งแช่กันนาน ต้องนั่งข้างนอกเท่านั้น ข้างในร้อนเกิน ข้างนอกเจออุณหภูมิเยียบศูนย์ พอกระทบน้ำ 42 C เลยช่วยให้ดีขึ้น เพิ่งรู้มาอย่างนึงว่า เวลาแช่ควรให้น้ำแค่ระดับอก เพราะมันจะแช่ได้นานกว่า ปกติเราแช่ท่วมตัวมาก แล้วก็จะอยู่ได้ไม่นานก็ฮาร์ทบีทแรงมากๆ แล้วก็ต้องรีบขึ้น แต่คราวนี้แช่ไปเมาท์ไป (พรสรร โดนถามถึงไม่รู้กี่รอบ โอคาซังก็อยากดู haru no yuki ด้วยนะ เดี๋ยวคงได้ในไม่ช้า) นานทีเดียว ส่วนที่เอกซ์โพส (expose) อากาศก็หนาว แต่ส่วนที่เอกซ์โพสน้ำก็ร้อน และมือก็เลยเหี่ยวมากกว่าปกติ แถมมือชาอีก ชาจริงๆนะ อยากรู้ mechanism เหมือนกัน ตอนขึ้นนี่ นิ้วแถบขยับไม่ได้ ตอนออกมานั่งพักก็ง่วงนอนเหมือนเดิม แต่กลิ่นอาหารอินเดียข้างล่างยั่วใจมาก เป็นความคิดที่ดีมากเลยนะ ที่เอาอาหารกลิ่นแรงๆมาไว้รวมกับออนเซน (อันนี้พูดจิง ไม่ประชด) เพราะคนที่แช่เสร็จก็มีอาหารมาล่อลวงให้ไปกินทันทีเลย ก็เลยเห็นขายดีทีเดียว

อาหารอินเดีย ที่แม้กระทั่งพนักงานเสิร์ฟก็หน้าแขก แกงรสชาติงั้นๆแหละ จืดชืด แต่นานอร่อยมากๆ

หลังจากนี้ เราก็นั่งเมาท์บนรถได้ซักพัก แล้วก็หลับไม่รู้ตัว (อันนี้คือปกติ) ตื่นอีกทีก็หน้าบ้านแล้ว ก็ร่ำลากันเล็กน้อย เค้าอาจจะไปส่งเราวันที่กลับอีกที

ก็ตกลงกันว่าจะส่งเมลล์เป็นญี่ปุ่นไปหาเค้าบ้าง เค้าก็บอกว่า skype มาก็ได้ เราจะได้ไม่ลืมญี่ปุ่น (พรสรร โอคาซังบอกว่า อยากสไคป์หาเธอหลายรอบแล้ว แต่ไม่รู้ว่าว่างรึป่าว เราเลยยุไปว่า ว่างมากๆ โทรไปเลย) ตอนนี้เค้าก็มาดูบลอกเราใหญ่เลย (นินทาอะไรไม่ได้เลย) แต่อ่านไม่ออกหรอก ดูแต่รูปกับเดาภาษาอังกิดกัน

ถึง เอและพรสรร ไปออนเซนเหอะ อยากแบบว่าแช่เสร็จแล้วนอนอ่ะ

Categories: me, japan, travel