Soup curry & Chili
อ่านว่า ซุปคาเร่ เป็นข้างแกงกะหรี่แบบญี่ปุ่นน่ะแหละ แต่ไม่ใช่ซุปข้นหนืดแบบที่เคยกินตามร้านอาหารญี่ปุ่น มันจะเป็นซุปเหลว ซึ่งเป็นออริจิแนวซัปโปโร เราก็กินตั้งนานละ แต่ไม่ชอบ เพราะเราชอบของหนืดๆข้นๆมากกว่า แต่หลังจากไปไหนมาไหนกับฮารู เธอก็มักพาเข้าร้านซุปคาเร่ไว้ก่อน เพราะเธอชอบ ถึงเพิ่งค้นพบว่าจริงๆแล้วเราก็ชอบซุปคาเร่นี่ แต่ก่อนหน้านี้ที่ได้กิน รสชาติมันไม่เผ็ดพอเท่านั้นเอง ที่นี่จะมีให้เลือกความเผ็ดหลายระดับมาก (ประมาณ 5 ระดับโดยเฉลี่ย) ซึ่งแต่ละร้านก็ไม่เท่ากันอีก ไปกินร้านไหนทีก็ต้องเมมว่าร้านนี้เคยกินเลเวลไหนไว้ บางทีเลขมากคือเผ็ด แต่บางร้านเป็นไม่เผ็ด แล้วที่เคยกินไว้พอใจรึป่าว ไม่งั้นคราวหน้าจะได้เปลี่ยน แต่ไม่รู้อีกว่าคราวที่แล้วมันอันไหน ซึ่งก็ตีกันเละเทะทีเดียว คนญี่ปุ่นทั่วไปก็คงถามพนักงานว่าอันไหนเผ็ดขนาดไหน แต่เราถามไม่ได้ เวลาไปกินคนเดียว ก็ต้องระลึกชาติแทบตาย แต่ส่วนใหญ่ ก็สั่งอันรองสุดท้าย (รองจากเผ็ดที่สุด) ทุกที เพราะถ้าอ่อนกว่านี้จะไม่อร่อย ที่เราสั่งไปนั่นก็ เผ็ดใช้ได้เลยนะ ต้มยำกุ้งเมืองไทยบางทียังเผ็ดน้อยกว่า แต่ถ้าไม่เผ็ดจะไม่อร่อย ของที่ใส่ก็เลือกได้อีก ไก่ ผัก ของทะเล และคงมีอีกมากมาย แต่ส่วนใหญ่สั่งไก่ (chikin ชิคิ่ง) บางร้้านใส่ชีสเป็นทอปปิ้งก็มี แต่ยังไม่เคยลอง (เคยลองแต่กับซุปหนืด) ทอปปิ้งก็หลายอย่างอยู่ แต่ยังอ่านไม่ค่อยออก กินแล้วก็ไม่แปลกใจว่าทำไมคนญี่ปุ่น (บางคน) ชอบของเผ็ดๆกัน เพราะซุปพวกนี้ก็เผ็ดใช้ได้ ถ้าพลาดสั่งเลเวลสูงก็ซวยไป ต้องกินให้หมดด้วย เพราะก็ไม่ได้ถูก และก็เพราะกินอะไรเผ็ดๆอย่างนี้บ่อยๆ เราเลยไม่เคยคิดถึงอาหารไทยเลย (ยกเว้น ข้าวซอย และผักกระเพราไข่ดาว)
มีเรื่องคุณครูมาเล่า ตามหัวข้อเรื่องซะหน่อย คุณครูชอบต้มยำกุ้งมาก ก่อนมาจากเมืองไทยเราเลยซื้อพวกผักหญ้าสำหรับต้มยำกุ้งมาให้ พอดีพริกขี้หนูเอามาเยอะมาก พอเหลือ คุณครูซึ่งชอบกินราเมน ก็เอาพริกไปร้านราเมงด้วย พอได้ราเมงปุ๊บ ก็เอากรรไกรขึ้นมาซอยพริกใส่ลงไป เห็นแล้วเครียด อยู่เมืองไทยยังไม่มีใครทำเรยยย (ลองดูกันก็ได้นะ) ดูคุณครูเอนจอยรสชาติอยู่ทีเดียว