Last time: Kumon Student

ทำไมเดี๋ยวนี้รู้สึกว่าตัวเองเซนซิทีฟ

วันนี้ไปเรียนคุมงวันสุดท้ายมา ไม่ได้บอกเซนเซ (คุณครู) ไว้ก่อนว่าจะวันสุดท้ายแล้ว พอทำชีทเสร็จ เค้าถามว่าเอาการบ้านกี่ชุด เราบอกว่า วันนี้จะมาวันสุดท้ายแล้วอ่ะ แต่ขอของถัดจากนี้ไป ไปอ่านเล่นๆได้มั้ย เค้าก็เลยให้มา แล้วก็มีหนมให้ตามเคย ไม่เคยมีอาทิตย์ไหนที่จะไม่ได้ของติดไม้ติดมือกลับมา ขากลับเราก็เลยมีเรื่องให้ยิ้มทุกอาทิตย์เวลาขี่จักรยานกลับมา ไม่ใช่เพราะว่าชอบของฟรี อย่างที่คนอื่นอาจจะกำลังเดาอยู่ แต่เพราะรู้สึกถึงความใจดีของเค้า เราก็คิดว่าคงให้แค่ครั้งแรกๆ แต่นี่ให้ทุกอาทิตย์เลย ของก็ดี ถ้าวันไหนเค้าไม่ได้เตรียมไว้ก็ต้องไปคุ้ยตู้เย็นมาให้ มีทั้ง ขนม ขนมฝรั่ง ขนมญี่ปุ่น ผลไม้ น้ำผลไม้ หลากหลายมาก ซึ่งเราไม่คิดว่าเค้าให้เด็กคนอื่นด้วยนะ ให้เฉพาะเราที่เป็นเด็ก (ที่ไม่เด็ก) ต่างชาติอยู่คนเดียว ไม่เข้าใจเหมือนกัน และอีกอย่าง เราก็คุยกันไม่รู้เรื่องอยู่ดี แต่เราก็พยักหน้าเข้าใจไป หรือถ้างง เค้าก็อธิบายสุดขีด แบบว่า ใจดีมากๆอ่ะ

มีอีกอย่าง จริงๆแล้ว ศูนย์คุมงมีอยู่เยอะแยะมากมาย ใกล้ๆบ้านเรา เดินไปนิดเดียวก็มี แต่เค้าไม่บอกว่ามีภาษาญี่ปุ่นสำหรับคนต่างชาติ ซึ่งเซนเซที่เราเรียนอยู่ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะพูดอังกิดได้ แล้วตกใจมากขึ้นตอนไปทำคุมงแคมป์ เพราะมีสตาฟที่เป็นครูสอนศูนย์คุมงด้วย อังกิดก็งูๆได้ และสอนแถวบ้านเราเอง แล้วทำไมมันไม่เห้นบอกตอนเราสมัครเลยว่าสาขาน้ีก็ได้ ดูซิเราเลยต้องแห่ไปตั้งไกล ถ้าวันไหนพยากรณ์อากาศว่า ฝนตก หิมะตก ก็ต้องลุ้นทุกวันว่าจะไปได้มั้ย แต่ก็รอดไปได้ทุกครั้ง ซึ่งหนทางที่ไปนี่ เราก็หาแผนที่เอง จนเป็นความภูมิใจอย่างนึง และเซนเซก็ใจดีอีก ไม่รู้ว่าถ้าไปเรียนแบบใกล้บ้าน เซนเซนจะเป็นงี้ป่าว หรืออาจจะเป็นโชคชะตาอะไรซักอย่าง

วันนี้ก็เลยขอที่อยู่ก่อนกลับ กะว่าจะส่งจดหมาย และส่งของจากเมืองไทยมาให้ ก้เค้าให้เรามาตั้งขนาดนี้ ตอนจะกลับก็ซาโยนาระกันหลายรอบอยู่ เราก็แอบเศร้าๆจะร้องไห้ (อีกแล้ว) ตอนขี่จักรยานกลับมา ปกติต้องหยอดน้ำตาเทียมบ้าง เพราะตอนนี้หนาว เวลาถีบจักรยานลดจะแรง ความแห้งก็มากขึ้น แต่วันนี้ไม่ต้อง น้ำตาคลอเชียว เศร้าอ่ะ จะไม่ได้กลับมาอีกแล้วก็ได้นะ ทางที่เราถีบจักรยานไปกลับนี่ ถึงจะไกลแต่เราชอบนะ และวันนี้ก็เหมือนจะวันสุดท้ายแล้วล่ะ เศร้าอ่ะ แง้...

(พิมไปกระซิกไป)

มาดูหนมวันนี้ดีกว่า ไฮโซที่สุดตั้งแต่ได้มา อร่อยด้วย (ว่าจะแอบเก็บไว้กินเองคนเดียว) อันนี้ที่ถ่ายรูปกะว่าอันสุดท้าย ขอเป็นที่ระลึก

คาดว่าจะมีเรื่องเซนซิทีฟมาให้เล่าอีกก่อนกลับ นี่ว่าจะไม่เขียนบลอกชั่วคราวนะเนี่ย แต่ก็ทนไม่ได้

Categories: me, japan