Tuesday, November 29, 2005

เลี้ยงถีบส่ง: นามิ

อันนี้นัดลำบากอยู่ เพราะโทรไปก็ไม่ติด เมลล์ไปก็ไม่ตอบ สงสัยยุ่ง จนมีวันนึง วันที่ต้องออกไปซื้ออแดปเตอร์โน้ตบุคอันใหม่นี่แหละ ตอนกำลังจะกลับ ก็เลยลองโทรหาเธอเล่นอีกรอบ ปกิสว่า เธอว่าง เลยนัดเจอ แต่นัดไปเจอแถวบ้านแทน เราก็ถีบจักรยานแห่แทบตาย หนาวมากๆ แต่เหงื่อท่วมตัว ก็ไปกินคาเฟ่แรดๆแถวนั้น โดยที่ นามิสั่ง ทั้งๆที่เราก็อ่านออกแหละ แต่ไม่อยากสั่งเอง เขิน แล้วก็คุยไปเปิดดิคไปเหมือนเดิม นามิก็ถามเกี่ยวกับเมืองไทยหลายอย่าง เธอคงจะมาจริง แต่อีกซักสองสามปี ก็ดีแล้ว เรามีแนวโน้มว่าอยู่เมืองไทยแน่ๆ

พอกินเสร็จ (เราเลี้ยงนะขอบอก) เราก็ถามว่าไปไหนดี แบบว่าไปกะเด็ก คิดไม่ออกอย่างแรง ตอนแรกว่าจะไปสวนสัตว์หลังบ้านเราเอง ยังไม่เคยไปซะที แล้วให้เด็กพาไป แต่มันหน้าหนาวแล้ว สวนสัตว์ปิด ให้มันจำศีลมั้ง พอดีนามิถามเราว่ารู้จัก jidoukaikan มั้ย คำว่า kaikan อ่ะ รู้จัก แปลว่าอาคาร hall แต่ jidou นี่ใช่ที่แปลว่า ออโตเมติค รึป่าวนะ แต่หลังจากเปิดดิคกัน แปลว่า เด็ก แปลรวมกันได้ความว่า สถานท่ีเล่นของเด็ก แล้วเธอก็ชวนเราไป เราก็ยังงงๆว่า ใช่ที่ที่ควรไปเหรอ แต่เธอบอกว่า ureshii มีความสุขมากๆเลย ที่เราจะไปด้วย เราก็เลย ต้องไป

ไปถึง ก็มีแต่เด็กๆประถมนั่งเล่นนู่นเล่นนี่กัน ชอบจังเลยอ่ะ ทำไมเมืองไทยไม่มีอย่างงี้มั่ง แบบว่าเสาร์อาทิตย์ หรือหลังเลิกเรียนว่างๆ ก็มานั่งสังสรรค์กันที่นี่ ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนด้วย แต่ก็มานั่งเล่นอะไรกัน เช่น เล่นไพ่ เกมกล่อง หรือเกมโยนบอลทั้งหลาย เห็นแล้วอยากไปเล่นด้วย แต่โยนบอลนั่นรู้สึกว่าไม่ควร เดี๋ยวเด็กตาย นามิก็ชวนเราเล่น trump เราก็คิดว่าไพ่ทรัมป์แบบที่เคยอ่านเจอตามหนังสือแปล แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง ก็เลยให้เธอสอน ปกิส มันคือไพ่จับคู่อ่ะ (ไม่รู้เรียกชื่อทางการว่าไง) ไพ่ก็อันใหญ่มาก ลาย โตโตโระ (Ghibli Studio) น่ารักดี

DSC00081

พอเบื่อ ก็เปลี่ยนไปเล่น monopoly (เกมเศรษฐี) ซึ่งเมืองก็ญี่ปุ่น และภาษาทุกอย่างก็ญี่ปุ่น เมืองถูกสุด คือ ซัปโปโร แพงสุดก็ กินซ่า ในโตเกียว เราก็ลืมๆไปพอสมควร ว่าต้องซื้ออะไรถึงจะดี พวกไฟฟ้าประปารถไฟ แต่เห็นได้เงินเยอะดี พอตกที่ไหน ก็ซื้อหมด มีเด็กอีกสองคนมาเล่นด้วย เด็กผู้ชาย ไม่รู้จักกับนามิด้วย แต่ก็เล่นกันได้ ก็มีแต่เราที่ซื้ออลังการ ตอนหลัง มีคนนึงซื้อรถไฟได้สองอันแล้ว พออันที่สาม เราซื้อได้ ในราคา 2000 เด็กนี่เลยขอซื้อต่อ ในราคา 5000 ดี รวย เลยขายๆไป พออันที่สี่ เราก็ไปตกแล้วซื้อได้อีก เด็กคนเดิม มาขอซื้อต่อ โดยยกโฉนดและเงินทั้งหมดที่มีให้ จนเหลือเงินติดตัวอยู่ 10 บาท ไม่งั้นล้มละลาย เพื่อนที่เหลือไม่ยอมให้เราขาย เราก็ลืมไปแล้ว ว่าการมีรถไฟครบส่ีอันมันจะดียังไง ขณะที่กำลังลังเล เด็กนี่ก็นั่งคุกเข่าก้มหัว (พอนึกออกใช่มะ แบบในการ์ตูนเวลาขอร้องอะไรซักอย่าง) พร้อมกับบอกว่า ขอความกรุณาด้วย (เป็นญี่ปุ่นนะ) เราก็เลยนั่งขำอยู่นาน และก็เห็นแก่เงิน ขายๆไป ปกิสว่า หลังจากนั้น เด็กคนอื่นตกโดนรถไฟ ก็ต้องจ่าย 2000 (เท่าเงินเดือน) แต่เราไม่โดน แล้วแบบว่า หลังจากที่รวย (จากเงินคนอืิ่น) เราเลยซื้อบ้านซื้อโรงแรมใหญ่เลย เก็บค่าเช่าที่เป็นหมื่น ล้มละลายกันถ้วนหน้า เลยเลิกเล่น แล้วตอนต้องหยิบ chance หรือ challenge (การ์ดตรงกลางที่คว่ำอยู่อ่ะ) ก็ต้องให้เด็กนั่งแปลให้

แล้วเรากับนามิก็กลับ เด็กเจ๊ทเดิมก็เปลี่ยนไปเล่นซ่อนแอบแทน คิดถึงเวลาเด็กๆจัีงเลย อยากเล่นมั่ง ก็ถือว่าจบไปอีกหนึ่งมีท

1 Comments:

Blogger ShiNy JuNe said...

น่ารักจังเลย.. :)
ถ้าเป็นบ้านเรา เด็กที่ล้มละลายคงลุกขึ้นมาตีเพื่อนแทนแน่เลย (แบบลูกฉะเหลิ..) อิอิ

ดีแล้วล่ะได้ทำอะไรที่เป็นธรรมชาติๆ
ที่ไม่ต้องวุนวายบ้าง มีความสุขดี
(@^_^@)

10:45 PM

 

Post a Comment

<< Home