หลังจากเราแนะนำว่าพริกปลูกง่าย คุณครูเลยเอาเม็ดพริกมาเพาะ แบบเพาะถั่งงอกเลย แล้วรากก็งอกจริงๆด้วย ประมาณ 3-4 วันเองนะ หลังจากนั้นก็เอาไปลงดิน ตอนนี้ก็สองเดือนกว่าแล้ว ยังไม่โตซะที แต่มันเริ่มเข้าหน้าหนาวแล้วอ่ะ โตไม่ทันกินแน่ๆเดี๋ยวไม่อยู่อีกหลายวัน ไปทำงานคุมง กลับมาคงมีเรื่องเล่าเยอะแยะ และคงได้รักเด็กแน่ๆ
ปล. รูปซุปคาเร่ไม่ได้ถ่ายเอง เอามาจาก http://carnival.fool.jp/blog/
Categories: food, japan

6 Comments:
ไงยัยดีดี้ จะกลับมาเมื่อไหรเหรอเนี่ย
ซุปอะไรเนี่ย อยู่เชียงใหม่ก็ได้กินแล้ว อาทิตย์ที่แล้วพึ่งทำมิโซะซุป แล้วสุกี้แบบญี่ปุ่นอะไรนั่นนะ เราก็ทำกินเองที่หอออกบ่อย (อิอิ)
ตอนนี้ว่าจะซิ้อกล้องดิจิตอลใหม่อ่ะ อันเก่าพังแล้ว ที่ใส่ถ่านมันหัก (แต่ก็ยังถ่ายได้อยู่นะ)ขี้เกียจพกด้วยเลยว่าจะโล่ะให้น้อง อยากได้แบบเล็กๆ (แบบใส่กระเป๋าเสื้อได้) มีออปติคอลซูม ราคาไม่เกินหมื่นอ่ะ ดูให้หน่อยนะ
ติ๊ก
8:36 PM
ดูลำบากมากเลยนะ เวลาจะสั่งที เคยซื้อก้อนแกงกะหรี่สำเร็จรูปจากญี่ปุ่นมาลองทำดู เผ็ดสุดที่มีให้เลือกแล้วก็ยังไม่เผ็ดอยู่ดี - -
7:31 PM
ไม่ ซุปนี้เมืองไทยไม่มีชัวร์ มีแต่ซุปแบบหนืดคนละแบบกัน อันนี้เป็นแบบเหลวเป๋ว สุกี้แบบญี่ปุ่นคือยังไงวะ เดี๋ยวนี้พอรู้มาก แล้วเวลาใครพูดอะไรมาจะเริ่มงงๆ กล้องหาให้ได้ แต่ไม่ขนให้ หนัก ไม่งั้นอาจจะส่งไปรษณีย์ให้ เอาป่าว :)
แกงกะหรี่แบบซุปก้อน ส่วนใหญ่ต้องเติมพริกเองอ่ะ เพราะที่บ้านเรานี่ ฮารูก็กินเผ็ดพอๆกับเรา เธอก็ต้องเติมเพิ่มประจำ
9:22 PM
ตายแล้ว อาหารดูเจิดกว่าที่ Rochester เยอะเลย อิจฉา หิวๆ
9:29 AM
ช่างเถอะ ไม่ซื้อละกล้อง
ความอยากได้หายไปละ
อยู่บ้านได้ไปฃ่วยเค้าทำอาหารมั่งป่าว ว่างๆ เอารูปอาหารที่เธอครีเอทเอง มาลงแบบปวรบ้างซิ
11:41 AM
Tik...E Nee' change your mind too quickly!
I have no chance to cook ah, they don't let me to ah. But I did once when nobody was home, go to http://eeddee.blogspot.com/2005/08/risotto.html
give me comment duay na ya
are you free now? update your blog bang si.
1:33 PM
Post a Comment
<< Home